Cmentarzysko w Długiem

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Wersja z dnia 12:53, 27 gru 2019 autorstwa Izabela Strzelecka (dyskusja | edycje) (Utworzono nową stronę "__NOTOC__ {{Pomnik infobox |pomnik_nazwa = Cmentarzysko w Długiem |pomnik_grafika = Cmentarzysko w Długiem 02.jpg |grafika_opis = Badania wyko...")
(różn.) ← poprzednia wersja | przejdź do aktualnej wersji (różn.) | następna wersja → (różn.)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Cmentarzysko w Długiem
Cmentarzysko w Długiem
Badania wykopaliskowe cmentarzyska, dokumentacja z lat 30. XX w.
Wymiary {{{wymiary}}}


Cmentarzysko z okresu przedrzymskiego z Długiego (niem. Langenhagen, Kr. Saatzig), w powiecie stargardzkim, w gminie Chociwel.

Opis

Przykład dokumentacji polowej prowadzonej w trakcie wykopalisk w l. 30. XX w.

Cmentarzysko grobów ciałopalnych w większości popielnicowych, pochówki jamowe stanowiły mniejszość. Cmentarzysko badane było wykopaliskowo w latach 1934-1939, odsłonięto około 30 arów powierzchni stanowiska, odkrywając łącznie 129 obiektów archeologicznych.

Najwcześniejsze groby, datowane na fazę Jastorf Ic, łączyć należy z ludnością kultury łużyckiej. Zasadniczy okres użytkowania stanowiska obejmuje odcinek chronologiczny A1-A2 młodszego okresu przedrzymskiego. Zabytki zebrane z cmentarzyska pozwalają wyróżnić kolejne trzy fazy chronologiczne użytkowania stanowiska:

  • I – z którą wiązać należy zespoły wyposażone w szpile skrzydełkowate typu Kostrzewski II i fibule z kulkami na kabłąku lub szeroką sprężynką;
  • II – definiowana przez groby m.in. zawierające w inwentarzu klamry zawiaskowate do pasa i klamry jednoczęściowe typu Kostrzewski Ia;
  • III – reprezentowana np. przez pochówki z fibulami wariantów Kostrzewski H i K/L.

Ceramika z cmentarzyska odpowiada materiałom kultury jastorfskiej, jakie znamy z Pomorza Zachodniego i Meklemburgii. Wskazać można typowe dla tejże kultury garnki trójczłonowe, dwuuche garnki dwuczłonowe, czy wazy trójdzielne. Naczynia te maja liczne analogie na innych stanowiskach kultury jastorfskiej w regionie, np. na cmentarzyskach w Kunowie pow. stargardzki, stan. 5; Nielepie, pow. świdwiński i w Glocksin, Lkr. Mecklenburg-Strelitz.

Historia

Zdobiony naszyjnik z brązu

W 1933 r. na obszarze cmentarzyska (obecnie stan. 3) znaleziono przypadkowo zdobiony naszyjnik z brązu typu torques. Odkrycie dało początek badaniom wykopaliskowym nekropolii prowadzonym w latach 1934-1939. Badaniami kierował Hans Jürgen Eggers z ramienia Pommersches Landesmuseum Stettin. Wybuch wojny przerwał prace terenowe. Ogółem udało się przebadać około 30 arów powierzchni cmentarzyska odkrywając 129 obiektów. Prac wykopaliskowych nie kontynuowano po 1945 r. Wyniki swoich badań H. J. Eggers opublikował w dwóch krótkich artykułach w 1936 oraz 1964 r.

Bibliografia

  • Eggers H. J. Das Gräberfeld von Langenhagen, Kreis Saatzig. Zweites Beiheft zum Erwerbungs- und Forschungsbericht. Stettin 1936, s. 13–27.
  • Eggers H. J. Das Gräberfeld von Langenhagen, Kreis Saatzig. Baltische Studien. Neue Folge 50 1964, s. 7–12.
  • Rogalski B. Przemiany kulturowe na Pomorzu Zachodnim i Przednim w młodszym okresie przedrzymskim (III-I w.p.n.e.). Szczecin 2010, s. 331-338.
  • Rogalski B. Cmentarzysko w Długiem, pow. Stargard, stan. 3 w świetle problemów datowania i identyfikacji kulturowej materiałów kultury jastorfskiej na Pomorzu Zachodnim. W: Z dziejów Chociwla i okolic, red. A. Puławski. Chociwel-Stargard 2018, s. 7-26.



Logo pomeranica.jpg
Autor opracowania: dr Bartłomiej Rogalski