Emilie Mayer: Różnice pomiędzy wersjami

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Skocz do: nawigacja, szukaj
Linia 5: Linia 5:
 
|grafika_opis=
 
|grafika_opis=
 
|funkcja=kompozytorka
 
|funkcja=kompozytorka
|urodziny_data=14 maja [[1812]
+
|urodziny_data=14 maja [[1812]]
 
|urodziny_miejsce=Friedland in Mecklenburg  
 
|urodziny_miejsce=Friedland in Mecklenburg  
 
|smierc_data=10 kwietnia [[1883]]
 
|smierc_data=10 kwietnia [[1883]]

Wersja z 14:14, 7 wrz 2013

Emilie Mayer
kompozytorka
Data urodzenia 14 maja 1812
Miejsce urodzenia Friedland in Mecklenburg
Data śmierci 10 kwietnia 1883
Miejsce śmierci Berlin
Narodowość niemiecka


Emilie Luise Friederica Mayer (14 maja 1812 w Friedland in Mecklenburg – 10 kwietnia 1883 w Berlinie) – kompozytorka, uczennica Carla Loewego w Szczecinie, autorka pieśni i utworów kameralnych, zdobyła sławę w Berlinie.

Była córką radcy miejskiego i aptekarza Augusta Friedricha Mayera (1777–1840) i jego żony Henrietty Caroliny z domu Maas (zm. 1814). Urodziła się jako czwarte dziecko w rodzinie aptekarzy – jej dwaj starsi bracia zostali aptekarzami w Szczecinie: Friedrich August Mayer (1804 – ok. 1880) był od 1835 właścicielem apteki Zum Goldenen Adler, natomiast Alexander Friedrich Wilhelm Mayer od 1858 był właścicielem Pelikan-Apotheke.

Pierwsze lekcje z nauki gry pobierała u organisty Drivera we Friedlandzie. Po śmierci ojca w 1840 Emilia zamieszkała w Szczecinie, gdzie pobierała lekcje u wybitnego szczecińskiego kompozytora i organisty Carla Loewego.

W 1847 doszło do wykonania jej pierwszych dwóch symfonii przez Szczecińskie Towarzystwo Instrumentalne (Stettiner Instrumentverein). Carl Loewe polecił swoją wychowankę berlińskiemu pedagogowi i kompozytorowi, Adolfowi Bernhardowi Marxowi, u którego Emilia kontynuowała swoje studia już w 1847 roku, zwłaszcza w dziedzinie harmonii i kontrapunktu. Kształciła się też w dziedzinie instrumentacji u Wilhelma Wieprechta. W 1850 Emilie Mayer dała w Berlinie pierwszy złożony z własnych utworów koncert. We własnym domu lub zaprzyjaźnionych osób prywatnych organizowała poranki muzyczne, które zyskały popularność. Po licznych sukcesach w dniu 25.04.1853 doszło do wykonania jej szóstej symfonii w Teatrze Królewskim (Königliches Schauspielhaus) przed królem Prus, Fryderykiem Wilhelmem IV. W 1855 przyznano jej honorowe członkowstwo w Towarzystwie Filharmonicznym w Monachium.

W roku 1856 razem ze swoimi braćmi podjęła podróż do Wiednia, gdzie została przedstawiona arcyksiężnej austriackiej Zofii. Jej utwory stały się popularne i wykonywano je w wielu miastach niemieckich, a czasem też za granicą.

Mieszkając w Berlinie podejmowała liczne podróże artystyczne, m.in. do Wiednia, Halle, Pasewalku, a zwłaszcza do Szczecina, gdzie wielokrotnie przyjeżdżała i zatrzymywała się na dłuższy czas. Nie wyszła za mąż, lecz uczestniczyła żywo w życiu towarzyskim. Utrzymywała kontakty z osobistościami ze środowiska artystycznego oraz arystokracją. W Berlinie prowadziła otwarty salon kulturalny. Komponowała pieśni, utwory kameralne i symfoniczne, Duże powodzenie miała jej uwertura koncertowa do Fausta (Faust-Ouverture, wyd. 1880), która po dwóch wykonaniach w Berlinie i czterech w Szczecinie odniosła natychmiastowy sukces – w następnym roku wykonano ją również w Pradze, Karlsbadzie i Wiedniu.

Została pochowana na Cmentarzu św. Trójcy w Berlinie-Kreuzbergu, lecz jej grób nie zachował się do dzisiejszych czasów. Pozostawiła po sobie wiele utworów muzycznych, zarówno wokalnych (pieśni chóralne i z towarzyszeniem fortepianu), jak też czysto instrumentalnych (symfonie, kwartety smyczkowe, sonaty instrumentalne). Była także autorką singspielu Rybaczka (Die Fischerin), według Johanna Wolfganga Goethego.

Po śmierci Emilii Mayer jej twórczość na długi czas popadła w zapomnienie. Jedną z przyczyn, jak pisze Eckhard Wend, jest bagatelizowanie przez dłuższy czas twórczości kompozytorskiej kobiet w XIX wieku. Dziś powoli odkrywa się jej utwory i nagrywa na płyty.

Bibliografia

  • Eckhard Wend, Stettiner Lebensbilder, Böhlan Verlag, Köln – Weimar – Wien, 2004, s. 331 - 333.
  • Kompozytorzy szczecińscy, tom I, pod red. Eugeniusza Kusa, Mikołaja Szczęsnego i Edwarda Włodarczyka, Szczecin 2003, s. 143 - 145.



IES64.png
Autor opracowania: Wojciech Kral