Eugeniusz Wasilewski: Różnice pomiędzy wersjami

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Linia 53: Linia 53:
  
 
== Nagrody i wyróżnienia ==
 
== Nagrody i wyróżnienia ==
* 1973 – wpis do Złotej Księgi Zasłużonych dla Ziemi Szczecińskiej
+
* '''1970''' – nagroda [[Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej]] w [[Szczecin|Szczecinie]] za upowszechnianie kultury
 +
* '''1973''' – wpis do Złotej Księgi Zasłużonych dla Ziemi Szczecińskiej
 
<br><br>
 
<br><br>
 +
 
== Odznaczenia ==
 
== Odznaczenia ==
 
* Krzyż Walecznych
 
* Krzyż Walecznych

Wersja z 17:51, 15 wrz 2019

Eugeniusz Wasilewski
kapitan żeglugi wielkiej, pisarz marynista
brak zdjecia
Data urodzenia 29 października 1907
Miejsce urodzenia Dorpat
Data śmierci 24 stycznia 1984
Miejsce śmierci Szczecin
Miejsce spoczynku Cmentarz Centralny w Szczecinie (Aleja Zasłużonych kw. 44-2-27)
Lokalizacja grobu zobacz na mapie



Eugeniusz Wasilewski (1907-1984) – kapitan żeglugi wielkiej, pisarz marynista

Życiorys

Eugeniusz Wasilewski urodził się 29 października 1907 roku w Dorpacie (obecnie Tartu) w Estonii. Dzieciństwo spędził w Carycynie nad Wołgą (obecnie Wołgograd). Po zakończeniu I wojny światowej wraz z rodzicami przeniósł się do Suwałk. Tu rozpoczął naukę w gimnazjum. W 1924 roku został słuchaczem Szkoły Morskiej w Tczewie, której komendantem był kapitan Konstanty Maciejewicz - legendarny „Macaj”. Szkoły jednak nie ukończył ze względu na wadę wymowy (jąkanie się). W 1926 roku zaczął pływać na statkach jako chłopiec okrętowy. W październiku 1928 roku w gdyńskim porcie zamustrował się jako praktykant pokładowy na parowiec „Robur III", należący do polsko-brytyjskiego towarzystwa okrętowego „Polskarob". Pływając na statkach handlowych różnych bander, przeszedł wszystkie szczeble marynarskiej kariery. Kolejno był marynarzem, starszym marynarzem i bosmanem. Po zdaniu eksternistycznych egzaminów został szyprem I klasy.

Tuż przed wybuchem II wojny światowej zgłosił się do pułku kawalerii stacjonującego na podkrakowskich Dębnikach. Brał udział w walkach nad Sanem, za co został odznaczony Krzyżem Walecznych. Po dostaniu się do niewoli radzieckiej przebywał w obozie dla polskich jeńców wojennych w Szepietówce. Po ucieczce, przez Wołyń i Podole dotarł na piechotę do Suwałk. Ponownie aresztowany przez NKWD, w 1941 roku został skazany na karę śmierci. Ponownie zbiegł z więzienia. Do końca działań wojennych walczył w partyzantce na wschodzie kraju. Później wstąpił do Wojska Polskiego. Służył w Korpusie Bezpieczeństwa Wewnętrznego.

W 1945 roku powierzono mu funkcję wojskowego komendanta Koronowa. Po zwolnieniu ze służby wojskowej wyjechał do Giżycka, gdzie został kierownikiem szkoły przygotowującej młodzież do nauki w szkole morskiej. Po rezygnacji z tej posady został pilotem portowym w Gdyni. W 1949 roku przeniósł się do Szczecina.

Tu także pracował jako pilot, jednak wkrótce przeniósł się do Polskiej Żeglugi Morskiej. Początkowo pełnił funkcję starszego oficera. W 1952 roku uzyskał dyplom kapitana żeglugi wielkiej. Przez kilka lat dowodził różnymi jednostkami szczecińskiego armatora. Pierwszym statkiem, który objął jako kapitan, był m/s „Dunajec”. Pływał również na statku towarowo-pasażerskim s/s „Pułaski” (rejs do Chin), na „Hucie Będzin” (rejs do Buenos Aires), na m/s „Pilicy” (trasa Szczecin–Malmö–Göteborg–Kopenhaga–Gdynia–Szczecin), na m/s „Mamry”. Wieloletnim towarzyszem podróży był jego pies Nord.

W 1957 roku zakończył pływanie i został mianowany kapitanem portu w Szczecinie. Po przejściu na emeryturę w 1960 roku został delegatem ministra żeglugi w Izbie Morskiej w Szczecinie.

Pod wpływem komandora Konstantego Ochmana, wykładowcy Państwowej Szkoły Morskiej w Gdyni, zainteresował się pisaniem. Owocem jego długoletniej służby na morzu był cykl, często autobiograficznych gawęd morskich, które pod pod koniec lat sześćdziesiątych zaczęły się ukazywać na łamach „Głosu Szczecińskiego” i tygodnika „Morze”. Wkrótce jego opowiadaniami zainteresowało się Wydawnictwo Poznańskie, które wydało je w tomie Powrotne szlaki (1968). Sukces, z jakim spotkała się książka wśród odbiorców, skłoniła autora do napisania kolejnego tomu gawęd, Bezpowrotne szlaki (1971). Wybrane opowiadania z obu tych tomów ukazały się w 1974 roku pod tytułem Z kapitańskiego mostka. W 1976 roku opublikował ostatni cykl gawęd W kilwaterze wspomnień, tym razem wydany przez Wydawnictwo Morskie w Gdańsku.

Zmarł 24 stycznia 1984 roku w Szczecinie. Został pochowany na Cmentarzu Centralnym w Alei Zasłużonych (kw. 44-2-27).

Twórczość literacka

  • 1957Atole; Rejsy (wiersze), „Ziemia i Morze” 1957 nr 22, s. 2
  • 1965Za tych, co na morzu (z cyklu: Opowieści z dalekich mórz), „Kurier Morski“ nr 1 - miesięczny dodatek „Kuriera Szczecińskiego” 1965 nr 22, s. 5
  • 1965Spotkanie (z cyklu: Opowieści z dalekich mórz), „Kurier Szczeciński” 1965 nr 47, s. 5
  • 1968Powrotne szlaki (gawędy morskie), Wydawnictwo Poznańskie, Poznań
  • 1971Bezpowrotne szlaki (gawędy morskie), Wydawnictwo Poznańskie, Poznań
  • 1974Z kapitańskiego mostku (gawędy wydane wcześniej w tomach Powrotne szlaki i Bezpowrotne szlaki), Wydawnictwo Poznańskie, Poznań
  • 1976W kilwatrze wspomnień, Wydawnictwo Morskie, Gdańsk





Nagrody i wyróżnienia



Odznaczenia

  • Krzyż Walecznych
  • Krzyż Partyzancki
  • Zasłużony Pracownik Morza



Bibliografia

  • Ryszard Dżaman, Powrotne i bezpowrotne szlaki [w:] Ku Słońcu 125. Księga z miasta umarłych (pod red. Mariusza Czarnieckiego), Wydawnictwo Glob, Szczecin 1987
  • Krystyna Pohl, Kapitanowie, PŻM, Szczecin 2011



IES64.png
Autor opracowania: Andrzej Androchowicz