Julius Ernst Rautenstein: Różnice pomiędzy wersjami

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Linia 1: Linia 1:
''Julius Ernst Rautenstein'' (ur. przed 1600 w Lauenbergu – zm. ok. 1659 w Szczecinie) – kompozytor, organista [[Kościół Mariacki w Szczecinie|kościoła Mariackiego w Szczecinie]], organista nadworny [[Gryfici|książąt pomorskich]].  
+
'''Julius Ernst Rautenstein''' (ur. przed [[1600]] w Lauenbergu – zm. ok. [[1659]] w Szczecinie) – kompozytor, organista [[Kościół Mariacki w Szczecinie|kościoła Mariackiego w Szczecinie]], organista nadworny [[Gryfici|książąt pomorskich]].  
  
 
Nieślubny syn księcia Franza I Sachsen-Lauenburg. Z rodzinnego Lauenburga, zatrzymując się na pewien czas w wielu miastach. Do 1617 był organistą w Kroppenstedt, pod koniec tego roku pracował przy kościele św. Marcina w Halberstadt. W późniejszych latach przeprowadził się do Kwedlinburga, następnie do Bremy.  
 
Nieślubny syn księcia Franza I Sachsen-Lauenburg. Z rodzinnego Lauenburga, zatrzymując się na pewien czas w wielu miastach. Do 1617 był organistą w Kroppenstedt, pod koniec tego roku pracował przy kościele św. Marcina w Halberstadt. W późniejszych latach przeprowadził się do Kwedlinburga, następnie do Bremy.  

Wersja z 13:53, 20 sie 2013

Julius Ernst Rautenstein (ur. przed 1600 w Lauenbergu – zm. ok. 1659 w Szczecinie) – kompozytor, organista kościoła Mariackiego w Szczecinie, organista nadworny książąt pomorskich.

Nieślubny syn księcia Franza I Sachsen-Lauenburg. Z rodzinnego Lauenburga, zatrzymując się na pewien czas w wielu miastach. Do 1617 był organistą w Kroppenstedt, pod koniec tego roku pracował przy kościele św. Marcina w Halberstadt. W późniejszych latach przeprowadził się do Kwedlinburga, następnie do Bremy.

Około 1645 Rautenstein przybył do Szczecina, gdzie co najmniej do 1651 działał jako organista dworski i w kościele mariackim. Komponował utwory okolicznościowe sakralne i świeckie (pieśni żałobne i weselne, arie, motety, madrygały). Swoją działalnością muzyczną i kompozytorską zyskał sobie lokalną sławę. W swoich utworach stosował stary styl kontrapunktyczny, ale wprowadzał też nowy styl koncertujący z udziałem basu cyfrowanego. Zmarł w Szczecinie w roku 1659 lub 1660.

Twórczość

Zachowało się niewiele kompozycji Rautensteina, głównie świeckie kantaty oraz kompozycje okolicznościowe i kilka utworów sakralnych. Należą do nich głównie:

  • Motet weselny – Zu Ehren dem Herrn Balthasari Blancken und Dorotheen Gabriel. Mit 6 Vocal und 6 Instrumental Stimmen nebenst dem General-Baß aufifgesetzet von Julio Ernesto Rautenstein, bestalten Hoff-Organisten. Alten Stettin: G. Götzke 1649. St. Berlin Kgl. Bibl.
  • Muzyka żałobna – Begierlicher Seelen-Wunsch und Verlangen nach dem himmlischen Bräutigam Jesu Christo. Auff den Todesfall der Frawen Margareta Fleckin in eine 8 stimmige Motet nebenst dem Basso continuo verfertiget von Julio Ernesto Rautenstein, Hoff Organisten. Alten Stettin: G. Götzke 1653. St. Berlin Kgl. Bibl. 2.1186.
  • Muzyka żałobna – Sterbens-Seufftzer. Auff den Todesfall des Herrn M.Theodori Schambachii. In eine östimmige Motet nebenst dem general baß auffgesetzet von Julio Ernesto Rautenstein Musico Organico. Alten Stettin: G. Götzke 1646. St. Berlin Kgl. Bibl. (nur B. Bc.) 2.1187.
  • Tren i pieśń żałobna na śmierć Dorothei Elisabeth Hempel – Threnen und Traur-Lied auff den Todesfall der Frau Dorothea Elisabeth Hempel, in eine fünfstimmige Madrigal nebenst dem General-Baß zu Pappier gebracht von Julio Ernsten Rautenstein, Hofforganisten. (C. 1. 2. A. T. B. Bc.) Alten Stettin: G. Götzke 1654. St. Greifswald Universitätsbibl. 2.11S8


Dyskografia

  • Motet Ich schlafe, aber mein Herz wachet, na 4 głosy (5:27) nagrany na płycie CD Hanseatic Wedding music. Weser-Renaissance Ensemble Bremen, dyr. Manfred Cordes.


Bibliografia

  • Kompozytorzy szczecińscy, tom I, pod red. Eugeniusza Kusa, Mikołaja Szczęsnego i Edwarda Włodarczyka, s. 112 - 113; Szczecin 2003,
  • Biographisch –Bibliographisches Quellen-Lexikon der Musiker und Musikgelehrten der christlichen Zeitrechnung bis zur Mitte des neunzehnten Jahrhunderts von Rob. Eitner. 8. Band. (Po – Scheiffler .) ; Leipzig 1903.