Karl Karow: Różnice pomiędzy wersjami

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Skocz do: nawigacja, szukaj
Linia 1: Linia 1:
 +
__NOTOC__
 +
{{Osoba infobox
 +
|osoba=Karl Karow
 +
|grafika_osoba=
 +
|grafika_opis=
 +
|funkcja=kompozytor, organista, wydawca i pedagog muzyczny
 +
|urodziny_data=15 listopada [[1790]]
 +
|urodziny_miejsce=Szczecin
 +
|smierc_data=20 grudnia [[1863]]
 +
|smierc_miejsce=Bolesławiec (Bunzlau)
 +
|miejsce_spoczynku=
 +
|lokalizacja_grobu=
 +
|lata_dzialalnosci=
 +
|tytuly=
 +
|narodowosc=niemiecka
 +
|pseudonim=
 +
|lokalizacja_grobu=
 +
}}
 +
 +
 
''Karl Karow'' (ur. 15 listopada [[1790]] w Szczecinie – zm. 20 grudnia [[1863]] w Bolesławcu) pianista, kompozytor, organista, pedagog.
 
''Karl Karow'' (ur. 15 listopada [[1790]] w Szczecinie – zm. 20 grudnia [[1863]] w Bolesławcu) pianista, kompozytor, organista, pedagog.
  

Wersja z 11:35, 7 wrz 2013

Karl Karow
kompozytor, organista, wydawca i pedagog muzyczny
Data urodzenia 15 listopada 1790
Miejsce urodzenia Szczecin
Data śmierci 20 grudnia 1863
Miejsce śmierci Bolesławiec (Bunzlau)
Narodowość niemiecka



Karl Karow (ur. 15 listopada 1790 w Szczecinie – zm. 20 grudnia 1863 w Bolesławcu) pianista, kompozytor, organista, pedagog.

Kształcił się u początkowo u szczecińskiego dyrektora muzycznego Carla Lieberta w grze na skrzypcach i fortepianie, później u Friedricha Wilhelma Haacka w nauce harmonii i grze na organach. Pierwsze jego utwory (sonaty fortepianowe, pieśni) ukazały się w dwóch zeszytach i zyskały uznanie jako kompozycję rokującego nadzieję i utalentowanego muzyka.

Studia muzyczne przerwał Karow podczas wojen napoleońskich, w których brał aktywny udział. W następnych latach kontynuował naukę w Berlinie. Jego nauczycielami byli Ludwig Berger (fortepian) i Carl Friedrich Zelter (kompozycja).

W roku 1818 Karow wyjechał na Dolny Śląsk do Bolesławca (Bunzlau), gdzie został nauczycielem muzyki w tamtejszym Seminarium Nauczycielskim. Ceniony był za pracę pedagiczną i kompozytorską, był też wydawcą muzycznym. Komponował głównie utwory organowe (przygrywki chorałowe) i chóralne.

Ważniejsze dzieła:

  • Podręcznik do praktyczno-metodycznego nauczania śpiewu, szczególnie w szkołach powszechnych (Leitfaden zum praktisch-methodischen Unterricht im Gesang, vornehmlich in Volksschulen) , 1838.
  • Choralnik (Choralbuch) – zbiór 165 przygrywek chorałowych, 1848.

Bibliografia

  • Kompozytorzy szczecińscy, tom I, pod red. Eugeniusza Kusa, Mikołaja Szczęsnego i Edwarda Włodarczyka, Szczecin 2003, s. 136 - 137.



IES64.png
Autor opracowania: Wojciech Kral