Leonidas Samochowiec

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Wersja z dnia 21:45, 22 cze 2016 autorstwa Andriusza (dyskusja | edycje) (→‎Życiorys)
(różn.) ← poprzednia wersja | przejdź do aktualnej wersji (różn.) | następna wersja → (różn.)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Leonidas Samochowiec (1923−2006) – prof. dr n. med., lekarz farmakolog, fitoterapeuta

Życiorys

Leonidas Samochowiec urodził się 20 czerwca 1923 roku w Pohoście (pow. piński na Polesiu). W 1941 roku uzyskał w Pińsku maturę i podjął pracę w Laboratorium Chemicznym tamtejszego Szpitala Miejskiego. W 1943 roku został wywieziony na roboty przymusowe najpierw do Wrocławia, później do Auerbach w Saksonii.

W 1945 roku powrócił do Polski i rozpoczął studia na Wydziale Farmaceutycznym Uniwersytetu Łódzkiego, gdzie w 1949 roku otrzymał dyplom magistra farmacji. W 1952 roku związał się ze Śląską Akademią Medyczną (dziś śląski Uniwersytet Medyczny) w Katowicach, pracując w Zakładzie Farmakologii. Jednocześnie podjął studia na Wydziale Lekarskim tej uczelni, gdzie w 1960 roku uzyskał dyplom lekarza. W 1961 roku przebywał na stypendium naukowym w Instytucie Farmakologii Uniwersytetu Humboldta w Berlinie oraz w Instytucie Farmakologii Niemieckiej Akademii Nauk w Berlinie – Buch.

W 1963 przeniósł się do Pomorskiej Akademii Medycznej (dziś Pomorski Uniwersytet Medyczny) w Szczecinie i objął stanowisko kierownika Katedry Farmakologii. W tym samym roku uzyskał specjalizację I st. w zakresie położnictwa i ginekologii. W 1972 roku przeniesiony do Śląskiej Akademii Medycznej jeszcze w tym samym, na własną prośbę, powrócił na szczecińską uczelnię. W 1974 roku otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1982 roku profesora zwyczajnego. W 1977 roku objął stanowisko dyrektora Instytutu Patologii i Farmakologii PAM (przekształconego później w Instytut Farmakologii i Toksykologii), gdzie pracował do przejścia na emeryturę.

Jako naukowiec zajmował się najpierw właściwościami farmakodynamicznymi roślin, później prowadził badania nad miażdżycą, a w ostatnim okresie swej drogi naukowej koncentrował się na farmakoterapii doświadczalnej i toksykologii. Był autorem kilku patentów, opracował nowy lek „Cynarex” (stosowany w profilaktyce zatruć dwusiarczkiem węgla). Opublikował 35 artykułów naukowych, skrypty dla studentów. Współpracował aktywnie z wieloma towarzystwami naukowymi krajowymi i zagranicznymi, szczególnie z Polskim Towarzystwem Farmakologicznym. Od 1961 roku wielokrotnie reprezentował polską naukę na sympozjach naukowych, m.in. w Helsinkach, Edynburgu, Zurichu, Mediolanie, Chicago, San Diego, Tokio, Londynie i w Cambridge.

Doktor honoris causa Pomorskiej Akademii Medycznej (1995).

Zmarł 4 grudnia 2006 roku w Szczecinie. Jest pochowany na cmentarzu na Dołach w Łodzi. Z inicjatywy Stowarzyszenia „Czas Przestrzeń Tożsamość” w 2011 roku na Cmentarzu Centralnym w Szczecinie posadzono Drzewko Pamięci poświęcone prof. Leonidasowi Samochowcowi.

Publikacje (wybór)

  • 1977Farmakoterapia stomatologiczna
  • 1988Receptura
  • 1995Kompendium ziołolecznictwa



Nagrody

  • indywidualna nagroda I st. Ministerstwa Zdrowia Opieki Społecznej
  • zespołowa nagroda I st. Ministerstwa Zdrowia Opieki Społecznej



Odznaczenia

  • Odznaka Honorowa Gryfa Pomorskiego
  • Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
  • Zasłużony Nauczyciel PRL
  • Medal Komisji Edukacji Narodowej
  • „In plantis magna latet virtus” - odznaczenie Polskiego Komitetu Zielarskiego za wkład w rozwój rodzimej fitoterapii



O prof. Leonidasie Samochowcu

  • prof. dr hab. Marek Droździki i dr hab. Anna Machoy-Mokrzyńska (współpracownicy): Bogaty życiorys profesora może być przykładem zaangażowanej, wielokierunkowej i sumiennej pracy naukowej. Jego postawa wobec ludzi nacechowana była życzliwością, a optymizm i dobry humor zjednywały Mu powszechną sympatię. Chętnie dzielił się swoim bogatym doświadczeniem i angażował w nowe przedsięwzięcia eksperymentalne. Pomimo przejścia na emeryturę w roku 1993 codziennie przychodził do Katedry i w dalszym ciągu realizował swoje zamierzenia naukowe. W ostatnich dniach swojego życia, mimo choroby i cierpienia, również był obecny w pracy i dzielił się z nami swoimi planami na przyszłość.





IES64.png
Autor opracowania: Maria Łopuch