Otto Nicolai: Różnice pomiędzy wersjami

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Skocz do: nawigacja, szukaj
Linia 4: Linia 4:
 
|grafika_osoba=  
 
|grafika_osoba=  
 
|grafika_opis=
 
|grafika_opis=
|funkcja=
+
|funkcja= kompozytor operowy, dyrygent, organista
 
|urodziny_data= 9 czerwca [[1810]]
 
|urodziny_data= 9 czerwca [[1810]]
 
|urodziny_miejsce= Królewiec
 
|urodziny_miejsce= Królewiec
Linia 11: Linia 11:
 
|miejsce_spoczynku=
 
|miejsce_spoczynku=
 
|lokalizacja_grobu=
 
|lokalizacja_grobu=
|lata_dzialalnosci=
+
|lata_dzialalnosci= 1826 - 1849
 
|tytuly=
 
|tytuly=
|narodowosc=
+
|narodowosc= niemiecka
 
|pseudonim=
 
|pseudonim=
 
|lokalizacja_grobu=
 
|lokalizacja_grobu=
 
}}
 
}}
 
 
 
 
 
'''Otto Nicolai''' (ur. 9 czerwca [[1810]] w Królewcu – zm. 11 maja [[1849]] w Berlinie) – jeden z ważniejszych twórców niemieckiej opery romantycznej, autor znanej opery ''Wesołe kumoszki z Windsoru''; w latach 1826 – 1828 mieszkał i kształcił się w [[Stargard]]zie.  
 
'''Otto Nicolai''' (ur. 9 czerwca [[1810]] w Królewcu – zm. 11 maja [[1849]] w Berlinie) – jeden z ważniejszych twórców niemieckiej opery romantycznej, autor znanej opery ''Wesołe kumoszki z Windsoru''; w latach 1826 – 1828 mieszkał i kształcił się w [[Stargard]]zie.  
  

Wersja z 10:24, 7 wrz 2013

Otto Nicolai
kompozytor operowy, dyrygent, organista
Data urodzenia 9 czerwca 1810
Miejsce urodzenia Królewiec
Data śmierci 11 maja 1849
Miejsce śmierci Berlin
Lata działalności 1826 - 1849
Narodowość niemiecka


Otto Nicolai (ur. 9 czerwca 1810 w Królewcu – zm. 11 maja 1849 w Berlinie) – jeden z ważniejszych twórców niemieckiej opery romantycznej, autor znanej opery Wesołe kumoszki z Windsoru; w latach 1826 – 1828 mieszkał i kształcił się w Stargardzie.

Już jako szesnastolatek z powodu nieprzyjaznej dla niego atmosfery w domu rodzinnym (jego ojcu zależało głównie, żeby wykorzystywać talent muzyczny syna i czerpać z tego doraźne korzyści finansowe) wyjechał w poszukiwaniu dalszej drogi życiowej. Zamierzał początkowo pojechać do Wrocławia, gdzie mieszkała jego rozwiedziona matka. Nie mając środków do życia, po drodze zarabiał przez grę na fortepianie i na organach, zatrudniając się do pomocy u kantorów i pastorów w różnych miejscowościach. Jesienią 1826 proboszcz wioski pod Stargardem skontaktował go z audytorem dywizji, radcą Augustem Adlerem, melomanem i człowiekiem bardzo życzliwym. Gdy młody Nicolai zagrał przed nim z nut koncert fortepianowy Jana Nepomuka Hummla, Adler zorganizował dla niego wieczorne kształcenie muzyczne i zdecydował się udzielać mu lekcji w Stargardzie. Wysyłał także własną dorożką młodego muzyka na objazdowe podróże koncertowe po okolicznych miastach (Pyrzyce, Myślibórz, Choszczno), polecając go uwadze w kręgach muzycznych. Po osiągnięciu odpowiedniego zezwolenia od ojca Nicolaia za pośrednictwem jednego z przyjaciół z Królewca, Adler umieścił go w stargardzkiej Szkole Konfirmantów, gdzie Nicolai uczęszczał na pełne zajęcia muzyczne. Wreszcie w roku 1827 Adler wysłał Nicolaia ze swoją protekcją do Królewskiego Instytutu Muzyki Kościelnej, gdzie dyrektorem był Carl Zelter.

Twórczość

Po przedwczesnej śmierci włoskiego kompozytora operowego Vincenza Belliniego w roku 1835 i bodaj najsłynniejszej ówczesnej śpiewaczki operowej, Marii Malibran, Otto Nicolai skomponował utwory żałobne poświęcone obojgu zmarłym artystom i wkrótce zainteresował się muzyką operową. W 1837 został dyrektorem Kärtnertortheater w Wiedniu. Pierwszą jego operą był Henryk II (Enrico II), do libretta znanego librecisty Felice Romaniego, wystawiony w Trieście.

Cztery pierwsze opery napisał Nicolai do tekstów włoskich, dwie ostatnie (w tym najsłynniejszą Wesołe kumoszki z Windsoru) do tekstów niemieckich. Niestety, nie doczekał wielkich sukcesów swojego dzieła – mimo początkowych pochwał opera została w Berlinie zdjęta z afisza. Przygnębiony kompozytor rozchorował się i dostał wylewu krwi do mózgu, co szybko skończyło się jego śmiercią. Wkrótce potem jego ostatnia opera rozpoczęła tryumfalny pochód przez światowe sceny operowe.

Opery:

  • Enrico secondo (Henryk drugi), inny tytuł: Rosmonda d'Inghilterra (Rozamunda Angielska), premiera: 26 listopada 1839, Triest. Libretto: Felice Romani.
  • Il Templario (Templariusz), premiera: Turyn, Teatro Reggio, 11 lutego. Libretto: Girolamo Maria Marini według Ivanhoe Waltera Scotta.
  • Gildippe ed Odoardo. Premiera: Genua, 26 grudnia 1840. Libretto: Temistocle Solera.
  • Il Proscritto (Wygnaniec), premiera: Mediolan, Teatro alla Scala, 13 marca 1841, Libretto: G. Rossi.
  • Die Heimkehr des Verbannten (Powrót wygnańca), premiera: Wiedeń, 3 lutego1844. Libretto: S. Kapper (przeróbka poprzedniej opery)
  • Die lustigen Weiber von Windsor (Wesołe kumoszki z Windsoru), premiera: Berlin, 9 marca 1849, Libretto: Salomon Hermann Mosenthal według Szekspira.


Przez całe swoje życie Otto Nicolai pozostawał wdzięczny swojemu protektorowi Augustowi Adlerowi. Będąc już kierownikiem chóru katedralnego, kapelmistrzem Berlińskiej Opery Królewskiej i aktywnym kompozytorem odwiedzał go często w Stargardzie.

Bibliografia

  • Encyklopedia Muzyczna PWM, tom 4, pod red. Elżbiety Dziębowskiej, Kraków 2002, s. 42 - 44.