Pałac (Mielęcin, powiat pyrzycki): Różnice pomiędzy wersjami

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
(Utworzono nową stronę "__NOTOC__ {{Zabytek|nr 296 z dnia 22 grudnia 2006}} {{Dwór infobox |dwór_nazwa = Pałac w Mielęcinie |dwór_grafika = Pałac (Mielęcin).jpeg ...")
 
m (zamienił w treści „{{Autor|” na „{{AutorP|”)
Linia 31: Linia 31:
 
==Bibliografia==
 
==Bibliografia==
 
Karty ewidencyjne zabytków architektury i budownictwa - Archiwum Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Szczecinie
 
Karty ewidencyjne zabytków architektury i budownictwa - Archiwum Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Szczecinie
{{Autor|[[Użytkownik:Sidvicious|Maciej Burdzy]]}}
+
{{AutorP|[[Użytkownik:Sidvicious|Maciej Burdzy]]}}
  
 
[[Kategoria:Pomeranica]]
 
[[Kategoria:Pomeranica]]

Wersja z 14:01, 17 kwi 2014

200px-Obiekt zabytkowy znak.svg.png nr rej. nr 296 z dnia 22 grudnia 2006[1]
Pałac w Mielęcinie
Pałac w Mielęcinie
Nazwa niemiecka Mellentin
Lokalizacja Mielęcin
Projektant nieznany
Data budowy kon. XIX w.

Geolokalizacja: 53.0719079,14.901052

Pałac w Mielęcinie (niem. Mellentin, gmina Pyrzyce)

Wieś

Pierwsza historyczna wzmianka o miejscowości pochodzi z 1250 roku, kiedy jako świadek przy czynnościach prawnych wystąpił wójt pyrzycki Herman de Mellentin. W 1337 roku wg „Landbucha nowomarchijskiego” wieś obejmowała 58 łanów, w tym 3 kościelne. Od średniowiecza do XVIII większa część wsi należała do rodziny Goltzów, a później Heldtów. Równolegle, od średniowiecza część wsi należała do rodzin Luthardeshausenów i de Brederlowów. Przed 1569 rokiem swój majątek we wsi posiadała rodzina Burgsdorfów z Sitna i Derczewa. W XVII wieku część wsi należała do von Waldowów z Pełczyc i von Schöningów. W XVIII wieku majątek Mielęcin stał się własnością rodziny von Flotowów.

Od 1800 roku właścicielami Mielęcina liczącego 26 dymów i zamieszkałego przez 296 osób została rodzina von Schätzelów. W tym czasie we wsi istniały: młyn, tartak, kuźnia, cegielnia i leśniczówka. W pierwszej połowie XIX wieku obok majątku powstał przysiółek Neu Mellentin, dziś Mielęcinek. W 1842 roku nowym właścicielem majątku został Heinrich Ludwig Ramm, za którego czasów powstał folwark liczący 4207 mórg ziemi.

W 1904 roku majątek należał do Otto Ramma. W tym czasie nastąpił pożar większej części wsi. W 1929 roku właścicielem folwarku liczącego 1020 ha i obejmującego hodowlę 75 koni, 200 sztuk bydła, 100 owiec i 250 sztuk trzody chlewnej był Gustaw Ramm. Po jego śmierci, w 1929 roku, majątek stał się własnością towarzystwa osiedleńczego „Własna Skiba”, które przeprowadziło parcelację terenów. Powstało w ten sposób 90 gospodarstw chłopskich. 42 rodziny pochodzące z Wirtembergii, Badeni, Turyngii i Saksonii objęły gospodarstwa liczące od 30 do 90 mórg, a dawni robotnicy folwarczni objęli gospodarstwa liczące od 12 do 18 mórg ziemi. W 1939 roku wieś była zamieszkana przez 820 mieszkańców w 209 domach.

Dwór

We wsi znajduje się neorenesansowy pałac zaprojektowany w tzw. „kostiumie francuskim” o powierzchni ok. 1500 m2, zbudowany pod koniec XIX wieku.

Po II wojnie światowej pałac został siedzibą PGR. W latach 50. XX wieku budynek został wyremontowany i przeznaczony na potrzeby szkoły podstawowej, która funkcjonuje w nim do dzisiaj. Jest to budynek dwukondygnacyjny, zbudowany z czerwonej cegły, założony na nieregularnym rzucie, o rozczłonkowanej bryle, z pięciokondygnacyjną wieżą, ryzalitami i werandą, kryty dachami dwu- i wielospadowymi.

W sąsiedztwie obiektu znajduje się dawny park dworski o powierzchni 6,6 ha ziemi ze stawem i strumykiem oraz bogatym drzewostanem złożonym m. in. z cisów, buków, dębów, klonów, kasztanowców i lip.

Obiekt dostępny z zewnątrz.

Przypisy

  1. Wojewódzki rejestr zabytków, w: Biuletyn Informacji Publicznej Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Szczecinie [online] [Przeglądany 10.08.2013] Dostępny w: http://wkz.bip.alfatv.pl/strony/menu/9.dhtml

Bibliografia

Karty ewidencyjne zabytków architektury i budownictwa - Archiwum Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Szczecinie


Logo pomeranica.jpg
Autor opracowania: Maciej Burdzy