Ulrich Hildebrandt: Różnice pomiędzy wersjami

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Skocz do: nawigacja, szukaj
m
Linia 1: Linia 1:
 
__NOTOC__
 
__NOTOC__
 
{{Osoba infobox
 
{{Osoba infobox
|osoba=Urlich hildebrandt
+
|osoba=Urlich Hildebrandt
 
|grafika_osoba=
 
|grafika_osoba=
 
|grafika_opis=
 
|grafika_opis=

Wersja z 11:32, 7 wrz 2013

Urlich Hildebrandt
Organista, kompozytor
Data urodzenia 1 lipca 1870
Miejsce urodzenia Trzebiatów
Data śmierci 19 lutego 1940
Miejsce śmierci Szczecin
Tytuły i nagrody Doktor honoris causa Uniwersytetu w Greifswaldzie.
Narodowość niemiecka


Urlich Hildebrandt (Karl Sigismund Ulrich Hildebrandt, ur. 1 lipca 1870 w Trzebiatowie – zm. 19 lutego 1940 w Szczecinie) – organista i kompozytor.

Był ósmym i ostatnim dzieckiem prawnika Gustava Hildebrandta i jego żony Marii z. d. Rhades. Wskutek przebytej w wieku 6 lat choroby oczu w wieku szkolnym całkowicie stracił wzrok. Gdy miał 8 lat, jego rodzice przeprowadzili się do Szczecina, a jemu samemu zapewnili edukację w szkole dla dzieci niewidomych i ociemniałych w Berlinie-Stiegliz. Po jej ukończeniu wrócił do Szczecina. Od początku wykazywał zdolności muzyczne. Jako niezwykle uzdolniony 15-latek zaprezentował publiczności w szczecińskiej sali koncertowej (Konzerthaus) jeden z koncertów fortepianowy Beethovena. Początkowo uczył się gry na organach u Roberta Lehmanna, organisty w szczecińskim kościele św. Jana, później uczył się teorii i kompozycji u Carla Adolfa Lorenza. Był także początkowo pomocnikiem i zastępcą (od 1894) innego znanego szczecińskiego organisty, Gustava Flügla, którego następcą został po 1896. Później podczas studiów w Berlinie jego nauczycielem organów był Heinrich Reimann, a nauczycielem fortepianu – Karl Heinrich Barth. Hildebrandt uczęszczał w Berlinie także na wykłady filozoficzne.

Ze strony matki był spokrewniony z jednym z najważniejszych obok Lutra Ojców Reformacji – Philippem Melanchtonem, co zapewne wpłynęło na jego silne zainteresowanie liturgią ewangelicką. Na 400 rocznicę Reformacji Marcina Lutra (w 1917) skomponował Hildebrandt Kantatę Reformacyjną (Reformations-Kantate) op. 30. Był współwydawcą śpiewnika ewangelickiego dla Brandenburgii i Pomorza, do którego wprowadził swoje trzy pieśni. Stworzył księgę organową dla organistów, wprowadził do liturgii ewangelickiej nowe formy wykonawcze. Do działalności muzycznej Hildebrandta należy też ekspertyza o stanie dzwonów i organów na Pomorzu. W roku 1928 odznaczony został tytułem doktora honoris causa przez wydział teologiczny uniwersytetu w Greifswaldzie.

Wybrane utwory:

  • Oceanidy (Die Oceaniden) na chór i orkiestrę op. 5.
  • Die güldne Sonne (1910), kantata chóralna op. 15, z tekstem Paula Gerhardta i wykorzystaniem melodii chorałowej pieśni Johanna Georga Ebelinga.
  • Nun jauchtz dem Herrn alle Welt, kantata na chór mieszany, głosy solowe, instrumenty dęte i kotły op. 16.
  • Pieśni tęsknoty (Lieder der Sehnsucht) na głos i organy op. 21.
  • 4 pieśni studenckie op. 23.
  • 4 kolędy ludowe op. 27
  • 4 pieśni do słów Karli König op. 29.
  • Kantata Reformacyjna (Reformations-Kantate) op. 30 (1917).
  • Hymny dzwonów (Glockenhymne) na chór mieszany, sopran i organy op. 35.

Syn Ulricha Hildebrandta, Wolfgang Hildebrandt (1906 – 1999), był malarzem i pisarzem.


Bibliografia

  • Eckhard Wend, Stettiner Lebensbilder, Böhlan Verlag, Köln – Weimar – Wien, 2004, s. 240-242.
  • Kompozytorzy szczecińscy, tom I, pod red. Eugeniusza Kusa, Mikołaja Szczęsnego i Edwarda Włodarczyka, Szczecin 2003, s. 151 - 153
  • Musik in Pommern, 1932, s. 22 – 26.



IES64.png
Autor opracowania: Wojciech Kral