Zenon Zaniewicki: Różnice pomiędzy wersjami

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Linia 42: Linia 42:
  
 
W [[1964]] r. przeniesiony do Rzeszowa, gdzie pracował jako sędzia Wydziału Karno-Rewizyjnego Sądu Wojewódzkiego. W [[1966]] r. wrócił  do  Szczecina, podejmując pracę w organach prokuratury jako wiceprokurator wojewódzki, kierownik Działu Orzecznictwa, wykładowca szkolenia aplikantów. Był bezpartyjny. Należał do powstałego w maju 1945 r. Zrzeszenia Prawników Demokratów (w 1950 r. zmiana nazwy na Zrzeszenie Prawników Polskich),  pełniąc od 1951 r. funkcję sekretarza Zarządu Koła we Wrocławiu,  w l. 1952-1957  - sekretarza Zarządu Okręgu ZPP w Szczecinie. W l. 1954-1959 przewodniczył Radzie Naukowej Studium Prawno-Ekonomicznego powołanego przez Zarząd Okręgu Zrzeszenia Prawników Polskich i  szczeciński Oddział Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego (prowadził wykłady i odczyty).  
 
W [[1964]] r. przeniesiony do Rzeszowa, gdzie pracował jako sędzia Wydziału Karno-Rewizyjnego Sądu Wojewódzkiego. W [[1966]] r. wrócił  do  Szczecina, podejmując pracę w organach prokuratury jako wiceprokurator wojewódzki, kierownik Działu Orzecznictwa, wykładowca szkolenia aplikantów. Był bezpartyjny. Należał do powstałego w maju 1945 r. Zrzeszenia Prawników Demokratów (w 1950 r. zmiana nazwy na Zrzeszenie Prawników Polskich),  pełniąc od 1951 r. funkcję sekretarza Zarządu Koła we Wrocławiu,  w l. 1952-1957  - sekretarza Zarządu Okręgu ZPP w Szczecinie. W l. 1954-1959 przewodniczył Radzie Naukowej Studium Prawno-Ekonomicznego powołanego przez Zarząd Okręgu Zrzeszenia Prawników Polskich i  szczeciński Oddział Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego (prowadził wykłady i odczyty).  
 
+
[[Plik:Zaniewicki 04.jpg|200px|right|thumb]]
 
Wygłosił  cykl wykładów o tematyce prawniczej w TVP Szczecin. Współpracował (według relacji syna) z Państwową Inspekcją Pracy w Szczecinie. Ożenił się z Hanną Olbromską, pracownicą Prokuratury Wojewódzkiej we Wrocławiu, córką Antoniego Olbromskiego (1896-1958), prawnika, działacza niepodległościowego, harcmistrza, uczestnika II. Powstania Śląskiego oraz Powstania Warszawskiego. W [[1957]] roku urodził się w Szczecinie jego jedyny syn, Krzysztof. W dniu [[31 marca]] [[1982]] r. odszedł na emeryturę.  
 
Wygłosił  cykl wykładów o tematyce prawniczej w TVP Szczecin. Współpracował (według relacji syna) z Państwową Inspekcją Pracy w Szczecinie. Ożenił się z Hanną Olbromską, pracownicą Prokuratury Wojewódzkiej we Wrocławiu, córką Antoniego Olbromskiego (1896-1958), prawnika, działacza niepodległościowego, harcmistrza, uczestnika II. Powstania Śląskiego oraz Powstania Warszawskiego. W [[1957]] roku urodził się w Szczecinie jego jedyny syn, Krzysztof. W dniu [[31 marca]] [[1982]] r. odszedł na emeryturę.  
  
Linia 48: Linia 48:
 
   
 
   
 
==Działalność kulturalna==
 
==Działalność kulturalna==
[[[[Plik:Zaniewicki 04.jpg|200px|right|thumb]]
+
 
 
Był animatorem i organizatorem kultury. W dniu [[25 marca]] [[1956]] r. współtworzył (wraz z red. Kazimierzem Błahijem, prof. Zbyszkiem Mikołajskim, Aleksandrem Ectsteinem, Januszem Indulskim, Franciszkiem Dolandem Paszkiewiczem, mecenasem [[Roman Łyczywek|Romanem Łyczywkiem]]) Dyskusyjny Klub Filmowy Inteligencji i Studentów "Kontrasty", któremu przewodniczył przez wiele lat, a następnie (aż do śmierci) pełnił funkcję honorowego prezesa.  
 
Był animatorem i organizatorem kultury. W dniu [[25 marca]] [[1956]] r. współtworzył (wraz z red. Kazimierzem Błahijem, prof. Zbyszkiem Mikołajskim, Aleksandrem Ectsteinem, Januszem Indulskim, Franciszkiem Dolandem Paszkiewiczem, mecenasem [[Roman Łyczywek|Romanem Łyczywkiem]]) Dyskusyjny Klub Filmowy Inteligencji i Studentów "Kontrasty", któremu przewodniczył przez wiele lat, a następnie (aż do śmierci) pełnił funkcję honorowego prezesa.  
  

Wersja z 09:39, 12 wrz 2019

200px-Monobook icon.svg.png Ten artykuł jest w trakcie opracowywania. Prosimy nie edytować strony do czasu zniknięcia tej wiadomości. Nazwa użytkownika, który dodał tę wiadomość, jest wyświetlona na stronie historii.


Zenon Zaniewicki
prawnik
brak zdjecia
Data urodzenia 16 września 1916
Miejsce urodzenia Warszawa
Data śmierci 3 marca 1992
Miejsce śmierci Szczecin
Miejsce spoczynku Cmentarz Centralny w Szczecinie
Lokalizacja grobu zobacz na mapie
Narodowość polska



Zenon Zaniewicki (1916-1992), prawnik, powstaniec warszawski, animator kultury na Pomorzu Zachodnim

Życiorys

Lata przedwojenne i wojenne

Zenon Zaniewicki urodził się 16 września 1916 r. [1] w Warszawie. Jego rodzicami byli: Wincentyna z domu Słowacka (1899-?) oraz Zenon Julian Hordejuk-Zaniewicki (inna wersja nazwiska: Hordiejuk-Zaniewicki) (1893 Warszawa-1945 Kraków).

Zenon Zaniewicki po maturze (1934 r.) ukończył studia prawnicze na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego (1939 r.). W okresie okupacji niemieckiej pracował w kancelarii adwokackiej oraz w spółdzielczości artystycznej. W 1942 r. rozpoczął pracę w charakterze protokolanta w Sądzie Grodzkim w Warszawie, podczas której odbył tajną aplikację sądową. Był ponadto nauczycielem historii na tajnych kompletach w Gimnazjum Wojciecha Górskiego oraz w Gimnazjum im. M.Reja w Warszawie.

Działał w konspiracji, był żołnierzem Armii Krajowej. Walczył w Powstaniu Warszawskim w dzielnicy Śródmieście Południe jako szeregowiec w plutonie por. Zbigniewa Krukowskiego ps. „Korwin” (oddział „Wik” Zenona Wiktorczyka, pododcinek „Bełt”, batalion „Jur”). W czasie odpierania natarcia Niemców na ul. Nowogrodzką w dniu 7 września 1944 r. został ranny, po czym przebywał w szpitalu polowym na ul. Hożej. (W działaniach konspiracyjnych oraz w Powstaniu Warszawskim wzięli udział inni członkowie rodziny. Bracia: Janusz, Marian Zaniewiccy zginęli w walkach powstańczych lub wskutek ran. Przyrodni brat Zbigniew Zaniewicki, norwidolog, kilkakrotnie ranny w Powstaniu Warszawskim, wywieziony do obozu w Niemczech, po wojnie znalazł się w Londynie, gdzie opublikował wiele książek wspomnieniowych).

Po kapitulacji w dniu 5 października 1944 Zenon Zaniewicki został jako jeniec wojenny pod nazwiskiem Zenon Hordejuk-Zaniewicki zabrany do szpitala międzynarodowego w Stalagu XI A Altengrabow (nr jeniecki 47122), gdzie przebywał do końca października 1944 roku. W dniu 24 grudnia 1944 r. wraz z grupą żołnierzy ze zgrupowania „Żywiciela” /płka Mieczysława Niedzielskiego/ skierowany został na przymusowe roboty do zakładów metalurgicznych w Kirch Moser. Z uwagi na znajomość języka niemieckiego został wyznaczony przez płk. Niedzielskiego na męża zaufania grupy.

Okres powojenny. Praca zawodowa

Zaniewicki 02.jpg

Zenon Hordejuk-Zaniewicki po zakończeniu wojny powrócił przez Zbąszyń do kraju w dniu 12 maja 1945 r. Podjął wówczas pracę na PKP w charakterze strażnika SOK w Kostrzynie nad Odrą, gdzie pełnił funkcję sekretarza placówki. W dniu 15 sierpnia został wybrany na sekretarza tamtejszego Koła Zw. Zaw. Kolejarzy. Jednocześnie w dniu 26 lipca otrzymał mianowanie na aplikanta sądowego w Sądzie Okręgowym we Wrocławiu, po czym uzyskał zwolnienie z wówczas zmilitaryzowanej służby w PKP w dn. 7 listopada 1945 r., przechodząc do pracy w wymiarze sprawiedliwości.

W latach 1945-1952 pracował kolejno jako aplikant, asesor, sędzia grodzki – przewodniczący wydziału Sądu Powiatowego we Wrocławiu. W 1952 r. przybył do Szczecina.

Zaniewicki 03.jpg

W l. 1952-1954 był sędzią Sądu Wojewódzkiego w Szczecinie. Pełnił stopniowo funkcje po. przewodniczącego Wydziału IV Karnego, wizytatora SW, sędziego Wydziału Karno-Rewizyjnego SW. Po 1956 r. brał na łamach „Prawa i Życia” udział w dyskusji nt. przywrócenia praworządności w wymiarze sprawiedliwości.

W 1964 r. przeniesiony do Rzeszowa, gdzie pracował jako sędzia Wydziału Karno-Rewizyjnego Sądu Wojewódzkiego. W 1966 r. wrócił do Szczecina, podejmując pracę w organach prokuratury jako wiceprokurator wojewódzki, kierownik Działu Orzecznictwa, wykładowca szkolenia aplikantów. Był bezpartyjny. Należał do powstałego w maju 1945 r. Zrzeszenia Prawników Demokratów (w 1950 r. zmiana nazwy na Zrzeszenie Prawników Polskich), pełniąc od 1951 r. funkcję sekretarza Zarządu Koła we Wrocławiu, w l. 1952-1957 - sekretarza Zarządu Okręgu ZPP w Szczecinie. W l. 1954-1959 przewodniczył Radzie Naukowej Studium Prawno-Ekonomicznego powołanego przez Zarząd Okręgu Zrzeszenia Prawników Polskich i szczeciński Oddział Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego (prowadził wykłady i odczyty).

Zaniewicki 04.jpg

Wygłosił cykl wykładów o tematyce prawniczej w TVP Szczecin. Współpracował (według relacji syna) z Państwową Inspekcją Pracy w Szczecinie. Ożenił się z Hanną Olbromską, pracownicą Prokuratury Wojewódzkiej we Wrocławiu, córką Antoniego Olbromskiego (1896-1958), prawnika, działacza niepodległościowego, harcmistrza, uczestnika II. Powstania Śląskiego oraz Powstania Warszawskiego. W 1957 roku urodził się w Szczecinie jego jedyny syn, Krzysztof. W dniu 31 marca 1982 r. odszedł na emeryturę.

Zmarł 3 marca 1992 r. w Szczecinie. Pogrzeb odbył się 11 marca 1992 r. na Cmentarzu Centralnym w Szczecinie.

Działalność kulturalna

Był animatorem i organizatorem kultury. W dniu 25 marca 1956 r. współtworzył (wraz z red. Kazimierzem Błahijem, prof. Zbyszkiem Mikołajskim, Aleksandrem Ectsteinem, Januszem Indulskim, Franciszkiem Dolandem Paszkiewiczem, mecenasem Romanem Łyczywkiem) Dyskusyjny Klub Filmowy Inteligencji i Studentów "Kontrasty", któremu przewodniczył przez wiele lat, a następnie (aż do śmierci) pełnił funkcję honorowego prezesa.

W archiwum rodziny Zaniewickich znajdującym się w zasobach Sekcji Rękopisów Książnicy Pomorskiej w Szczecinie zachowała się „Kronika Filmowego Klubu Dyskusyjnego Inteligencji i Studentów w Szczecinie” z lat 1956-1962 oraz zeszyty z notatkami Zenona Zaniewickiego z „Kursu D.K.F. Warszawa 10-23.IX.1956”, „I Ogólnopolskiego Seminarium Filmowego – dla nauczycieli” w 1961 r., a także z innych spotkań filmowych.

Przez wiele lat Zenon Zaniewicki działał w Prezydium Polskiej Federacji DKF w Warszawie, upowszechniając poprzez akcję odczytową kulturę filmową na Pomorzu Zachodnim. W latach 1963-1986 należał do grona organizatorów „Festiwalu Filmów Morskich” w Szczecinie, był członkiem jury we wszystkich 11 festiwalach ( w archiwum zachował niektóre egzemplarze wydawanych w trakcie festiwalu "Wiadomości Festiwalowych"). Pozostawił „Filmografię polskich krótkometrażowych filmów morskich” (wyd. 1972 i 1976).

[[

Zaniewicki 05.jpg

Przewodniczył Morskiej Sekcji Filmowej Rady Reklamy i Propagandy przy Ministerstwie Żeglugi. W latach 60. publikował systematycznie recenzje filmowe w prasie szczecińskiej („Głos Szczeciński”, „7.Głos Tygodnia”). W 1956 r. założył przy Politechnice Szczecińskiej Amatorski Klub Filmowy (razem z Witoldem Chromińskim), w którym pełnił funkcję prezesa. Klub czynnie współpracował z TV Szczecin w okresie istnienia Ośrodka Doświadczalnego. W l.1957-1968 brał udział w pracach powstałego w styczniu 1957 roku Towarzystwa Miłośników Telewizji w Szczecinie, którego był współzałożycielem i pierwszym prezesem zarządu.

Towarzystwo Miłośników Telewizji założyli przedstawiciele wyższych uczelni i największych zakładów przemysłowych Szczecina (funkcje wiceprezesów TMT pełnili inż. Kazimierz Czarniecki, dyrektor zespołu Radiostacji i red. Władysław Daniszewski, redaktor naczelny szczecińskiej Rozgłośni. Funkcję skarbnika pełnił reżyser Jan Maciejowski, dyrektor Państwowych Teatrów Dramatycznych w Szczecinie). Celem działalności Towarzystwa było wsparcie budowy lokalnej stacji telewizyjnej.

Zaniewicki 06.jpg

W 1968 r. w ramach współpracy z TPPR [Towarzystwo Przyjaźni Polsko-Radzieckiej] był współorganizatorem imprezy filmowej „50 lat Kinematografii Radzieckiej” w Szczecinie, wygłaszał też odczyty o filmografii radzieckiej.

Zenon Zaniewicki był zaangażowany w powstanie Operetki – Teatru Muzycznego oraz Szczecińskiego Towarzystwa Kultury. Od 1964 r. aktywnie związany ze Szczecińskim Towarzystwem Kultury (członek Rady STK, członek prezydium, przewodniczący Sądu Koleżeńskiego), współpracował przy organizacji Sejmików Miłośników Ziemi Szczecińskiej, FAMY i innych imprez kulturalnych regionu.

W 1967 r. został członkiem Wojewódzkiej Komisji Weryfikacyjnej Instruktorów Amatorskiego Ruchu Artystycznego oraz Komisji Kultury Rady Okręgowej Zrzeszenia Studentów Polskich.

Działalność społeczna

W latach 1959-1962 był radnym Wojewódzkiej Rady Narodowej w Szczecinie, angażując się w pracach Komisji Porządku Publicznego. Należał do grona współzałożycieli i działaczy szczecińskiej struktury Ligii Morskiej reaktywowanej w 1980 roku podczas II Kongresu Kultury Morskiej (Gdańsk, 6–7 grudnia 1980) jako Liga Morska (od marca 1999 r. zmiana nazwy na „Liga Morska i Rzeczna”). W latach 1981-1986 pełnił funkcję prezesa Zarządu Oddziału Zachodniopomorskiego LM (w l. 1981-1986 przewodniczący Głównego Sądu Koleżeńskiego LM, autor regulaminu tego sądu, od 1986 r. członek Komisji Prawno-Organizacyjnej przy ZG LM). Od 1984 r. był członkiem Centralnej Komisji Morskiej przy ZG TWP w Warszawie. Należał do ZBoWiD-u.

Nagrody, odznaczenia, wyróżnienia

  • 1955 Medal 10-lecia Polski Ludowej
  • 1956 Srebrny Krzyż Zasługi
  • 1960 Złota Odznaka „Gryf Pomorski”
  • 1960 Odznaka 10-lecia Zrzeszenie Studentów Polskich
  • 1961 Medal V-lecia Polskiej Federacji DKF
  • 1964 Medal „Za Zasługi w Budowie TV w Szczecinie w latach 1958-1964”
  • 1966 Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury”
  • 1967 Medal pamiątkowy STK „Za zasługi przy Organizacji III Ogólnopolskiego Festiwalu Krótkometrażowych Filmów Morskich”
  • 1967 Odznaka Honorowa Zrzeszenia Studentów Polskich
  • 1968 Medal Ministerstwa Żeglugi Polskiej „Commissio Maritima”
  • 1970 Złota Odznaka resortowa „Zasłużony Pracownik Morza”
  • 1970 Honorowa Odznaka Związkowa – ZG Zw. Zaw. PP. i S.
  • 1970 Medal 50-lecia Szkolnictwa Morskiego
  • 1970 Medal XX-lecia PŻM
  • 1970 Medal X-lecia TV w Szczecinie
  • 1971 Złota Odznaka TPPR
  • 1971 Medal XV – lecia Polskiej Federacji DKF
  • 1972 Medal 1000-lecia Bitwy pod Cedynią
  • 1973 Złoty Krzyż Zasługi
  • 1974 Medal XXX-lecia WZKiN
  • 1976 Honorowa Odznaka SZSP
  • 1981 Medal XXV-lecia Polskiej Federacji DKF
  • 1980 Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
  • 1982 Warszawski Krzyż Powstańczy
  • 1983 Podwójny Medal „Dni Morza 1983”
  • 1984 Medal Czterdziestolecia PRL
  • 1984 Medal Ligii Morskiej „Zasłużonemu dla Polskiego Morza”
  • 1984 Medal Szczecińskiego Tow. Kultury „Za zasługi dla Kultury Marynistycznej”
  • 1985 Medal Jubileuszowy 35-lecia Pałacu Młodzieży w Szczecinie.
  • 1986 Medal „Zasługi dla Marynarki Wojennej PRL”
  • 1986 Honorowa Odznaka Szczecińskiego Towarzystwa Kultury

Publikacje

  • Z. Zaniewicki, Wrocław - największe miasto w Polsce. "Słowo Powszechne" 1947;
  • Z. Zaniewicki, Filmografia krótkometrażowych filmów morskich zrealizowanych w Polsce w latach 1919-71. m.w.? 1972;
  • Z. Zaniewicki, W sądzie powiatowym. „Prawo i Życie” 1956, nr 3;
  • Z. Zaniewicki, O odzyskanie zaufania. „Prawo i Życie” 1956, nr 14;

Bibliografia

  • Andrzej Androchowicz, "Kontrasty" nie spadły z nieba."Kurier Szczeciński" 2004 (23.04). s. 14;
  • Informacje kuzynki, Anny Zaniewickiej-Goliszewskiej;
  • Relacja ustna syna, Krzysztofa Zaniewickiego, archiwalia rodzinne przekazane do zbiorów Książnicy Pomorskiej w Szczecinie;
  • Paweł Szulc, Zniewolony eter. Polskie Radio Szczecin w latach 1945-1989. Szczecin 2016
  • Zbigniew Zaniewicki, Czterdzieści lat w Anglii . Londyn 2012;
  • Zbigniew Zaniewicki, Moje dwudziestolecie. Londyn 1976.
  • Zbigniew Zaniewicki, Moje pełnolecie. Londyn 1977;
  • Zbigniew Zaniewicki, Na pobojowisku. Londyn 1988;
  • Zbigniew Zaniewicki, „Oberschlesien”. Warszawa 1930;
  • Zbigniew Zaniewicki, Pięć groźnych lat. Londyn 1982
  • Krzysztof Żochowski, Zagadnienie praworządności na łamach „Prawa i Życia” w 1956 roku. „Miscellanea Historica-Iuridica” T.XIII (2014), s.277-301;

Przypisy

  1. W bazie Cmentarza Centralnego w Szczecinie funkcjonuje inna data urodzin Zenona Zaniewickiego: 17 września 1914.



Logo pomeranica.jpg
Autor opracowania: Cecylia Judek