Daniel Starcke

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Daniel Starcke
drukarz
Data urodzenia nieznana
Data śmierci 1698
Lata działalności 1653-1698
Narodowość niemiecka

Daniel Starcke (Starck, Starkius, Starke) (zm. 1698) - drukarz, działał w Szczecinie w latach 1653-1698.

Życiorys

Data urodzenia nieznana, zmarł w 1698 roku. W gronie szczecińskich drukarzy zaistniał w latach 50. Po śmierci swego teścia, drukarza Georga Goetze objął kierownictwo jego drukarni. Ze zmiennymi losami prowadził ją przez 35 lat. Okres, w którym przyszło mu działać nie sprzyjały rozwojowi rzemiosła i kultury. To okres zmagań wojennych szwedzko-brandenburskich, które bezpośrednio dotknęły Szczecin. Do poszkodowanych przez działania wojenne należał również warsztat Daniela Starcke. Podczas oblężenia miasta w 1677 roku uszkodzona została jedna z jego drukarskich pras.

Drukował głównie druki okolicznościowe z okazji ślubów i pogrzebów, drobne druki na rzecz miejscowego Pedagogium i późniejszego Regium Gimnasium Carolinum. Najbardziej dochodowe w owym czasie było jednak drukowanie gazet zawierających nowiny o bieżących wydarzeniach. O przywilej na tego typu druki ubiegał się także Starcke, konkurując na tym polu z drukarzem Johannem Valentinem Rhete. Jednak to jego starania uwieńczone zostały sukcesem i otrzymał zezwolenie wystawione przez władze szwedzkie i brandenburskie na wydawanie gazety "Wochentliche Ordinar-Zeitung" (1678). Koncesję tę posiadał do 1684 roku. Drukarzowi udało się także zdobyć tytuł drukarza nadwornego i typografa Pedagogium (Churfl. Hoff- und Paedag. Buchdrucker). W latach 80. podejmował działania mające na celu rozszerzenie przywilejów drukarskich na wydawanie urzędowych pism Rejencji Szwedzkiej i Konsystorza Ewangelickiego. Jednak bez powodzenia. Monopol na druk owych pism posiadał Friedrich Ludwig Rhete.

Po śmierci drukarza warsztat przejął jego syn Karl Gustav Starcke.

Daniel Starcke był dwukrotnie żonaty. Jego pierwszą małżonką była Anna Goetze (zm. 1678), drugą Maria Elisabeth Evers (od 1679). Drukarz miał córkę Elisabeth i trzech synów: Tobiasa (zmarł w dzieciństwie), Karla Gustawa i Daniela Benjamina, którzy zostali także drukarzami.

Bibliografia

  • Immanuel Friedrich Levezow. Die Wanderung der Buchdrukkerkunst, ihre Ankunst in Pommern, Ausbreitung und gegenwärtiger Zustand daselbst, insbesondere zu Stettin [...]. Stettin, Effenbart, [1777]. s. 38.
  • Gottlieb Mohnike. Die Geschichte der Buchdruckerkunst in Pommern. Stettin, 1840. s. 17.
  • Drukarze dawnej Polski od XV do XVIII wieku, T. 4: Pomorze. Oprac. A. Kawecka-Gryczowa i K. Korotajowa. Wrocław, Kraków, 1962. s. 519.
  • Reske, Christoph. Die Buchdrucker des 16. und 17. Jahrhunderts im deutschen Sprachgebiet. Wiesbaden: Harrassovitz Verlag, 2007. s. 864. ISBN 978-3-447-05450-8.



Logo pomeranica.jpg
Autor opracowania: Alicja Łojko