Dygowo

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dygowo
Dygowo
Panorama Dygowa
Nazwa niemiecka Degow
Powiat kołobrzeski
Gmina Dygowo
Strona internetowa miejscowości.

Geolokalizacja: 54.130762,15.720184

Dygowo - wieś w gminie Dygowo w powiecie kołobrzeskim w województwie zachodniopomorskim. Większość instytucji gminnych zlokalizowana jest w miejscowości Dygowo, która stanowi gminny ośrodek administracyjny, gospodarczy i usługowy z siedzibą Urzędu Gminy.

Geografia

Dygowo leży w centralnej części gminy. Pod względem geomorfologicznym większość terenu gminy Dygowo leży w Prowincji Niżu Środkowoeuropejskiego, Prowincji Pobrzeża Południowobałtyckiego w zachodniej części makroregionu Pobrzeża Koszalińskiego, w mezoregionie Równiny Białogardzkiej. Równina ta zajmuje powierzchnię 1800 km2. Za granicę wschodnią przyjmuje się pasmo wzgórz na wschód od Koszalina (Krzyżanka – 136 m n.p.m.),przebiegających z północnego zachodu na południowy–wschód przez 13,5 km w poprzek zwężenia pasa równin nadmorskich[1].

Położenie

Wieś położona jest w centrum gminy Dygowo. Jest oddalona o 11 km od Kołobrzegu, 26 km od Białogardu, ok. 40 km od Koszalina i ok. 140 km od Szczecina.

Klimat

Polska leży w strefie klimatu umiarkowanego przejściowego. Obszar powiatu kołobrzeskiego, wraz z gminą Dygowo, pod względem klimatycznym należy do dzielnicy Bałtyckiej (nadmorski region klimatyczny). Charakteryzuje się klimatem morskim, łagodnym. Morze Bałtyckie oddziałuje na klimat ocieplając zimą i chłodząc latem, co powoduje niską amplitudę temperatury rocznej. Gmina Dygowo mimo, iż nie posiada bezpośredniego dostępu do morza, jest pod jego silnym oddziaływaniem klimatycznym. Sąsiedztwo morza sprawia, że wilgotność powietrza, zachmurzenie i opady są wyższe i częściej notowane niż na obszarach bardziej oddalonych od wybrzeża. Dane klimatyczne:

  • średnia temperatura roczna: 7,5 - 7,8 C
  • średnia temperatura okresu V-VII: 13,5 - 14,0 C
  • suma opadów atmosferycznych w roku: 550 - 650 mm
  • suma opadów atmosferycznych w okresie V-VII: 160 - 180 mm
  • długość okresu wegetacyjnego: 215 - 218 dni
  • liczba dni z pokrywą śniegu: 35 - 45 dni.[2]

Obiekty fizjograficzne

Wieś Dygowo jest położona nad rzeką Olszynką. Rzeka ta ma swoje źródła w obrębie torfowiska Stramniczka, wypływa z jeziora Stojkowo I, płynie doliną przez Dygowo, uchodząc do Parsęty w sąsiedztwie miejscowości Miechęcina.

Przyroda

Część gminy Dygowo objęta jest Europejską Siecią Ekologiczną Natura 2000. Na terenie gminy Dygowo znajdują się dwa specjalne obszary ochrony siedlisk (OSO) - [Special Areas of Conservation - SAC] wyznaczone na podstawie Dyrektywy Rady Nr 92/43/EWG w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, tzw. Dyrektywa siedliskowa:

  • Obszar Trzebiatowsko-Kołobrzeski Pas Nadmorski (PLH 3200017)

Ostoja obejmuje najlepiej zachowany fragment zróżnicowanego geomorfologicznie wybrzeża Bałtyku: brzegi klifowe, wydmowe, mierzeje, odcinające lagunowe jeziora przymorskie, płytkie ujścia rzek. Ostoja odznacza się wysokim stopniem reprezentatywności siedlisk, typowych dla południowego wybrzeża Morza Bałtyckiego. Głównym walorem obszaru jest bardzo dobry stan zachowania typowych biotopów tworzących pas nadmorski, w szczególności kompleksu wybrzeża akumulacyjnego z borami bażynowymi. W obrębie ostoi występuje szereg skupień roślinności halofilnej. Łącznie stwierdzono tu 17 rodzajów siedlisk z załącznika I Dyrektywy Siedliskowej. Bogata lista gatunków roślin naczyniowych (ponad 1000 gatunków) zawiera dużą liczbę taksonów roślin chronionych, zagrożonych i rzadkich (136 gatunków) w tym 42 gatunki chronione, 3 uwzględnione w Czerwonej Księdze Roślin Polski, 57 gatunków zagrożonych na Pomorzu i w Wielkopolsce. Stwierdzono tu także 7 gatunków zwierząt z załącznika II dyrektywy.

  • Obszar Dorzecze Parsęty (PLH 320007)

Obszar obejmuje dolinę rzeki Parsęty, od źródeł koło Parsęcka aż po strefę ujściową w Kołobrzegu. Obszar o powierzchni 28 010 ha. Dorzecze Parsęty obejmuje szereg ważnych siedlisk z załącznika I Dyrektywy Siedliskowej. Łącznie zidentyfikowano ich 25, tworzących mozaikę i pokrywających ponad 50% powierzchni obszaru. Często są to siedliska bardzo rzadkie bądź unikatowe w skali kraju i Europy. Wiele z nich jest ważnym biotopem dla cennej fauny, która podlega ochronie na podstawie konwencji międzynarodowych. Stwierdzono tu występowanie 13 gatunków z załącznika II Dyrektywy Siedliskowej[3].

Historia

Najstarsza wzmianka o miejscowości Dygowo pochodzi z dokumentu wystawionego w 1276 roku, informującego o nadaniu kapitule kolegiackiej w Kołobrzegu przez biskupa kamieńskiego Hermanna von Gleichena jako uposażenia m. in. dochodów ze wsi Dygowo. Pierwsza świątynia została wzniesiona w Dygowie przed tym rokiem, a patronat nad nią sprawowała kapituła kołobrzeska. Od 1276 roku klasztor cysterek w Koszalinie sprawował patronat nad świątynią; został on potwierdzony przez biskupa kamieńskiego Wiesława (1294 - 1296) dyplomem, wystawionym w 1295 roku, podarowali go klasztorowi Jakub i Mikołaj z rodu Borków. W 1334 roku Dygowo należało do biskupa kamieńskiego Fryderyka von Eickstedt (1330 - 1343), który w 1336 roku sprzedał je Friedrichowi von Stegelitz, oraz Konradowi, scholastykowi kapituły kolegiackiej w Kołobrzegu, wykonawcom testamentu prepozyta kapituły, Konrada. Po tym roku Dygowo należało (w połowie) do dekanatu i do chóru kapituły kołobrzeskiej. Patronat nad świątynią sprawował każdorazowo (w połowie) dziekan i kantor kapituły kolegiackiej, co nie uległo zmianie, kiedy reformacja luterańska stopniowo przeobraziła życie religijne Pomorza Zachodniego oraz stosunki własności dotychczasowych dóbr kościelnych, zakonnych i kapitulnych.

Już w XIII wieku Dygowo było zamieszkiwane przez niemieckich osadników. Początkowo wieś miała kształt podkowy, tworzyło ją 16 gospodarstw. Zmiana struktury gospodarczej z miejscowości rolniczej na rzemieślniczą, doprowadziła do uszczelnienia centrum wioski i do wypierania rolników. XIX wiek to okres poważnych zmian dla Dygowa, który był związany z uwłaszczeniem chłopów. Miejscowość nabrała charakteru przemysłowo-rzemieślniczego a do II wojny światowej stała się małym miasteczkiem. Rozwój rzemiosła i handlu możliwy był dzięki wybudowaniu w 1 połowie XIX wieku drogi łączącej Białogard z Kołobrzegiem oraz w 1858 roku normalnotorowej linii kolejowej, łączącej te dwa miasta. W 1939 roku w Dygowie były 332 domostwa, mieszkało tu wówczas 1167 osób, w tym 558 mężczyzn. W rolnictwie zatrudnione były 334 osoby w 84 gospodarstwach. Przemysł i rzemiosło zatrudniało 501 osób, natomiast handel i komunikacja 65. Od 1907 roku istniała spółdzielnia rolniczo - handlowa Kolberg - Kórliner Sim - und - Verkauf, której filia funkcjonowała w Dygowie (z siedzibą niedaleko stacji kolejowej). Blisko stacji, siedzibę miał również tartak i mleczarnia. Ponadto w Dygowie pracowały dwa młyny (jeden wiatrak, drugi elektryczny), trzy warsztaty ślusarsko -mechaniczne, dwie kuźnie, cztery warsztaty stolarskie, dwa kołodziejskie i dwa siodlarskie. Usługi socjalno - bytowe zapewniało pięciu krawców, dwóch fryzjerów i szewców, dwie restauracje, kilka sklepów, w tym jeden rybny, rzeźnia, dwie piekarnie i apteka. Zdrowia ludzi strzegł mieszkający na miejscu lekarz, a inwentarza weterynarz. Długoletnim wójtem był Erich Finger. W Dygowie istniały dwa urzędy żandarmerii: Dygowo I (podlegały mu miejscowości: Dygowo, Bardy, Dębogard, Piotrowice, Włościbórz, Czernin, Świelubie), Dygowo II (podlegały mu miejscowości: Pyszka, Miechęcino, Połomino, Rusowo, Stojkowo). II wojna światowa przyczyniła się do poważnych zniszczeń pomorskiej ziemi, zniszczony został dorobek kulturalny, zdewastowane zabytkowe budowle, zniszczone księgozbiory i dokumentacja.

Do Dygowa pierwsi osadnicy przybyli pod koniec 1945 roku. Początkowo, po wojnie, Dygowo zamieszkiwało 141 osób, w kolejnych latach przybywało coraz więcej mieszkańców. Stan ludności gminy 3 października 1947 roku przedstawiał się następująco:

  • Polacy stali mieszkańcy - 3 172 osoby
  • czasowo zamieszkali - 95 osób
  • Niemcy - 201 osób
  • Francuzi - 1 osoba
  • Amerykanie - 2 osoby[4]

Pierwotnie Dygowo było wsią placową na planie okolnicy o osi ukierunkowanej z południowego wschodu na północny zachód, usytuowaną na wyniesieniu otoczonym przez krąg terenów podmokłych. Zwartą zabudowę przerywała droga biegnąca poprzecznie przez środek wsi. Wieś była usytuowana nad strumieniem, który płynął w zagłębieniu, równolegle do osi zabudowań. Na najwyższym wzniesieniu terenu, po zachodniej stronie okolnicy, znajdował się kościół otoczony cmentarzem. Zabudowę wsi tworzyły zagrody różnej wielkości, otaczające dziedziniec z 2 lub 3 stron. Istniały także zagrody jednobudynkowe. Na tyłach domostw znajdowały się działki uprawne, które razem tworzyły pierścień ogrodów okalający wieś. Dalej, poza wsią rozciągały się pola uprawne. W XIX wieku zaczęto wznosić zabudowania w pobliżu skrzyżowania z drogą boczną Kołobrzeg - Karlino. Po przebudowie i przesunięciu drogi, powstało nowe skrzyżowanie, w stronę którego zaczęto kierować centrum wsi. W ten sposób plan wsi zmienił się z owalnicowego na wielodrożnicowy - istniejący do dziś. Funkcję centrum miejscowości przejęła na przełomie XIX/XX wieku, dawna oś komunikacyjna, dobrze rozwinięta szczegolnie na odcinku od placu przed kościołem do skrzyżowania dróg.Nabrała ona z czasem charakteru traktu handlowego i centrum administracyjno - urzędowo-rekreacyjnego. Taki stan rozwoju Dygowa istnieje do dziś[5].

Samorząd

Wspólnotę samorządową Gminy Dygowo, stanowią jej mieszkańcy. Siedzibą organów gminy jest Dygowo. Organami Gminy są: Rada Gminy i Wójt. Rada Gminy jest organem stanowiącym i kontrolnym. Kadencja Rady Gminy trwa 4 lata, licząc od dnia wyboru. W skład Rady Gminy wchodzi 15. radnych. Organem wykonawczym Gminy jest Wójt. Wójt i Rada Gminy realizują swoje statutowe działania przy pomocy Urzędu Gminy, który jest jest jednostką organizacyjną, działającą w formie jednostki budżetowej. Siedzibą Urzędu jest budynek przy ul. Kolejowej 1, w miejscowości Dygowo[6].

Gospodarka i infrastruktura

Miejscowość Dygowo położona jest centralnie względem obszaru gminy. Jest to siedziba władz gminy.

Liczba mieszkańców - miejscowość Dygowo jest zamieszkiwana przez 1525 osób.

Infrastruktura techniczna - wodociąg, kanalizacja, gaz, linia telefoniczna i elektryczna , przez miejscowość przebiega główny ciąg komunikacyjny - droga wojewódzka nr 163 relacji Kołobrzeg - Wałcz, przystanek kolejowy.

Wartości kulturowe - na terenie miejscowości znajdują się budowle wpisane do rejestru zabytków.

Wartości przyrodnicze - na terenie miejscowości znajdują się drzewa objęte ochroną prawną uznane za pomniki przyrody, są to:

  • buk pospolity o obwodzie 425 cm,
  • lipa drobnolistna o obwodzie 416 cm,
  • topola biała o obwodzie 614 cm.

Kultura

Muzeum w Zespole Szkół w Dygowie

Placówki terenowe Gminnego Zespołu Oświaty i Kultury w Dygowie:

  • Biblioteka Gminna w Dygowie
  • Filia biblioteczna i Świetlica wiejska w Gąskowie
  • Filia biblioteczna we Wrzosowie
  • Świetlica wiejska w Jazach
  • Świetlica wiejska we Wrzosowie
  • Świetlica wiejska w Świelubiu
  • Świetlica wiejska w Bardach
  • Świetlica wiejska w Czerninie
  • Świetlica wiejska w Dębogardzie

Przy GZOiK w Dygowie działa Zespół Śpiewaczy "Dygowianki". Członkinie zespołu często prezentują się na terenie gminy, w trakcie wszelkiego rodzaju imprez lokalnych, począwszy od festynów, poprzez uroczystości oficjalne, a także jubileusze małżeńskie i uroczystości religijne. Członkinie zespołu tworzą główny trzon "Klubu Seniora". Każdego roku "Dygowianki" biorą udział w Prezentacjach Kulturalnych Wsi w Drawsku Pomorskim, przywożąc stamtąd trofea w postaci złotych, srebrnych i brązowych malw. Są również często zapraszane na gościnne występy do sąsiednich gmin i innych zaprzyjaźnionych zespołów[7].

Oświata

  • Zespół Szkół im. Adama Mickiewicza - w 2002 roku w Dygowie powstał zespół szkół, w skład którego wchodzi szkoła podstawowa i gimnazjum[8]. Szkoła dysponuje salą gimnastyczną, stadionem piłkarskim i kompleksem boisk, pracownią komputerową oraz biblioteką. Stanowiska komputerowe w bibliotece dają uczniom swobodny i stały dostęp do Internetu.

Przy Zespole Szkół utworzono muzeum, które zajmuje blisko 50 m2 i posiada kilkaset eksponatów. Eksponaty pochodzą z różnych okresów - od epoki tłuka pięściowego, topora z neolitu, po lata pięćdziesiąte obecnego wieku. Najwięcej eksponatów pochodzi jednak z XIX i XX wieku, w tym tablice z niemiecką nazwą Dygowa - Degow, tabliczki z domów miejscowego ogrodnika i krawca. Czasy międzywojenne przybliżają sielskie fotografie. Druga wojna światowa to głównie militaria, ale również niemieckie pocztówki z frontu oraz "gadzinówki", niemieckie ulotki propagandowe apelujące do francuskich żołnierzy na froncie o poddanie się. Znajduje się tu również ponura fotografia z 1936 roku ukazująca Hitlera zasłaniającego podczas olimpiady w Berlinie przewodniczącego MKO1 faszystowskim gestem. Zbiór eksponatów nie jest tylko wystawą, wykorzystywany jest jako pomoc dydaktyczna na lekcjach historii. Przedmioty używane są również przez uczniów do różnych inscenizacji. Zbieraniem eksponatów do szkolnego muzeum zajmowali się uczniowie i Marek Zawadzki - główny inicjator przedsięwzięcia, były dyrektor Zespołu Szkół w Dygowie, nauczyciel historii, a obecnie Wójt Gminy Dygowo. Zbiórka przedmiotów trwała ok. 10 lat[9].

  • punkt przedszkolny pn. "Przedszkole - moje miejsce, mój przyjaciel"[10]

Kościoły i związki wyznaniowe

Kościół w Dygowie

Kościół Wniebowstąpienia Pańskiego to neogotycka budowla pochodząca z 1890 roku, obiekt zabytkowy. Wraz z cmentarzem przykościelnym kościół został wpisany do rejestru zabytków - nr rej. A-310 z 27.04.2007[11]. Pierwszy kościół w Dygowie został wybudowany przed rokiem 1276. Patronat nad parafią sprawowała kapituła kołobrzeska. Od 1279 roku kościołem opiekowały się Cysterki z klasztoru w Koszalinie. Po roku 1492 patronat nad świątynią po połowie sprawowali dziekan i kantor kapituły kolegiackiej. Kościół w obecnym kształcie został wzniesiony na miejscu poprzedniego w 1890 roku. Został ponownie poświęcony w 1946 roku[12].

Sport

Bazę sportową miejscowości stanowi boisko typu "Orlik" zlokalizowane przy Zespole Szkół im. Adama Mickiewicza w Dygowie. Dygowo posiada własną drużynę siatkarzy Grot Dygowo, biorących udział w rozgrywkach Amatorskiej Międzypowiatowej Ligii Piłki Siatkowej Mężczyzn.

Turystyka

Na terenie gminy Dygowo znajduje się wiele ciekawych zabytków architektonicznych. Są to obiekty sakralne, świeckie, pałacowe, do których prowadzą ścieżki rowerowe i piesze. Obiekty sakralne to głównie kościoły w stylu gotyckim. Budownictwo świeckie stanowią przede wszystkim chałupy i budynki inwentarskie z XIX w., z charakterystycznym ryglowaniem.

Zabytki, które warto zwiedzić to niewątpliwie zespoły pałacowo-parkowe z XIX w. w Kłopotowie, w Skoczowie, we Włościborzu, kościół filialny w Czerninie i Wrzosowie, kościół gotycki w Kłopotowie i Świelubiu. Na terenie gminy znajdują się również liczne stanowiska archeologiczne: osady, cmentarzyska, kurhany z okresu średniowiecza.

W Dygowie znajduje się Kościół Wniebowstąpienia Pańskiego, budowla neoromańska z 1880 roku, murowana z cegły, na kamiennej podmurówce, wieża od zachodu, trzykondygnacyjna z blendami zakończona ceglanym hełmem w kształcie ostrosłupa.

Warto również zwrócić uwagę na chałupy i stodoły ryglowane z I i II połowy XIX w[13].

Demografia

Wg danych zamieszczonych na stronie urzędu, Gminę Dygowo zamieszkiwało 5516 osób, w tym mieszkańcy miejscowości Dygowo stanowili 1604 osób, 29% ogółu mieszkańców Gminy[14].

Służba zdrowia

Podstawowe usługi w zakresie lecznictwa otwartego świadczą:

  • Prywatna Praktyka Lekarska Lek. Med. Krystyna Woźniak, Zielona 4, Dygowo
  • Indywidualna Specjalistyczna Praktyka Lekarska Jacek Zalewski, Wrzosowo
  • Apteka Staromiejska, Dygowo, Kolejowa 2
  • Apteka Prywatna Ewa Ronkowska, Dygowo, Kołobrzeska 10

Herb

Herb Dygowa

Herb Gminy stanowi tarcza trójpolowa kształtu hiszpańskiego zawierająca:

  • liście dębu, pośród nich żołądź w kolorze zielonym na polu żółtym,
  • trzy kłosy zboża z przepaską w kolorze żółtym w polu zielonym,
  • rybę zwróconą w prawo, pod nią dwie wstęgi fal w kolorze białym w polu niebieskim.

Wzór herbu zawiera załącznik nr 2 do Statutu. Flagą Gminy jest prostokątny płat tkaniny o barwach koloru zielonego, żółtego i niebieskiego, ułożonych w trzy pasy poziome, równej szerokości, górny zielony, środkowy żółty, dolny niebieski, na pasie żółtym znajdują się zielone liście dębu z żołędziem. Wzór flagi ustalony uchwałą Rady Gminy w Dygowie nr XIX/161/01 stanowi załącznik nr 3 do Statutu[15].

Zabytki

Na gruntach wsi gminnej Dygowo, w wyniku przeprowadzonych badań archeologicznych stwierdzono znaczną różnorodność osadniczą. Pierwsze osady pojawiają się jednak dopiero w czasach trwania kultury łużyckiej. Pojedynczo występują znaleziska kultury wielbarskiej, gr. dębczyńskiej i z okresu rzymskiego, jest także niewielka ilość stanowisk określonych jako starożytne. Pozostałości z okresu wczesnego średniowiecza to ślady osadnicze i dwie osady ( w tym jedna wpisana do rejestru zabytków województwa) a zwiększona ilość śladów osadniczych przypada na okres średniowieczny. Występują także stanowiska o nieokreślonej chronologii.

Na obszarze miejscowości Dygowo zarejestrowano 37 stanowisk archeologicznych, na których stwierdzono 50 pozostałości osadniczych z następujących okresów chronologicznych:

Dygowo - chałupa ryglowa
  • Kultura łużycka – 4 ślady osadnicze, 1 osada
  • Kultura łużycka/pomorska – 1 cmentarzysko
  • Kultura wielbarska – 3 ślady osadnicze
  • Gr. dębczyńska – 1 ślad osadniczy
  • Okres rzymski – 1 ślad osadniczy, 1 osada
  • Okres starożytny – 2 ślady osadnicze
  • Okres wczesnośredniowieczny – 8 śladów osadniczych, 2 osady
  • Okres średniowieczny – 18 śladów osadniczych, 2 osady

Do rejestru zabytków zostały wpisane następujące obiekty znajdujące się na terenie wsi Dygowo:

  • osada-stanowisko archeologiczne (nr 745, 1969-07-25)
  • dom nr 11/12 (nr 381, 1964-04-13)
  • chrzcielnica (nr 176, 1959-02-23)
  • ołtarz (nr 177, 1959-02-23)[16]

Pomniki

Pomnik łososia w Dygowie

Pomnik Łososia znajduje się w centrum miejscowości Dygowo. Jego autorem jest artysta plastyk Romuald Wiśniewski. Pomnik stanowi swoisty symbol gminy, która w herbie również posiada motyw ryby. Przez gminę przepływa rzeka Parsęta będąca naturalnym środowiskiem życia łososi. W Dygowie organizowana jest corocznie Biesiada Łososiowa, w trakcie imprezy odbywają się zawody wędkarskie, konkurs na potrawę rybną, konkurs plastyczny po hasłem "Łosoś królewska ryba", oraz inne atrakcje z łososiem w tle[17].

Przypisy

  1. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Dygowo. Załącznik do Uchwały Rady Gminy Dygowo Nr IV/22/2002 z dnia 30 grudnia 2002 r. Dygowo 2002, s.10.
  2. Program ochrony środowiska dla Gminy Dygowo na lata 2010-2013 z perspektywą na lata 2014-2017. Załącznik Nr 1 do Uchwały Nr V/34/11 Rady Gminy Dygowo z dnia 24.03.2011 r., Dygowo 2010, s.15.
  3. Natura 2000. W: Urząd Gminy Dygowo [online]. [Przeglądany 25 sierpnia 2013].
  4. Dygowo. W: Przewodnik po Gminie - Urząd Gminy Dygowo [online]. [Przeglądany 24 sierpnia 2013].
  5. Gwiazdowska, Ewa. Przyczynek do ikonografii wsi Dygowo (XVII-XXI w.). W: Dzieje wsi pomorskiej. IV Międzynarodowa Konferencja Naukowa, Włościbórz, gm. Dygowo, pow. kołobrzeski, 13-15 maja 2005 r. Red. R. Gaziński i A. Chludziński. Dygowo, Szczecin: 2005, s. 309.
  6. Regulamin Organizacyjny Urzędu Gminy Dygowo. Załącznik do Zarządzenia Nr 18/2013 Wójta Gminy Dygowo z dnia 21 czerwca 2013 r.
  7. Zespoły. W: Urząd Gminy Dygowo [online]. [Przeglądany 24 sierpnia 2013].
  8. Zespół Szkół im. Adama Mickiewicza w Dygowie [online]. [Przeglądany 24 sierpnia 2013].
  9. Muzeum w Zespole Szkół w Dygowie. W: Urząd Gminy Dygowo [online]. [Przeglądany 24 sierpnia 2013].
  10. Szkoły w Gminie Dygowo. W: www.katalog.szkolnictwa.pl [online]. [Przeglądany 24 sierpnia 2013].
  11. Parafia Dygowo. W: Diecezja Koszalińsko-Kołobrzeska [online]. [Przeglądany 24 sierpnia 2013].
  12. Dominik Kubicki: Gotyckie świątynie powiatów koszalińskiego i kołobrzeskiego. Pelplin: Wydawnictwo Diecezji Pelplińskiej "Bernardinum", 2001, s. 134-135. ISBN 8388935011.
  13. Lista zabytków. W: Urząd Gminy Dygowo [online]. [Przeglądany 24 sierpnia 2013].
  14. Statystyka ludności ilościowa dla całej geografii (statystyka ludności) - cały obszar adresowy - Statystyka na dzień 2012-12-31. W: Urząd Gminy Dygowo [online]. [Przeglądany 24 sierpnia 2013].
  15. Statut Gminy Dygowo, § 5.
  16. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Dygowo. Załącznik do Uchwały Rady Gminy Dygowo Nr IV/22/2002 z dnia 30 grudnia 2002 r. Dygowo 2002, s. 22.
  17. Gmina pod znakiem łososia. W: Urząd Gminy Dygowo [online]. [Przeglądany 24 sierpnia 2013].

Bibliografia

  • Gwiazdowska, Ewa. Przyczynek do ikonografii wsi Dygowo (XVII-XXI w.). W: Dzieje wsi pomorskiej. IV Międzynarodowa Konferencja Naukowa, Włościbórz, gm. Dygowo, pow. kołobrzeski, 13-15 maja 2005 r. Red. R. Gaziński i A. Chludziński, Dygowo - Szczecin, 2005.
  • Kubicki, Dominik. Gotyckie świątynie powiatów koszalińskiego i kołobrzeskiego. Pelplin: Wydawnictwo Diecezji Pelplińskiej "Bernardinum", 2001. ISBN 8388935011.
  • Program ochrony środowiska dla Gminy Dygowo na lata 2010-2013 z perspektywą na lata 2014-2017. Załącznik Nr 1 do Uchwały Nr V/34/11 Rady Gminy Dygowo z dnia 24.03.2011 r., Dygowo 2010.
  • Regulamin Organizacyjny Urzędu Gminy Dygowo. Załącznik do Zarządzenia Nr 18/2013 Wójta Gminy Dygowo z dnia 21 czerwca 2013 r.
  • Statut Gminy Dygowo
  • Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Dygowo. Załącznik do Uchwały Rady Gminy Dygowo Nr IV/22//2002 z dnia 30 grudnia 2002 r. Dygowo 2002.

Linki zewnętrzne



Logo pomeranica.jpg
Autor opracowania: Joanna Przybyło