Filipinki (TV)

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Filipinki (1963) – program muzyczny prezentujący najsłynniejszy szczeciński zespół wokalny Filipinki. Założony w 1959 roku, i później kierowany, przez Jana Janikowskiego zespół uczennic z Technikum Handlowego początkowo był nonetem. Krótko działał jako oktet (podczas realizacji programu). Największą popularność osiągnął jednak jako septet. Swoją nazwę zespół przybrał w maju 1963 roku od „Filipinki” - popularnego pisma dla dziewcząt.

W programie zaprezentowano najpopularniejsze piosenki zespołu z wczesnego okresu istnienia, m.in. Parasolki, Batumi, Dzieci Pireusu, Praczki z Portugalii, Ave Maria Nomoro. Ponadto wykorzystano zdjęcia filmowe Filipinek podczas nauki oraz zdjęcia Szczecina.

Pierwszy publiczny występ zespołu na antenie ogólnopolskiej.

Informacje o programie




O programie

  • (...) Z Łodzi natomiast miałem zaszczyt pokazać Polsce słynne w tym czasie szczecińskie Filipinki, dziewczęcy zespół wokalny, który stworzył Jan Janikowski. Reżyserem tego programu był wtedy bliżej mi nieznany Kazimierz Oracz. Zachwycił się on Filipinkami do tego stopnia, że postanowił zrealizować film w Wytwórni Filmów Dokumentalnych. I dobrze. Dzięki temu do dziś Filipinki leżą gdzieś w pudełkach i są świadectwem, dokumentem muzyki młodzieżowej tamtych lat. (Andrzej Androchowicz, Zabawa w telewizję...)


  • (...) Audycja poświęcona sympatycznemu zespołowi uczennic Technikum Handlowego ze Szczecina, który przybrał miano popularnego pisma dla młodych dziewcząt „Filipinka” - był prawdziwą niespodzianką. (...) Zasługą sukcesu szczecińskiego muszą podzielić się mgr Jan Janikowski, kierownik sympatycznego zespołu Filipinek, Kazimierz Oracz, reżyser programu, oraz same dziewczęta, miłe ładne, zachowujące się i śpiewające bardzo swobodnie przed kamerą. Twórcy audycji wybrali im ładne piosenki, układ sytuacji i inscenizacja programu nie ustępowała aranżacji zespołów zawodowych, a jeśli do tego dodamy młodość i wdzięk pieśniarek, zrozumiemy dlaczego ten występ był taki udany. „Parasolki”, „Dzieci Pireusu”, „Batumi” czy „Praczki z Portugalii” zabrzmiały w wykonaniu Filipinek bardzo dobrze. Nie przyniosły one wstydu pismu, którego miano noszą. A w dodatku program zawierał sporo materiału o metodach wychowawczych szczecińskiego Technikum Handlowego, odpowiadał na pytanie, w jaki sposób tamtejsi nauczyciele doszli ze swymi uczennicami do tak dobrych wyników, wreszcie dawał kilka ładnych ujęć naszego portowego miasta, wysuniętego najbardziej na zachód nad polskim Bałtykiem. (Roman Szydłowski, Rozmyślania przy telewizorze...)



Recenzje prasowe

Autorzy podczas przygotowania do programu. Od prawej: Jan Janikowski i Andrzej Androchowicz
Filipinki w łódzkim studiu telewizyjnym
  • (BJ), Filipinki w eterze, „Głos Szczeciński” z dn. 6-7 lipca 1963
  • Roman Szydłowski, Nie ma ogórków pod antenami, „Trybuna Ludu” z dn. 11 lipca 1963
  • Marian Bielicki, „Filipinki”, czyli o umuzykalnieniu, „Zwierciadło” z dn. 28 lipca 1963



Ciekawostki

  • W programie wykorzystano rekwizyty: magnetofon, egzemplarze tygodnika „Filipinka” oraz listy do zespołu
  • Nagrania muzyczne do programu zrealizował Stanisław Modelski w warszawskim Studiu Radiowym S-2
  • Program nadano na żywo ze studia telewizyjnego w Łodzi, ponieważ Ośrodek w Szczecinie nie posiadał jeszcze łączy ogólnopolskich.



Źródła

Bibliografia

Inne



IES64.png
Autor opracowania: Andrzej Androchowicz