Friedrich Ferdinand Georg Calo

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Skocz do: nawigacja, szukaj
Friedrich Ferdinand Georg Calo
nauczyciel w Połączonym Królewskim i Miejskim Gimnazjum, Dyrektor Kolegium Jageteufla
brak zdjecia
Profesor Friedrich Ferdinand Georg Calo
Data urodzenia 2 czerwca 1814
Miejsce urodzenia Szczecin
Data śmierci 24 września 1872
Miejsce śmierci Szczecin
Miejsce spoczynku Cmentarz przy ul. Niemierzyńskiej (Nemitzer Friedhof)
Narodowość niemiecka


Friedrich Ferdinand Georg Calo, urodził się 2 czerwca 1814 roku w Szczecinie, zmarł 24 września 1872 roku w Szczecinie. Nauczyciel w szczecińskim Połączonym Królewskim i Miejskim Gimnazjum, dyrektor Kolegium Jageteufla.

Życiorys

W 1824 roku Calo rozpoczął naukę w Połączonym Królewskim i Miejskim Gimnazjum. Jego ojciec, komisarz sądowy, wraz z żoną (nazwisko panieńskie Lobach) prowadzili proste mieszczańskie życie. Duży wpływ na wychowanie młodego chłopca miała siostra jego matki, Karoline z domu Lobach, która nauczyła go płynnego posługiwania się językami angielskim i francuskim. Calo wyrastał w poczuciu ogromnego szacunku do swoich nauczycieli, w przyszłości pozostał jednym z najbliższych przyjaciół poety Ludwiga Giesebrechta oraz kompozytora Johanna Carla Gottfrieda Loewe. W 1832 roku, jako abiturient, wygłosił po łacinie przemówienie o drodze, jaką przebyła średniowieczna szkoła przykościelna do XIX-wiecznego gimnazjum. Związane to było z uroczystością przenosin szkoły z ulicy Mönchenstraße do nowego budynku przy Marienplatz (obecnie IX LO). Przez cztery kolejne lata Calo był studentem uniwersytetu berlińskiego, gdzie jako słuchacz teologii, filozofii, filologii i historii uczęszczał między innymi na wykłady filozofa Schleiermachera i Droysena. Po powrocie do Szczecina wstąpił do seminarium nauczycielskiego i został nauczycielem pomocniczym w swojej dawnej szkole. Okres od 1840 do 1855 roku jest określany jako lata wędrówek Calo, kiedy to odbył on wszystkie największe swoje podróże. Zwiedził niemal całą Europę i Bliski Wschód. Żywo interesował się sprawami publicznymi oraz nowinkami naukowymi. W tym celu sprowadzał różne tytuły europejskich gazet, zwłaszcza angielskich. Z pasją rozbudowywał swój liczący 6000 tomów księgozbiór, który zawierał rękopisy pierwszych utworów wspomnianego już Carla Loewe. Bywał też gościem w salonach pani Tilebein w Żelechowej. Zdobyte w czasie pracy w jednej ze szwajcarskich szkół Pestalozziego doświadczenie zaowocowało po objęciu przez Calo stanowiska dyrektora Kolegium Jageteuffla w 1862 roku. Cieszył się on ogromnym szacunkiem swoich wychowanków. Pozwalał im korzystać ze swoich książek, szczególną opieką otaczał chorych – zamieniał wtedy swoją pracownię w szpital. Skutecznie ochronił podopiecznych w czasie epidemii cholery w 1866 roku, kiedy dziennie umierało w mieście 80 – 100 osób. Udzielał wielu korepetycji, za które nigdy nie pobierał opłaty, a uboższym uczniom z własnych środków kupował podręczniki. Szczególną uwagę przykładał też do wykształcenia muzycznego młodzieży. Prowadził chór, a w czasie uroczystych dni urządzał wieczory muzyczne.
Profesor Calo zmarł po długiej i ciężkiej chorobie, został pochowany na cmentarzu Niemierzyńskim (obecnie ogród dendrologiczny między ulicami Słowackiego i Niemierzyńską). W czasie mszy żałobnej w kościele św. Piotra i Pawła superintendent Hasper, przyjaciel profesora, wygłosił kazanie, którego podstawą był rozdział 15,9 z Ewangelii św. Jana: Jak mnie umiłował Ojciec, tak i Ja was umiłowałem; trwajcie w miłości mojej.

Linki zewnętrzne



IES64.png
Autor opracowania: Jan Iwańczuk