Hajduczki (zespół muz.)

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Hajduczki02a.jpg

Hajduczki – zespół wokalny, początkowo żeński, później mieszany



Historia

Historia zespołu „Hajduczki” sięga września 1969 roku. Wtedy to, podczas kursu przygotowującego do pracy na stanowisku telefonistki w Centrali Międzymiastowej „911” w Szczecinie, uwagę pedagogów zwróciła grupa młodych dziewcząt o szerokich zainteresowaniach artystycznych. W wolnych chwilach między zajęciami dziewczęta te zbierały się w świetlicy Okręgowego Urzędu Telekomunikacji Międzymiastowej przy al. Wyzwolenia 70, gdzie przy akompaniamencie fortepianu, na którym grała Mirosława Drążek, śpiewały popularne wówczas przeboje muzyki rozrywkowej. Prowadząca kurs kierowniczka centrali międzymiastowej, Henryka Świątek, osoba obdarzona licznymi zainteresowaniami i talentami artystycznymi, zaproponowała dziewczętom zorganizowanie zespołu, który uświetniałby zakładowe imprezy okolicznościowe. I tak np. Mirosława Drążek miała akompaniować koleżankom, natomiast Ewa Figlarz recytować wiersze.

Grupkę utalentowanych dziewcząt z międzymiastowej skierowano do Klubu Pracowników Łączności „Pocztylion” w Szczecinie przy ul. Dworcowej, gdzie ich artystycznym produkcjom miano nadać bardziej profesjonalny kształt. Działającym od lata 1969 roku klubem kierował młody i zdolny pasjonat kultury, Piotr Dudek. Przychylając się do ogólnoświatowej mody na muzykowanie, tak popularnej na przełomie lat 60, i 70, także wśród polskiej młodzieży, Piotr Dudek zamierzał stworzyć przy klubie pocztowców zespół muzyczny. Wahał się pomiędzy zespołem instrumentalnym a wokalnym. Przedstawiona mu grupka rozśpiewanych dziewcząt z OUTM niejako zadecydowała o wyborze. Śpiewające, ale także i grające dziewczęta spełniały wszystkie jego artystyczne oczekiwania. Piotr Dudek od początku stał się dobrym duchem całego przedsięwzięcia. Przystąpił do trudnej i czasochłonnej pracy organizacyjnej, na którą złożyły się m.in. dobór profesjonalnej kadry muzycznej opiekującej się zespołem, wybór muzyków akompaniujących zespołowi, szycie strojów, reklama. Pierwszym krokiem było zatrudnienie kierownika muzycznego zespołu.

Po konsultacjach, w marcu 1970 roku, stanowisko to objął mgr inż. Ludwik Zdanowski, starszy wykładowca w Katedrze Elektroakustyki (później w Katedrze Maszyn i Napędów Elektrycznych) Politechniki Szczecińskiej. Ludwik Zdanowski był w środowisku muzycznym miasta postacią bardzo znaną i cenioną. Z zamiłowania muzyk i popularyzator muzyki, w latach 50. był wokalistą i liderem słynnego nie tylko w Szczecinie zespołu rewelersów, Szczecińskiej Czwórki Radiowej. Nowy kierownik muzyczny zainspirowany m.in. sukcesami szczecińskich Filipinek, przystąpił do stworzenia konkurencyjnej żeńskiej grupy wokalnej. W trakcie wstępnych przesłuchań z licznej grupy telefonistek wybrano pierwszy skład zespołu. Stanowiły go: Danuta Adeszko (Krużyńska), Mirosława Drążek (Białkowska), Maja Wiśniewska, Ewa Figlarz (Zemler). Zespół otrzymał nazwę Hajduczki. Jej autorem był Piotr Dudek. Nazwa wywodziła się od, spopularyzowanej za sprawą filmu fabularnego i serialu TV, bohaterki powieści Sienkiewicza Pan Wołodyjowski - Barbary Jeziorkowskiej, pieszczotliwie zwanej Hajduczkiem. Nieco później do zespołu dołączyła Elżbieta Trawińska, od blond włosów zwana „białym Hajduczkiem”.

W okresie kierowania klubem i opiekowania się zespołem, Piotr Dudek nawiązał współpracę z konsultantami ds. muzycznych - Janem Szyrockim i Zygmuntem Rychterem, a także ze specjalistami z zakresu choreografii.

Patronat nad Hajduczkami objął „Pocztylion”, skąd również wywodził się zespół instrumentalny akompaniujący dziewczętom. Skład zespołu muzycznego, podobnie jak i wokalnego, ulegał na przestrzeni lat wielu zmianom. Grali w nim m.in.: Jacek Bochenek (instrumenty klawiszowe), Ziemowit Brzydzki (gitara basowa), Jacek Chrzanowski (śpiew, gitara solowa), Wacław Fiszer (perkusja), Jan „Kanapa” Jędrzejewski (gitara basowa), Janis Kacowos (akordeon, organy), Janusz Korzeniewicz (instrumenty klawiszowe), Sławomir Krawczyk (perkusja), Krystyna Majda (flet poprzeczny), Ryszard Małecki (gitara solowa), Andrzej Marciniak (instrumenty klawiszowe), Tomasz Mazurek (śpiew, gitara), Roman Pietka (perkusja), Henryk Śniadowski (trąbka). W późniejszych latach do Hajduczków zaczęto angażować także wokalistów.

Hajduczki zadebiutowały 5 marca 1970 roku. W tym samym roku żeński kwintet, razem z akompaniującym mu instrumentalnym zespołem Aspekt 70, wystąpił na scenie kina Colosseum podczas obchodów Dni Łącznościowca. W ciągu dwóch pierwszych lat działalności Hajduczki dały około stu koncertów na terenie Szczecina i województwa szczecińskiego. W następnych latach coraz częściej koncertowały w kraju i poza jego granicami. W 1972 roku zespół wziął udział w Festiwalu Pieśni Zaangażowanej w Katowicach, zorganizowanym z okazji 50-lecia Kraju Rad, na którym zdobył II nagrodę. W listopadzie tego samego roku Hajduczki wraz z innymi szczecińskimi zespołami (m.in. zespół instrumentalny z Klubu „Pocztylion”, Planetki z Klubu Spółdzielców, recytatorzy z klubów Handlowca, Budowlanych oraz Spółdzielczości Pracy, Młodzieżowy Zespół Taneczny z Domu Kultury Kolejarza) wzięli udział w uroczystym koncercie w teatrze Wielkim w Warszawie zorganizowanym z VII/XIII Kongresu Związków Zawodowych.

W 1973 roku Hajduczki oraz Planetki wzięły udział w poznańskich eliminacjach do X Jubileuszowego Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu. Oba zespoły zakwalifikowały się do finału, tym samym Szczecin stał się jedynym miastem w Polsce, który na festiwalu był reprezentowany przez dwa zespoły. W konkursie „Mikrofon dla wszystkich” Hajduczki zdobyły jedną z pięciu równorzędnych głównych nagród. W latach siedemdziesiątych zespół wystąpił także na Festiwalu Piosenki Żołnierskiej w Kołobrzegu.

Latem 1973 roku Hajduczki wspólnie z Reginą Pisarek, Krystyną Sienkiewicz i Wiktorem Zatwarskim wyjechały w siedmiotygodniową trasę koncertową po Związku Radzieckim. W programie Warszawskie melodie, polscy artyści, którym towarzyszył zespół instrumentalny pod kierownictwem Zbigniewa Bernolaka, wystąpili w Moskwie oraz w większych miastach południowych republik ZSRR, m.in. w Soczi, Rostowie nad Donem, Kisłowodsku, Astrachaniu, Kazaniu i w Wołgogradzie. Występy Hajduczków w Kraju Rad spotkały się z dużym zainteresowaniem i sympatią tamtejszej publiczności. Zespołowi zaproponowano samodzielne tournée po ZSRR na początku następnego roku, jednak ze względu na naukę i pracę, dziewczęta zrezygnowały z tej trasy koncertowej.

We wrześniu tego samego, 1973 roku, Hajduczki koncertowały w ramach Dni Kultury Szczecina w Burgas (Bułgaria). W uznaniu zasług artystycznych, jako pierwszy amatorski zespół z zagranicy, dziewczęta zostały uhonorowane srebrną odznaką nadaną przez Radę Okręgu Burgas. W 1974 roku zespół po raz pierwszy wyjechał na tournée po Niemieckiej Republice Demokratycznej. Nawiązanie współpracy z agencją artystyczną w Rostocku zaowocowało nagraniem programu dla tamtejszego ośrodka telewizyjnego. W programie Hajduczki śpiewały piosenki z własnego repertuaru w tłumaczeniu na język niemiecki oraz popularne przeboje światowe w językach niemieckim i angielskim. Tę bardzo udaną współpracę z niemieckimi mediami kontynuowano w latach następnych.

Mimo licznych tras koncertowych po kraju i za granicą, Hajduczki przez cały ten czas występowały w rodzinnym Szczecinie. W 1972 roku śpiewały w koncercie „Pracujemy, tańczymy, śpiewamy”. Rok później wzięły udział w koncercie młodzieżowych zespołów artystycznych z okazji Inauguracji Roku 30-lecia Ludowego Wojska Polskiego. Impreza zatytułowana Za nasz spokojny dom odbyła się 28 stycznia 1973 roku w Teatrze Współczesnym. Hajduczki z towarzyszeniem zespołu instrumentalnego Klubu „Pocztylion” wykonały kantatę Żołnierze z Cedyni Zygmunta Rychtera do tekstu Tadeusza Klimowskiego. Ponadto zaśpiewały piosenkę Michała Mokrzyca Chłopcom maki nie zakwitły. Z okazji pierwszomajowego święta 1975 roku grupa wystąpiła w Parku Dendrologicznym. W zorganizowanym tu przez szczecińską Estradę, i prowadzonym przez Jacka Nieżychowskiego koncercie, Hajduczki przypomniały wiązankę starych polskich szlagierów (m.in. Zachodni wiatr, Nie dla mnie) oraz kilka piosenek ze swojego nowego repertuaru.

W latach 1975-1991 patronat nad zespołem objął Morski Ośrodek Kultury i Informacji, dzięki czemu zespół mógł odbywać próby z wykorzystaniem profesjonalnego sprzętu muzycznego i nagłaśniającego. Zmieniono także repertuar zespołu. Zaczęły dominować piosenki o tematyce morskiej. Ich autorami byli najczęściej znani szczecińscy kompozytorzy i autorzy tekstów Brunon Gościniak, Idzi Izydorek, Tadeusz Klimowski, Michał Mokrzyc, Zygmunt Rychter, Ireneusz Krzysztof Szmidt, Władysław Wojciechowski, Ludwik Zdanowski.

Dzięki zmianie profilu, Hajduczki wzięły udział w Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Rostocku, a także w cyklicznych koncertach Muzyka portowa, odbywających się w tym samym mieście. Zespół nawiązał ścisłą współpracę ze znaną Orkiestrą Radia i Telewizji NRD w Rostocku pod dyrekcją Güntera Gollascha. Z tą jedną z czołowych orkiestr europejskich, Hajduczki dokonały licznych nagrań dla lokalnej rozgłośni radiowej. W 1977 roku szczecińska grupa wokalna wzięła również udział w koncertach estradowych zorganizowanych przez Kulturpalast w Dreźnie, stając się obok Czerwonych Gitar najpopularniejszym polskim zespołem młodzieżowym w NRD. Oprócz Niemieckiej Republiki Demokratycznej Hajduczki koncertowały także w Czechosłowacji.

Zespół działał do połowy lat dziewięćdziesiątych.

Członkowie zespołu

  • Anna Adamowicz (obecnie Zwöck) – później występowała z zespołem Pro Contra
  • Danuta Adeszko (obecnie Krużyńska)
  • Anna Bilińska
  • Mirosława Drążek (obecnie Białkowska)
  • Barbara Elerowska (obecnie Falkowska)
  • Krystyna Elerowska
  • Ewa Figlarz (obecnie Zemler)
  • Maria Grzywniak (obecnie Mataj)
  • Hanna Janowska (obecnie Lebdowicz)
  • Jolanta Jaszkowska – później była członkinią zespołu Teatru Sabat Małgorzaty Potockiej w Warszawie
  • Elli Kalojanis (obecnie Wierchowicz)
  • Alicja Kazaniszyn (obecnie Godlewska) – później występowała z zespołem Homo Homini
  • Beata Kirejszo
  • Anna Koperska
  • Barbara Lewicka (obecnie Kuczyńska)
  • Magdalena Nizowicz
  • Małgorzata Sarosiek
  • Danuta Stanicka
  • Amadeusz Szubert
  • Małgorzata Szubert
  • Roman Szulc
  • Elżbieta Trawińska
  • Ryszard Wagner – później śpiewał w zespole Partita
  • Maja Wiśniewska
  • Aneta Wrona (później Filipowiak, obecnie Lerf) – przez pewien czas była członkinią zespołu Teatru na Targówku w Warszawie
  • Hanna Zdanowska


W szczecińskim „Pocztylionie ”


Na koncertach



Materiały promocyjne



Piosenki (wybór)

Tytuł Kompozytor Autor tekstu Posłuchaj
Adres Zygmunt Rychter Tadeusz Klimowski
Ballada o starym mieście Michał Mokrzyc A. Biłorzyńska
Biała mewa mel. rosyjska, oprac. Rajmund Fleszar Rajmund Fleszar
Chłopcom maki nie zakwitły Michał Mokrzyc Tadeusz Klusik
Ciemna nocka, ciemna
Dorota
Eine kleine Muetze Wind
Hajduk z Węgier
Immer weht der Wind (tytuł polski Kiedy wiatr) Olsen Dieter Schneider
Iwan Kuzmicz - Kazaczok (tytuł alternatywny Wania Waniuszka) Brunon Gościniak Tadeusz Klimowski
Jak roześmiana wiosna (tytuł niemiecki So lebt die Freundschaft)
Jest gdzieś za dalą dal Gerard Nowak Ireneusz Krzysztof Szmidt
Jeszcze nie wieczór
Kiedy wiatr (tytuł oryg. Immer weht der Wind) Olsen Dieter Schneider
Kiedy żołnierz cię pokocha Brunon Gościniak Władysław Wojciechowski
Kołysanka Armstronga
Koncert na viola d'amore
Małgośka Katarzyna Gaertner Agnieszka Osiecka
Meer, unser Meer Gerd Michaelis Wolter
Moje słońce świeci
Na deptaku (tytuł oryg. Auf dem Markplatz) Alos Sigmund Dieter Schneider; tekst polski Władysław Wojciechowski
Nad morzem zmierzch
Na poczcie w okienku
Nie kochaj syreny
Piękny świat
Piosenka w stylu country
Pomaluj mój świat Janusz Kruk Marek Dutkiewicz
Poza biegiem fal (tytuł alternatywny Każdy już dziś) Ireneusz Krzysztof Szmidt
Rok
Save Your Kisses for Me Tony Hiller, Lee Sheriden, Martin Lee Tony Hiller, Lee Sheriden i Martin Lee
Serce na śniegu (tytuł alternatywny Trojki dwie) Arno Babadżanian Zbigniew Stawecki
Słowa na wiatr
So lebt die Freundschaft (tytuł polski Jak roześmiana wiosna)
Statek
Szczęśliwy dzień, powszedni dzień Micha Walkilinow Ireneusz Krzysztof Szmidt
Szkoda dnia
Trzeba, nie trzeba
Wesele
Wojsko od rana śpiewa
Z tobą przez świat
Zielony pan Tadeusz Klimowski
Żegnaj morze
Żołnierze z Cedyni Zygmunt Rychter Tadeusz Klimowski
Życie królika


Nagrody i wyróżnienia

Spotkanie po latach - 5 listopada 2015. Od lewej: Karl Heinz (Telewizja Rostock), Janusz Korzeniewicz, Małgorzata Sarosiek, Barbara Kuczyńska, Danuta Krużyńska, Alicja Godlewska, Ludwik Zdanowski, Elli Wierchowicz i Barbara Falkowska
  • 1971 – I nagroda (ex aequo z zespołem Planetki) na II Ogólnopolskim Festiwalu Kulturalnym Związków Zawodowych
  • 1972 – II nagroda na Festiwalu Pieśni Zaangażowanej w Katowicach
  • 1973 – nagroda główna (jedna z pięciu równorzędnych) w konkursie „Mikrofon dla wszystkich” na XI Krajowym Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu


Odznaczenia

  • 1973 – srebrna odznaka za wybitne osiągnięcia artystyczne (Burgas - Bułgaria)


Z prasy

  • (...) bardzo dobrze zaprezentowały się dwa zespoły ze Szczecina „Hajduczki” i „Planetki”, które zafascynowały nie tylko ładnie zestrojonymi głosami, ale też ambicjami repertuarowymi. (Bogdan M. Jankowski, Amator znaczy miłośnik, „Kultura i Życie” 1972 nr 11)


Ciekawostki

  • Podczas pierwszego koncertu Hajduczków, który odbył się z okazji Dnia Łącznościowca w kinie Colosseum w 1970 roku, dziewczętom za kostiumy służyły mundury listonoszek wypożyczone z magazynu Poczty wraz z metkami! Ze względu na duże rozmiary, spódniczki musiano kilkakrotnie podwijać (patrz zdjęcie). Warunkiem wypożyczenia mundurów był ich natychmiastowy zwrot do magazynu zaraz po zakończeniu koncertu
  • Rodzicami jednej z dziewcząt występujących w Hajduczkach, Magdaleny Nizowicz, byli popularni szczecińscy piosenkarze – Krystyna Sadowska, z zespołu Filipinki, i Aleksander Nizowicz, laureat I nagrody na I Ogólnopolskim Konkursie Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze w 1962 roku


Bibliografia

Inne

  • Materiały i fotografie ze zbiorów Mirosławy Białkowskiej, Barbary Falkowskiej i Danuty Krużyńskiej
  • Nagrania muzyczne ze zbiorów Ludwika Zdanowskiego



IES64.png
Autor opracowania: Andrzej Androchowicz