Henryk Szumski
| Henryk Szumski | |||
| żołnierz | |||
|
| |||
| Data urodzenia | 6 kwietnia 1941 | ||
| Miejsce urodzenia | Potulice | ||
| Data śmierci | 30 stycznia 2012 | ||
| Miejsce śmierci | Komorowo | ||
| Narodowość | polska | ||
Henryk Szumski (1941-2012) - gen. bryg., zawodowy oficer Wojska Polskiego. Dowódca 12 Dywizji Zmechanizowanej w Szczecinie.
Życiorys
Henryk Szumski urodził się 6 kwietnia 1941 w Potulicach, w powiecie wągrowieckim, w Wielkopolsce. Syn Józefata i Salomei z Nowaków. Absolwent Technikum Kolejowego w Poznaniu.
Służbę wojskową rozpoczął w Oficerskiej Szkole Wojsk Pancernych w Poznaniu 28 września 1961 roku. Promowany na podporucznika w roku 1964. Objął stanowisko dowódcy plutonu czołgów 68. Pułku Czołgów z 20. Dywizji Pancernej w Budowie. W latach 1966-1968 był dowódcą kompanii czołgów, a następnie studiował na Akademii Sztabu Generalnego im. gen. broni Karola Świerczewskiego w Rembertowie. Po jej ukończeniu w roku 1971 został początkowo szefem sztabu - zastępcą dowódcy, a następnie dowódcą 24. Pułku Czołgów w Stargardzie Szczecińskim.
W latach 1976-1978 pełnił funkcję szef sztabu - zastępcy dowódcy, a przez kilka miesięcy dowódcy 16. Kaszubskiej Dywizji Pancernej w Elblągu. W latach 1978-1980 odbył studia w moskiewskiej Akademii Wojskowej Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRS im. Woroszyłowa, ukończone ze złotym medalem.
Od 23 września 1980 do 7 stycznia 1984 roku dowodził 12. Dywizją Zmechanizowaną im. Armii Ludowej w Szczecinie. Dywizja w latach 1981-1983 trzykrotnie uzyskała tytuł przodującego związku taktycznego Wojska Polskiego i została wyróżniona medalem „Za Wybitne Osiągnięcia w Służbie Wojskowej”, a dowódcę wpisano do Honorowej Księgi Czynów Żołnierskich.
24 września 1983 roku otrzymał awans na generała brygady.
W latach 1984-1986 był szefem sztabu - zastępcą dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego w Bydgoszczy. Od roku 1986 zastępca szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego ds. operacyjnych. 17 października 1987 roku objął dowództwo Śląskiego Okręgu Wojskowego we Wrocławiu.
W roku 1988 awansował na stopień generała dywizji.
W latach 1989-1990 był I zastępcą szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, a następnie szefem Głównego Zarządu Szkolenia Bojowego Wojska Polskiego. W roku 1993 mianowany inspektorem w Grupie Inspektorów Kierownictwa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, w roku 1996 został przeniesiony do dyspozycji kadrowej Ministerstwa Obrony Narodowej i oddelegowany do Biura Bezpieczeństwa Narodowego. Od 10 marca 1997 roku był szefem Sztabu Generalnego Wojska Polskiego w stopniu generała broni.
W roku 1999 został wybrany na honorowego prezesa Towarzystwa Wiedzy Obronnej.
Od 30 września roku 2000 pozostawał w dyspozycji MON. 6 kwietnia roku 2001 zakończył służbę wojskową, przechodząc w stan spoczynku. 28 grudnia roku 2001 został powołany przez prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego na członka Rady Bezpieczeństwa Narodowego przy Prezydencie Rzeczypospolitej, w której zasiadał do 22 grudnia 2005 roku.
Jest współautorem, wraz z prezydentem Ryszardem Kaczorowskim, książki „Rzeczpospolita czasu wojny. Rozkazy Naczelnego Wodza do żołnierzy 1939 – 1945” (Warszawa 1997).
Henryk Szumski zmarł 30 stycznia 2012 roku w Komorowie (powiat pruszkowski).
Odznaczenia
Henryk Szumski został odznaczon m.in.:
- Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski
- Orderem Sztandaru Pracy II klasy
- Orderem Czerwonej Gwiazdy
- Orderem Legii Honorowej
- Legią Zasług USA
Bibliografia
- Faszcza, Dariusz. Dowódcy 12 Dywizji Piechoty / Zmechanizowanej 1919-2008. Szczecin: Szczecińskie Towarzystwo Pogranicze [etc.], 2009.
- Faszcza, Dariusz. 12. Szczecińska Dywizja Zmechanizowana : 70 lat służby na Pomorzu Zachodnim (1945-2015). Warszawa: Wojskowe Centrum Edukacji Obywatelskiej, 2015.
- Królikowski, Janusz. Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990. T. 4 (S-Ż). Toruń: Wydawnictwo Adam Marszałek, 2010.
Linki zewnętrzne
