Józef Barecki
| Józef Barecki | |||
| dziennikarz, publicysta, działacz polityczny | |||
| |||
| Data urodzenia | 22 listopada 1926 | ||
| Miejsce urodzenia | Kraków | ||
| Data śmierci | 29 maja 1999 | ||
| Miejsce śmierci | Warszawa | ||
| Miejsce spoczynku | Cmentarz Bródnowski w Warszawie | ||
Józef Barecki (1926-1999) – dziennikarz, publicysta, redaktor naczelny „Głosu Szczecińskiego”, działacz polityczny, poseł na Sejm
Życiorys
Józef Barecki (właśc. Józef Baran) urodził się 22 listopada 1926 roku w Krakowie. Był synem Otylii i Józefa Baranów. W czasie okupacji należał do AK (1943-1944). W 1945 roku ukończył Szkołę Handlową w Krakowie.
Z nakazem pracy został skierowany do Szczecina, gdzie podjął pracę kreślarza w Dyrekcji PKP. Był jednym z organizatorów Związku Harcerstwa Polskiego w Szczecinie. W latach 1945-1948 był komendantem szczecińskiego hufca ZHP. Stał na czele młodzieży ZHP, która wiwatowała na cześć przywódcy Polskiego Stronnictwa Ludowego, Stanisława Mikołajczyka, podczas manifestacji Trzymamy straż nad Odrą na Wałach Chrobrego w kwietniu 1946 roku. W połowie lat czterdziestych podjął studia w Centralnej Szkole Dziennikarskiej przy KC PZPR (do 1949). Naukę kontynuował w Wyższej Szkole Nauk Społecznych w Warszawie. Studia ukończył w 1964 roku.
W latach 1947-1952 pracował początkowo jako reporter, a później jako kierownik działu w redakcjach „Szczecińskiego Głosu Ludu” i „Głosu Szczecińskiego”. Od 1952 do 1955 roku był zastępcą redaktora naczelnego „Kuriera Szczecińskiego”. W latach 1955-1966 ponownie w „Głosie Szczecińskim”, gdzie pełnił funkcję zastępcy redaktora naczelnego (1955-1957) i redaktora naczelnego dziennika (luty 1957 – wrzesień 1966). Aktywnie działał w Świetlicy Artystycznej (późniejszy Klub „13 Muz”) przy al. Wojska Polskiego. Był współorganizatorem i jurorem Festiwali Polskiego Malarstwa Współczesnego w Szczecinie (1962-1964). Był członkiem Komitetu Honorowego I Ogólnopolskiego Festiwalu Polskiej Poezji Współczesnej im. K.I. Gałczyńskiego (czerwiec 1964).
W 1966 roku wyjechał do Warszawy. Zmienił wówczas nazwisko na Barecki. Został dziennikarzem „Trybuny Ludu”. W latach 1966-1972 pełnił funkcję zastępcy redaktora naczelnego. W lutym 1972 roku objął stanowisko redaktora naczelnego tej gazety. Był inicjatorem Święta „Trybuny Ludu” (1972). Dziennikiem tym kierował do 1980 roku. W tym samym roku na krótko został przewodniczącym Komitetu ds. Radia i Telewizji (od 24 sierpnia do września). Od września 1980 do sierpnia 1981 roku pełnił funkcję rzecznika prasowego rządu.
Współuczestniczył w zakładaniu Państwowego Przedsiębiorstwa Wydawniczego „Rzeczpospolita” (17 sierpnia 1981) i dziennika o tym samym tytule - pierwszy numer gazety ukazał się 14 stycznia 1982. Redakcją gazety kierował od stycznia 1982 do listopada 1986 roku. Od stycznia 1988 do stycznia 1990 był redaktorem naczelnym „Nowych Dróg”. W 1990 roku przeszedł na emeryturę.
Był działaczem politycznym. W 1947 roku wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej. od 1948 roku należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W latach 1976-1981 był członkiem KC PZPR. Od 24 lipca 1986 do grudnia 1987 roku był kierownikiem Wydziału Propagandy KC PZPR. Był posłem na Sejm PRL kilku kadencji (VII-IX) oraz przewodniczącym komisji sejmowych - Komisji do Spraw Samorządu Pracowniczego Przedsiębiorstw (1982-1985), Komisji Administracji, Spraw Wewnętrznych i Wymiaru Sprawiedliwości (1985-1989) oraz Komisji Nadzwyczajnej do rozpatrzenia projektu ustawy „Prawo o stowarzyszeniach” i projektów ustaw dotyczących związków zawodowych (1989).
W latach 1976-1980 był przewodniczącym Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich. Należał do Krajowej Rady Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej.
Żonaty. Miał dwoje dzieci, córkę Magdalenę i syna Andrzeja.
Zmarł 29 maja 1999 roku w Warszawie. Został pochowany na Cmentarzu Bródnowskim (kw. 5 E I 15).
W redakcji „Głosu Szczecińskiego”
-
Józef Barecki (pierwszy z lewej) przyjmuje gratulacje z okazji obchodów 20-lecia „Głosu Szczecińskiego” (1967) -
W trakcie rozmowy z fotoreporterem Zenonem Dmochowskim
Artykuły w prasie (wybór)
- 1958 – Zwykłe polskie miasto, „Głos Szczeciński” 1958 nr 309, s. 6
- 1964 – „Die Welt am Sonntag” o Szczecinie, Gdańsku i Wrocławiu. Całkiem nowe, „Głos Szczeciński” 1964 nr 49, s. 3
- 1964 – „Die Welt am Sonntag” o Szczecinie, Gdańsku i Wrocławiu. Złudzenia i rzeczywistość, „Głos Szczeciński” 1964 nr 51, s. 1-3
- 1987 – Zadania środowiska dziennikarskiego w kształtowaniu świadomości społecznej, „Prasa Polska” 1987 nr 9, s. 5-8
Nagrody i wyróżnienia
- 1946 – Nagroda Dziennikarska Miasta Szczecina
- 1975 – Dyplom uznania za ofiarną pracę w dziedzinie badania zbrodni hitlerowskich oraz ścigania ich sprawców, przyznany przez ministra sprawiedliwości, przewodniczącego Głównej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich w Polsce
- 1984 – Nagroda Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich im. Bolesława Prusa
Odznaczenia
- 1976 – Order Sztandaru Pracy I klasy
- 1989 – Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
- Złoty Krzyż ZHP
- Medal Rodła
O Józefie Bareckim w prasie
- H. Walenda, Nie zejść na bezdroża pomyłek i błędów (rozmowa z Józefem Bareckim, redaktorem naczelnym „Rzeczypospolitej”, kandydatem na posła), „Dziennik Łódzki” 1985 nr 226, s. 1-3
Ciekawostki
- Sylwetkę dziennikarza przybliża Piotr Zieliński w Okruchach pamięci. Szczecińskim alfabecie wspomnień (Wydawnictwo GERMA, Szczecin 1999)
- Kamienna głowa dziennikarza jest umieszczona nad oknami pierwszego piętra Pałacu pod Głowami (d. Klub „13 Muz”) przy pl. Żołnierza Polskiego. Jest ona jedną z dziewięciu głów szczecinian związanych z szeroko pojętą kulturą i zasłużonych dla miasta
Bibliografia
- Kto jest kim w Polsce 1984, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1984
- Kto jest kim w Polsce Edycja 2, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1989
- Słownik dziennikarzy polskich 1945-1985 A-Z (pod red. Wacława Zuchniewicza), „Prasa Polska” 1986 nr 10, s. 34
- Paweł Szulc, Zniewolony eter. Polskie Radio Szczecin w latach 1945-1989, IPN, Szczecin 2012
