Karl Knorrn
| Karl Heinrich August Knorrn | |||
| piekarz, urzędnik pocztowy, sędzia rozjemczy i prowizor kościelny. | |||
|
| |||
| Data urodzenia | 21 października 1823 | ||
| Miejsce urodzenia | Szczecin | ||
| Data śmierci | 1 kwietnia 1886 | ||
| Miejsce śmierci | Szczecin | ||
| Narodowość | niemiecka | ||
Karl Heinrich August Knorrn (1823-1886) - piekarz, urzędnik pocztowy, sędzia rozjemczy i prowizor kościelny.
Życiorys
Karl Heinrich August Knorrn urodził się 21 października 1823 roku w Szczecinie jako syn ogniomistrza. Uczęszczał do szkoły elementarnej, skąd w niedługim czasie został przeniesiony się do szczecińskiego gimnazjum. Po ukończeniu gimnazjum pragnął poświęcić się studiom teologicznym, do czego zresztą zachęcał go bliski krewny, oferując jednocześnie pomoc finansową. Przedwczesna śmierć krewnego uniemożliwiła mu ukończenie gimnazjum. Po opuszczeniu szkoły rozpoczął Knorrn naukę zawodu u szczecińskiego piekarza, po ukończeniu której udał się na wędrówkę po Saksonii i Śląsku.
Dzięki zgromadzonym oszczędnościom Knorrn w roku 1846 otworzył piekarnię w Lubczynie (Lübzin) nad jeziorem Dąbie (Dammsche See). Posiadanie własnej piekarni umożliwiło mu jeszcze w tym samym roku zawarcie związku małżeńskiego. Obok piekarni prowadził niewielkie gospodarstwo rolne. Ożywiony ruch pasażerski między Lubczyną a Goleniowem, związany z uruchomieniem linii statków parowych ze Szczecina, umożliwiło mu prowadzenie ekspedycji pocztowej i poczty konnej. Przez dwadzieścia lat piastował też honorowy urząd sędziego rozjemcy, a przez dziesięć lat prowizora kościelnego.
Knorrn oprócz swojej działalności zawodowej poświęcał się badaniu przeszłości ziemi pomorskiej. Zwłaszcza, gdy na swojej ziemi odnalazł pozostałości przedchrześcijańskiego miejsca pochówku. Interesował się również numizmatyką, która ułatwiła mu nawiązanie kontaktów z innymi kolekcjonerami monet. Niekiedy też pośredniczył w ich wymianie. Dzięki temu poznał Hermanna Konrada Wilhelma Heringa (1800-1886), który umożliwił mu nawiązanie współpracy z szczecińskim Towarzystwem Historii Pomorza i Starożytności (Gesellschaft für Pommersche Geschichte und Altertumskunde). Po śmierci żony w roku 1876 sprzedał swoje nieruchomości w Lubczynie i jako rentier przeprowadził się do Szczecina. Tam wstąpił do Towarzystwa Historii Pomorza i Starożytności, w którym większość swojego czasu spędzał w należącym do towarzystwa Muzeum Starożytności (Altertumsmuseum). W niedługim czasie został członkiem zarządu, któremu towarzystwo powierzyło wiele zadań, głownie administracyjnych. Przejął obowiązki związane z prowadzeniem korespondencji i ekspedycji, zarządzał kasą towarzystwa, jak również podtrzymywał kontakty z zamiejscowymi członkami towarzystwa. Rozpoczął też prace związane ze skatalogowaniem bogatych zbiorów bibliotecznych oraz przygotowywał do druku część sprawozdań, które ukazywały się w periodyku towarzystwa Baltische Studien.
Razem z Albertem Kühne (1824-1900) nadzorował Muzeum Starożytności, a po odejściu Kühne samodzielnie kierował placówką. Krótko przed swoją śmiercią przygotował katalog kartkowy zbiorów muzealnych oraz instrukcję, według której razem z Rodgerem Prümersem (1852-1921) opracował część wydanego drukiem przewodnika po zbiorach muzealnych szczecińskiego towarzystwa. W listopadzie 1883 roku, w trakcie wizyty Ministra Kultury Gustava Heinricha Konrada von Goßlera (1838-1902) w Muzeum Starożytności, Knorrn pełnił rolę przewodnika. Chociaż wciąż poszerzał swoją wiedzę, to numizmatyka i prehistoria pozostały jego ulubionymi dziedzinami nauki. Dał temu wyraz zamieszczając artykuł Sammlung abergläubischer Gebräuche w roku 1883 w Baltische Studien. Karl Heinrich August Knorrn zmarł 1 kwietnia 1886 roku w Szczecinie.
Publikacje
- Sammlung abergläubischer Gebräuche. Baltische Studien. AF. Jg. 33, 1883, s. 113-147.
Bibliografia
- Karl Heinrich August Knorrn. Baltische Studien. AF. Jg. 36, 1886, H. 4, s. 384-387.
