Kazimierz Ciuruś

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kazimierz Ciuruś
mgr inż. budownictwa, przedsiębiorca, dyrektor budów
brak zdjecia
(fot. Włodzimierz Piątek)
Data urodzenia 28 lutego 1940
Data śmierci 27 stycznia 2020
Miejsce śmierci Szczecin
Miejsce spoczynku Cmentarz Centralny w Szczecinie (kw. 86C-12-02)
Lokalizacja grobu zobacz na mapie


Kazimierz Ciuruś (1940-2020) – mgr inż. budownictwa, przedsiębiorca, dyrektor budów

Życiorys

Kazimierz Ciuruś urodził się 28 lutego 1940 roku w Rubinkowie (obecnie dzielnica Torunia) w wielodzietnej rodzinie. Był synem Piotra, rolnika. Matka była zubożałą szlachcianką.

Po ukończeniu Technikum Budowlanego w Toruniu przyjechał do Szczecina, gdzie w 1960 roku podjął studia na Wydziale Budownictwa i Architektury Politechniki Szczecińskiej. Dyplom magistra inżyniera uzyskał na podstawie pracy pisanej pod kierunkiem prof. Tomisława Matyszewskiego.

Po studiach został zatrudniony w Szczecińskim Przedsiębiorstwie Budownictwa Przemysłowego, kierowanym przez Stanisława Malca. Tu zdobywał pierwsze szlify inżynierskie. Od 1972 roku pracował w „Keramzycie”, gdzie powierzono mu kierownictwo nad inspektorami nadzoru. W 1974 roku przeniósł się do Pomorskiego Przedsiębiorstwa Budowy Elektrowni i Przemysłu. Z ramienia tej firmy został skierowany na budowę Elektrowni „Dolna Odra” w Nowym Czarnowie k. Gryfina, będącej nie tylko największą w tych latach inwestycją w regionie, ale i jedną z większych w kraju. Tu pracował m.in. pod kierunkiem inż. inż. Władysława Dulibana i Stefana Szumiaty. Mimo młodego wieku zwrócił na siebie uwagę obu dyrektorów sporym już doświadczeniem zawodowym. Doceniono m.in. jego fachowość, zmysł organizacyjny oraz umiejętność współpracy z ludźmi. Wkrótce po oddaniu do użytku pierwszego bloku energetycznego, dołączył do kadry kierowniczej, zostając w wieku 34 lat zastępcą dyrektora budowy. Z „Dolną Odrą” związany był do 1978 roku.

Później samodzielnie kierował rozbudową Fabryki Maszyn Budowlanych FAMABUD w Szczecinie przy ul. Cukrowej i budową Świnoportu IV w Świnoujściu.

W 1979 roku wyjechał na kontrakt do Północnej Afryki. Pod jego kierunkiem prowadzono budowę elektrowni w El Homs (Al-Khums) w Libii k. Trypolisu. Podczas tych prac kierował kilkutysięczną załogą, współpracując z zachodnim inwestorem i partnerami. Za granicą zapoznał się z nowoczesnymi technologiami, z których korzystał na kolejnych budowach w kraju i w Niemczech. Budowa tej bardzo nowoczesnej jak na tamte lata elektrowni przyniosła Polsce kilkudziesięciomilionowe zyski w dolarach.

Do Szczecina powrócił w 1983 roku. Objął stanowisko zastępcy dyrektora w macierzystym Pomorskim Przedsiębiorstwie Budowy Elektrowni i Przemysłu. Kierował kilkoma inwestycjami. Pod koniec lat 80. wyjechał do Sudanu na budowę elektrowni w Chartumie.

Ponownie do Szczecina powrócił w 1990 roku, w okresie przemian ustrojowych w Polsce. Wspólnie z kolegami Mirosławem Rogińskim i Janem Konwińskim stworzył Przedsiębiorstwo Budowlane CIROKO sp. z o.o., którego nazwa powstała od pierwszych liter nazwisk właścicieli firmy. W ramach firmy realizował budowę mieszkań komunalnych, apartamentów i lokali usługowych, a także całych osiedli mieszkaniowych w Szczecinie i w innych miastach regionu, głównie w Świnoujściu. Budował również zagranicą. W późniejszych latach otworzył filie firmy w Niemczech i w Norwegii. Od 2001 roku był członkiem Rady Nadzorczej P.B. CIROKO sp. z o.o.

Był członkiem Lions Clubu „Magnolia” w Szczecinie i Business Centre Clubu.

W powszechnej opinii uchodził za doskonałego fachowca i przełożonego. Był jedną z najważniejszych postaci szczecińskiego budownictwa.

Miał dwóch synów - Wojciecha Bernarda (ur. 1969) i Jerzego Andrzeja (ur. 1970), którzy również pracują w branży budowlanej.

Zmarł 27 stycznia 2020 roku w Szczecinie. Został pochowany 30 stycznia na Cmentarzu Centralnym (kw. 86C-12-02).

Ważniejsze inwestycje

  • gmach „Luxpolu” w Stargardzie Szczecińskim
  • elewator w Pyrzycach
  • wieża telewizyjna k. Nowogardu
  • kompleks mieszkalno-usługowy przy ul. Narutowicza (CIROKO)
  • osiedle Pod Klonami (CIROKO dla Towarzystwa Budownictwa Społecznego)
  • osiedle dla POLNORD SA na terenie dawnej Selfy (CIROKO)
  • siedziba ZUS przy ul. Citroena (CIROKO)



Indywidualne i zespołowe nagrody i wyróżnienia

  • 1996 – laureat konkursu „100 Najlepszych Pomorza Zachodniego” za wyniki finansowe osiągnięte w roku 1995
  • 1998 – „Złota Rybka” i tytuł Biznesmena Roku 1997 w plebiscycie „Gazety Wyborczej”
  • 2003 – nagroda „Budowa roku 2003” przyznana przez Polski Związek Inżynierów i Techników Budownictwa
  • 2004 – „Bezpieczna Budowa 2004” - nagroda przyznana przez Państwową Inspekcję Pracy za budynek mieszkalny przy ul. Markiewicza 4 w Świnoujściu (CIROKO)
  • 2005 – nominacja w konkursie „Pracodawca roku w Budownictwie”, zorganizowanym przez Polski Związek Pracodawców Budownictwa
  • 2006 – „Pracodawca roku z Budownictwie” – nagroda za wybitne osiągnięcia wniesione w rozwój budownictwa, przyznana przez Polski Związek Pracodawców Budownictwa
  • 2008 – „Bezpieczna Budowa 2008” - nagroda przyznana za budynek mieszkalno-usługowy przy ul. Sławomira 4 i 5 w Szczecinie (CIROKO)
  • 2008 – „Złota Kielnia z różą” – nagroda przyznana przez Ogólnopolski Dwutygodnik Budowlany „Profile” (CIROKO)
  • 2010 – Buława Nestora Przedsiębiorczości
  • 2012 – I miejsce w kategorii firm średnich w rankingu Firmy Rodzinne Roku 2012 prezentowanym przez redakcje „Newsweeka”
  • 2018 – Nagroda Prezydenta Miasta Świnoujście „Tryton 2018” w kategorii Gospodarka i Przedsiębiorczość za obiekt Apartamenty RONDO w Kwartale Róży Wiatrów (CIROKO)



Odznaczenia



Ciekawostki



Bibliografia

Inne źródła

  • Materiały promocyjne firmy CIROKO





IES64.png
Autor opracowania: Andrzej Androchowicz