Lesięcin

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Lesięcin
Nazwa niemiecka Lessenthin
Nazwa przejściowa Lasocin Pomorski, Lasocino, Lesencin, Łasocino
Powiat łobeski
Gmina Węgorzyno
Sołectwo Lesięcin
Strona internetowa miejscowości.

Geolokalizacja: 53.585321,15.57586


Lesięcin (Lasocin Pomorski, Lasocino, Lesencin, Łasocino, niem. Lessenthin[1]) - wieś sołecka. Owalnica rozbudowana w ulicówkę. Rozciąga się na przestrzeni ok. 600 m z północnego wschodu na południowy zachód wzdłuż drogi łączącej szosę WęgorzynoŁobez z Kąkolewicami. Zabudowa głównie parterowa. W zachodniej części (między wsią a stacją kolejową) przepływa Reska Węgorza. Wysokość 70 m n.p.m.

Obiekty fizjograficzne

  • Otok (nazwa niemiecka Wotken Berge[2]) - wzgórze 112,1 m n.p.m., zalesione; położone między Nowym Lesięcinem a Wygwizdowem, po południowej stronie drogi do Rogówka, 750 m za jej skrzyżowaniem z drogą Węgorzyno - Łobez. Na zachodnim brzegu zbocza punkt widokowy.
  • Łoś (nazwa niemiecka Lösch Berge) - wzgórze 110,1 m n.p.m., położone po północnej stronie drogi prowadzącej od szosy Węgorzyno - Łobez do Wygwizdowa.
  • Staw rybny - powierzchnia 10 ha; położony około 700 m na południowy zachód od wsi, w dolinie rzeki Krzeszna, na południe od drogi polnej Lesięcin - Gardno.

Przyroda

Park dworski, krajobrazowy, z drugiej połowy XIX wieku. Powierzchnia 5, ha. Pomniki przyrody, m.in. dęby szypułkowe, lipy, dęby. Wpisany 2 października 1978 roku do rejestru zabytków pod numerem 823[3].

Historia

Najstarsza wzmianka o wsi, która nazywała się Lessentin pochodzi z roku 1547 [4]. W 1866 roku we wsi było 17 domów mieszkalnych. Folwark, będący własnością rodu von Borcke posiadał 10 domów, w których mieszkały 152 osoby. Należały do niego mniejsze folwarki w Nowym Lesięcinie i Wygwizdowie oraz młyn na Brzeźnickiej Węgorzy (Lesięcinek). W 1870 roku do szkoły uczęszczało 90 uczniów. W czasie II wojny światowej był we wsi obóz pracy przymusowej[5].

Samorząd

Wieś jest siedzibą sołectwa Lesięcin.

Demografia

W 2008 roku wieś zamieszkiwało 240 osób.

W roku 2010 liczba mieszkańców wyniosła 244 (114 kobiet i 130 mężczyzn):

  • 23,8% w wieku przedprodukcyjnym
  • 62,7% w wieku produkcyjnym
  • 13,5% w wieku poprodukcyjnym[6].


Liczba ludności na dzień 31 grudnia 2012 r. - 217 osób[7].

Zabytki

Pałac, z drugiej połowy XIX wieku. Dwukondygnacyjny, na planie prostokąta, dach mansardowy; położony w północnej części wsi.
Wpisany 19 czerwca 1999 roku do rejestru zabytków pod numerem 9. Opuszczony, ulega szybkiej dewastacji[8].

Przypisy

  1. Białecki, Tadeusz. Słownik współczesnych nazw geograficznych Pomorza Zachodniego z nazwami przejściowymi z lat 1945-1948. Szczecin: Książnica Pomorska, 2002, s. 116
  2. Kozierowski, Stanisław. Atlas nazw geograficznych Słowiańszczyzny Zachodniej. Poznań: Nauka i Praca, 1934
  3. Rejestr zabytków nieruchomych województwa z wyłączeniem zabytków archeologicznych w powiatach. W: Biuletyn Informacji Publicznej Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Szczecinie [online]. [Przeglądany 9 maja 2013]. Dostępny w: http://wkz.bip.alfatv.pl/strony/menu/9.dhtml
  4. Afeltowicz Beata. Nazwy miejscowe byłego powiatu łobeskiego. Szczecin 2013, s. 84
  5. Kosacki Jerzy, Mirosław, Krzysztoń Jan. Miasto i Gmina Węgorzyno. Słownik Krajoznawczy. Materiały z inwentaryzacji krajoznawczej woj. szczecińskiego. Szczecin: Regionalna Pracownia Krajoznawcza PTTK, 1991, s. 56-60
  6. Portret miejscowości statystycznych w gminie Węgorzyno. W: Główny Urząd Statystyczny. Bank Danych Lokalnych [online]. [Przeglądany 9 maja 2013]. Dostępny w: http://www.stat.gov.pl/bdl/app/samorzad_m.dims
  7. Dane z Urzędu Gminy Węgorzyno
  8. Rejestr zabytków nieruchomych województwa z wyłączeniem zabytków archeologicznych w powiatach. W: Biuletyn Informacji Publicznej Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Szczecinie [online]. [Przeglądany 9 maja 2013]. Dostępny w: http://wkz.bip.alfatv.pl/strony/menu/9.dhtml

Bibliografia

  • Białecki, Tadeusz. Słownik współczesnych nazw geograficznych Pomorza Zachodniego z nazwami przejściowymi z lat 1945-1948. Szczecin: Książnica Pomorska, 2002. ISBN 8387879347
  • Kosacki, Jerzy Mirosław, Krzysztoń, Jan. Miasto i Gmina Węgorzyno. Słownik Krajoznawczy. Materiały z inwentaryzacji krajoznawczej woj. szczecińskiego. Szczecin: Regionalna Pracownia Krajoznawcza PTTK, 1991
  • Kozierowski, Stanisław. Atlas nazw geograficznych Słowiańszczyzny Zachodniej. Poznań: Nauka i Praca, 1934
  • Portret miejscowości statystycznych w gminie Węgorzyno. W: Główny Urząd Statystyczny. Bank Danych Lokalnych [online]. [Przeglądany 9 maja 2013]. Dostępny w: http://www.stat.gov.pl/bdl/app/samorzad_m.dims
  • Rejestr zabytków nieruchomych województwa z wyłączeniem zabytków archeologicznych w powiatach. W: Biuletyn Informacji Publicznej Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Szczecinie [online]. [Przeglądany 9 maja 2013]. Dostępny w: http://wkz.bip.alfatv.pl/strony/menu/9.dhtml



Logo pomeranica.jpg
Autor opracowania: Jan Krzysztoń