Romuald Gomerski
| Romuald Gomerski | |||
| dziennikarz, publicysta, | |||
|
| |||
| Data urodzenia | 23 kwietnia 1935 | ||
| Miejsce urodzenia | Poznań | ||
| Data śmierci | 27 marca 2020 | ||
| Miejsce śmierci | Wrocław | ||
| Miejsce spoczynku | Cmentarz Osobowicki we Wrocławiu (kw. 100-80-5) | ||
Romuald Gomerski (1935-2020) – dziennikarz, publicysta
Życiorys
Romuald Gomerski urodził się 23 kwietnia 1935 roku w Poznaniu. Jego ojciec był lekarzem. Kierował przychodnią kolejową w Kamieńcu Ząbkowickim.
Po zakończeniu II wojny światowej wraz z rodzicami przyjechał do Barda na Dolnym Śląsku. Uczęszczał do liceum w Kłodzku. W latach szkolnych zainteresował się dziennikarstwem. Jako nastolatek pisywał informacje z ziemi kłodzkiej do katowickiego „Dziennika Zachodniego”.
Ukończył studia historyczne. W sierpniu 1953 roku podjął pracę jako reporter w jeleniogórskim oddziale „Gazety Robotniczej”. Zajmował się m.in. tematyką społeczną i ekonomiczną. W kolejnych latach kierował oddziałami terenowymi tej gazety w Jeleniej Górze, Bolesławcu, Legnicy i i Dzierżoniowie.
W 1965 roku przeniósł się do Szczecina. Od 1965 do 1966 był publicystą „Głosu Szczecińskiego”. W latach 1967–1971 pracował jako instruktor propagandy w Komitecie Wojewódzkim PZPR w Szczecinie. W 1971 powrócił do dziennikarstwa. Do 1973 roku pełnił funkcję zastępcy redaktora naczelnego „Kuriera Szczecińskiego”.
Od 1973 roku związany był z Wrocławiem, gdzie objął stanowisko zastępcy redaktora naczelnego „Słowa Polskiego”. Od 1981 roku kierował tą gazetą. Funkcję redaktora naczelnego pełnił aż do czasu likwidacji RSW Prasa w roku 1990. Nadal publikował, pisząc artykuły z zakresu ekonomii i zagadnień społecznych, m.in. do dziennika „Trybuna” i tygodnika „Poznaniak”.
Od stycznia 1996 do 2000 roku pełnił funkcję przewodniczącego Terenowego Sądu Dziennikarskiego Syndykatu Dziennikarzy Polskich we Wrocławiu.
Żonaty z Marią. Miał córkę Karolinę. W środowisku dziennikarskim z uwagi na serdeczny charakter i kolor włosów nazywany był „Aniołkiem”.
Zmarł 27 marca 2020 roku we Wrocławiu. Został pochowany 2 kwietnia na Cmentarzu Osobowickim przy ul. Osobowickiej 47–59 we Wrocławiu (kw. 100-80-5).
-
W Davos (2020) - fot. Karolina Gomerska
Publikacje
- 1969 – ABC ziemi szczecińskiej (współaut. Zdzisław Czapliński), Wydział Propagandy KW PZPR, Szczecin
- 1996 – Z życia wzięte [w:] Słowem i piórem. 50 lat dziennikarstwa na Pomorzu Zachodnim (pod red. Tadeusza Białeckiego), SDRP, Szczecin
- 2010 – Zawód na minie, Oficyna Wydawnicza ATUT. Wrocławskie Wydawnictwo Oświatowe, Wrocław
Nagrody i wyróżnienia
- nagroda I stopnia Prezesa RSW „Prasa-Książka-Ruch”
Odznaczenia
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
Bibliografia
- Encyklopedia Szczecina, Suplement 3 (pod red. Tadeusza Białeckiego, autor hasła Andrzej Gedymin), Uniwersytet Szczeciński, Szczecin 2010
- Słowem i piórem. 50 lat dziennikarstwa na Pomorzu Zachodnim (pod red. Tadeusza Białeckiego), SDRP, Szczecin 1996
Inne źródła
- Prasa szczecińska i wrocławska
