Duńczyca

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
The printable version is no longer supported and may have rendering errors. Please update your browser bookmarks and please use the default browser print function instead.
Duńczyca
Duńczyca
Duńczyca w stronę Kanału Wrocławskiego
Uchodzi do Jezioro Dąbie
Miejsce ujścia Szczecin
Dawna nazwa Starówka
Nazwa niemiecka Dunzig
Lokalizacja źródła Odra Zachodnia
Długość ok. 3,5

Duńczyca (niem. Dunzig, początkowo po 1945 Starówka[1]) – stare ramię ujściowe Odry[2]. Jeden z ważniejszych cieków Międzyodrza.

Wskutek rozbudowy szczecińskiego portu, począwszy od 2. poł. XIX wieku systematycznie zmieniano jej bieg. Ostatecznie w środkowej części usypano dwie groble: przed wybuchem II wojny światowej przyłączającą do Łasztowni obszar ograniczony nabrzeżami Polskim, Belgijskim, Niemieckim, Słowackim i Czeskim z 64-metrowej wysokości (18 pięter) elewatorem zbożowym „Ewa” (nazwy współczesne) oraz – współcześnie – drugą, łącząca dawną wyspę Ostrów Grabowski z Łasztownią, przez co ciek został rozdzielony na trzy fragmenty.

Zachodnia część Duńczycy oddziela Wyspę Grodzką i Bielawę od Łasztowni. Na Łasztowni od strony Duńczycy znajduje się Nabrzeże Starówka. Na północnym krańcu tego fragmentu Duńczycy wykonany został Kanał Grodzki będący wejściem do szczecińskiego portu wolnocłowego otwartego w 1898 roku. Fragment środkowy, najkrótszy, stał się częścią wybagrowanego ku północy Kanału Dębickiego, natomiast wschodni odcinek przecięty sztucznymi Kanałem Wrocławskim i Przekopem Mieleńskim uchodzi do jeziora Jezioro Dąbie tworząc dwa ramiona: Duńczycę Wschodnią i Duńczycę Zachodnią rozdzielając Wielką Kępę od Mieleńskiej Łąki.

Przed 1945 roku nad Duńczycą w pobliżu Przekopu Mieleńskiego istniało kąpielisko Waldowshof należące do Klary Goetzke oraz miał siedzibę sportowy klub pływacki Waspo Stettin[3].

Nazwę Duńczyca wprowadzono urzędowo rozporządzeniem Ministra Administracji Publicznej w 1949 roku, zmieniając poprzednią Starówka[4] oraz przedwojenną, niemiecką – Dunzig[5]

Zobacz też

200px-Commons-logo.svg.png

Przypisy

  1. Encyklopedia Szczecina. T. I A-O. Szczecin: Uniwersytet Szczeciński, 1999, s. 214. ISBN 8387341452. 
  2. Komisja Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych: Hydronimy. Izabella Krauze-Tomczyk, Jerzy Ostrowski (oprac. red). T. 1. Cz. 1: Wody płynące, źródła, wodospady. Warszawa: Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 2006. ISBN 83-239-9607-5. 
  3. Zbiór fotografii w galerii Portalu Miłośników Dawnego Szczecina sedina.pl
  4. "Plan i informator miasta Szczecina”, Agencja Reklamy „Polskie Pismo i Książka”, Szczecin, 1947
  5. M.P. z 1949 r. Nr 17, poz. 225, s. 4.