Aleksander Zawisza de Sulima

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
inż. Aleksander Zawisza de Sulima
elektromechanik, nauczyciel akademicki
brak zdjecia
Data urodzenia 26 lutego 1904
Miejsce urodzenia Kopki
Data śmierci 2 maja 1964
Miejsce śmierci Szczecin
Miejsce spoczynku Cmentarz Centralny w Szczecinie (kw. 33B-17-7)
Lokalizacja grobu zobacz na mapie


Aleksander Zawisza de Sulima (1904-1964) – inżynier elektromechanik, nauczyciel akademicki


Życiorys

Aleksander Zawisza de Sulima urodził się 26 lutego 1904 roku w Kopkach (pow. Nisko) w dawnym woj. lwowskim. Był synem Władysława i Janiny z Iskrzyńskich. Uczęszczał do XI Państwowego Gimnazjum i Liceum im. Jana i Andrzeja Śniadeckich we Lwowie, do klasy o profilu matematyczno-przyrodniczym. W 1922 roku uzyskał maturę. W tym samym roku podjął studia na Wydziale Mechanicznym (Oddział Elektromechaniczny) Politechniki Lwowskiej.

W 1927 roku zdał egzamin państwowy. W latach 1929-1932 był zastępcą asystenta w Katedrze Fizyki i w Laboratorium Politechniki. Przez kilka miesięcy prowadził wykłady w zastępstwie chorego prof. Tadeusza Malarskiego. Absolutorium uzyskał w 1931 roku. Egzamin dyplomowy złożył już po wybuchu wojny, 4 września 1939 roku. Z powodu działań wojennych dyplomu jednak nie odebrał.

Równocześnie w latach międzywojennych pracował zarobkowo w instytucjach związanych z wojskowością. Od 1931 do 1936 roku był projektantem urządzeń elektrycznych i kierownikiem robót kolejno w Budownictwie Wojskowym Dowództwa Okręgu Korpusu VI we Lwowie, Budownictwie Wojskowym Dowództwa Okręgu Korpusu X w Przemyślu oraz w Funduszu Kwaterunku Wojskowego w Warszawie. Po powrocie do Lwowa został zatrudniony w tamtejszym Urzędzie Wojewódzkim. O 1936 roku aż do wybuchu wojny pracował jako referent VI stopnia ds. elektryfikacji obiektów wojskowych Dowództwa Okręgu Korpusu X w Przemyślu oraz jako projektant i kierownik robót dla Funduszu Kwaterunku Wojskowego. Był również projektantem urządzeń elektrycznych na lotnisku w Krośnie. Tuż po wybuchu wojny opuścił Polskę, do której wrócił dopiero w 1947 roku.

W czasie wojny przebywał początkowo w Palestynie, gdzie wykładał elektronikę w Hajfie i Jerozolimie na kursach zorganizowanych przez delegata Rządu Rzeczypospolitej Polskiej. Później wyjechał do Anglii, gdzie w latach 1942-1945 pracował jako starszy konstruktor w Laboratoriach Szybkiej Telegrafii w Londynie. Od 1944 do 1945 roku pracował także jako referent w londyńskim budownictwie lotniczym, odbywając staże na lotniskach angielskich, amerykańskich i kanadyjskich. Od 1946 do 1947 roku był dyrektorem technicznym i konstruktorem w jednej z angielskich firm radiowych. Podczas pracy w Dowództwie Lotnictwa Polskich Sił Powietrznych w Londynie prowadził na lotniskach Gatwick i Cammeringham wykłady dla lotników na kursach przysposobienia do zawodu cywilnego.

Po powrocie do kraju zamieszkał w Szczecinie. Do 1950 roku pracował w Szczecińskiej Dyrekcji Odbudowy. Kierował biurem projektów w przedsiębiorstwie „Elektromontaż”.

Na Politechnice Wrocławskiej ponownie złożył egzamin dyplomowy, uzyskując dyplom inżyniera elektryka (31 stycznia 1948). Z uwagi na kategorię „E” został zwolniony z odbywania służby wojskowej.

W dniu 1 października 1949 roku został wykładowcą Państwowej Szkoły Inżynieryjnej w Szczecinie. Na Wydziale Elektrycznym prowadził zajęcia z zakresu oświetlenia elektrycznego i grzejnictwa. W 1954 roku został zastępcą profesora w Katedrze Urządzeń Elektrycznych. W 1958 roku objął stanowisko docenta na powstałej z przekształcenia Szkoły Inżynieryjnej Politechnice Szczecińskiej. Od 1962 roku kierował Katedrą Urządzeń Elektrycznych PS. Specjalizował się w metodach obliczania i projektowania instalacji elektrycznych.

Był autorem opracowań i projektów w dziedzinie rezerwy mocy elektrycznej w zakładach przemysłowych.

Żonaty z Felicją z d. Wiktor, z którą miał syna Lesława.

Zmarł 2 maja 1964 roku w Szczecinie. Został pochowany na Cmentarzu Centralnym (kw. 33B-17-7).

Bibliografia

  • Własnoręcznie sporządzony życiorys





IES64.png
Autor opracowania: Andrzej Androchowicz