Duńczyca
| Duńczyca | |||
| |||
| Uchodzi do | Jezioro Dąbie | ||
| Miejsce ujścia | Szczecin | ||
| Dawna nazwa | Starówka | ||
| Nazwa niemiecka | Dunzig | ||
| Lokalizacja źródła | Odra Zachodnia | ||
| Długość | ok. 3,5 | ||
Duńczyca (niem. Dunzig, początkowo po 1945 Starówka[1]) – stare ramię ujściowe Odry[2]. Jeden z ważniejszych cieków Międzyodrza.
Wskutek rozbudowy szczecińskiego portu, począwszy od 2. poł. XIX wieku systematycznie zmieniano jej bieg. Ostatecznie w środkowej części usypano dwie groble: przed wybuchem II wojny światowej przyłączającą do Łasztowni obszar ograniczony nabrzeżami Polskim, Belgijskim, Niemieckim, Słowackim i Czeskim z 64-metrowej wysokości (18 pięter) elewatorem zbożowym „Ewa” (nazwy współczesne) oraz – współcześnie – drugą, łącząca dawną wyspę Ostrów Grabowski z Łasztownią, przez co ciek został rozdzielony na trzy fragmenty.
Zachodnia część Duńczycy oddziela Wyspę Grodzką i Bielawę od Łasztowni. Na Łasztowni od strony Duńczycy znajduje się Nabrzeże Starówka. Na północnym krańcu tego fragmentu Duńczycy wykonany został Kanał Grodzki będący wejściem do szczecińskiego portu wolnocłowego otwartego w 1898 roku. Fragment środkowy, najkrótszy, stał się częścią wybagrowanego ku północy Kanału Dębickiego, natomiast wschodni odcinek przecięty sztucznymi Kanałem Wrocławskim i Przekopem Mieleńskim uchodzi do jeziora Jezioro Dąbie tworząc dwa ramiona: Duńczycę Wschodnią i Duńczycę Zachodnią rozdzielając Wielką Kępę od Mieleńskiej Łąki.
Przed 1945 roku nad Duńczycą w pobliżu Przekopu Mieleńskiego istniało kąpielisko Waldowshof należące do Klary Goetzke oraz miał siedzibę sportowy klub pływacki Waspo Stettin[3].
Nazwę Duńczyca wprowadzono urzędowo rozporządzeniem Ministra Administracji Publicznej w 1949 roku, zmieniając poprzednią Starówka[4] oraz przedwojenną, niemiecką – Dunzig[5]
Zobacz też
Przypisy
- ↑ Encyklopedia Szczecina. T. I A-O. Szczecin: Uniwersytet Szczeciński, 1999, s. 214. ISBN 8387341452.
- ↑ Komisja Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych: Hydronimy. Izabella Krauze-Tomczyk, Jerzy Ostrowski (oprac. red). T. 1. Cz. 1: Wody płynące, źródła, wodospady. Warszawa: Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 2006. ISBN 83-239-9607-5.
- ↑ Zbiór fotografii w galerii Portalu Miłośników Dawnego Szczecina sedina.pl
- ↑ "Plan i informator miasta Szczecina”, Agencja Reklamy „Polskie Pismo i Książka”, Szczecin, 1947
- ↑ M.P. z 1949 r. Nr 17, poz. 225, s. 4.