Latarnia morska (Świnoujście)

Latarnia morska w Świnoujściu – najwyższa nad Bałtykiem, zaliczana do jednych z najwyższych na świecie. Zasięg jej światła to ponad 46 km. Na szczyt prowadzi 308 krętych schodów.
Zanim zbudowano na tym terenie pierwszą latarnię, jej rolę pełniło ogromne ognisko rozpalane na jednym z nadmorskich wzgórz, które wskazywało drogę średniowiecznym żeglarzom. Drewniana latarnia wyposażona w system luster stanęła na falochronie w 1805 r. Była, w porównaniu do dzisiejszej niewielka – miała zaledwie 6 m wysokości. W 1828 r. zastąpiono ją prawie trzy razy wyższą latarnią stalową zwieńczoną spiczastą wieżyczką według projektu berlińskiego architekta Carla Friedricha Schinkla. Wraz z nasileniem ruchu statków i modernizacją portu, jej światło przestało wystarczać. Dlatego w 1854 r. rozpoczęto budowę murowanej wieży, która po trzech latach została uruchomiona. Miała kształt ośmioboku. Na początku XX w. wieża przeszła remont kapitalny. Ponieważ najbardziej zniszczone były cegły na krawędziach, postanowiono zmienić kształt z ośmiokątnego na okrągły. W tej postaci latarnia przetrwała do dzisiaj. Ma 64,8 m wysokości i jest zaliczana do najwyższych na świecie. Źródłem światła świnoujskiej latarni jest układ optyczny składający się z bębnowej soczewki Fresnela o średnicy 1,8 m i wysokości 2,9 m oraz żarówki o mocy 4200 W.
Od 2000 r. latarnia udostępniona jest do zwiedzania. Pod wieżą utworzono muzeum, w którym zgromadzone są eksponaty związane z latarnictwem i ratownictwem morskim, m.in. lampy nawigacyjne, elementy wyposażenia statków, urządzenia oznakowania nawigacyjnego i ratownictwa morskiego. Atrakcją muzeum jest ważący 70 kg strój nurka z butlami po 12 kg każda, a także 42-centymetrowa żarówka z latarni.

Bibliografia

• K. Konieczny, R. Kotla, 50 cudów Pomorza Zachodniego, Wyd. Agora, Warszawa 2012
• K. Konieczny, J. Pluciński, P. Sikora, Plażownik zachodni, Wyd. Agora, Warszawa 2011

Autor opracowania: Kinga Konieczny