Kościół (Trzęsacz): Różnice pomiędzy wersjami
Nie podano opisu zmian |
Nie podano opisu zmian |
||
| Linia 10: | Linia 10: | ||
{{Autor|[[User:End|Kinga Konieczny]]}} | {{Autor|[[User:End|Kinga Konieczny]]}} | ||
[[Kategoria:Pomeranica]] | |||
Wersja z 02:48, 11 lis 2013

Ruiny kościoła na szczycie klifu w Trzęsaczu to pozostałość zbudowanego na przełomie XIV i XV w. kościoła pw. św. Mikołaja. Stał on wówczas w środku wsi, którą od brzegu morza dzieliły niemal dwa kilometry. Ostatnie nabożeństwo odprawiono w świątyni 2 marca 1874 r. Pierwsza ściana runęła do Bałtyku w 1901 r. Dziś na klifowym wybrzeżu pozostał tylko fragment ostatniej, południowej ściany kościoła.
Z kościołem związane są legendy. Jedna z nich mówi o Kaźku i Ewie, parze kochanków, którzy mieszkali tu przed wiekami. Kaźko wyruszył na wojnę przeciwko Brandenburczykom, z której już nie wrócił. Ewie z żalu za ukochanym, serce pękło. Została pochowana na przykościelnym cmentarzu i od tego czasu duch Kaźka zaklęty w morskie fale przybywa, aby połączyć się z ukochaną. Według innej legendy to rozpacz Bałtyku sprawiła, że morskie fale pochłaniają ląd. Przed wiekami rybacy wyłowili na brzeg boginkę morza, córkę Bałtyku, a kiedy zmarła z tęsknoty, pochowano ją na przykościelnym cmentarzu. Zrozpaczony ojciec chciał odebrać zwłoki ukochanej córki. Przez stulecia słał w kierunku lądu potężne fale, aż przeniósł jej grób na dno głębiny. I w zemście za śmierć córki nie spocznie, aż ostatnią ścianę kościoła pochłoną fale.
Bibliografia
- K. Konieczny, R. Kotla, 50 cudów Pomorza Zachodniego, Wyd. Agora, Warszawa 2012
- K. Konieczny, J. Pluciński, P. Sikora, Plażownik zachodni, Wyd. Agora, Warszawa 2011
