Edward Żentara: Różnice pomiędzy wersjami
m zamienił w treści „{{Autor|” na „{{AutorP|” |
|||
| Linia 37: | Linia 37: | ||
* Kultura Koszalińska. Almanach 2011. Koszalin 2012, wyd MBP. ISBN-978-83-87317-74-4, str.171-173 | * Kultura Koszalińska. Almanach 2011. Koszalin 2012, wyd MBP. ISBN-978-83-87317-74-4, str.171-173 | ||
{{ | {{AutorP|[[Użytkownik:Tomasz Wojciechowski|Tomasz Wojciechowski]]}} | ||
[[Kategoria:Pomeranica]] | [[Kategoria:Pomeranica]] | ||
[[Kategoria:Pomeranica - Kultura]] | [[Kategoria:Pomeranica - Kultura]] | ||
Aktualna wersja na dzień 13:45, 17 kwi 2014
| Edward Żentara | |||
| aktor | |||
| |||
| Data urodzenia | 18 marca 1956 | ||
| Miejsce urodzenia | Sianów | ||
| Data śmierci | 25 maja2011 | ||
| Miejsce śmierci | Tarnów | ||
| Miejsce spoczynku | Cmentarz komunalny (Koszalin) kwatera P 33, rząd 4, grób 19 | ||
| Lokalizacja grobu | zobacz na mapie | ||
| Narodowość | polska | ||
Edward Żentara (1956-2011) - aktor filmowy i teatralny, w latach 2004-2005 dyrektor artystyczny Bałtyckiego Teatru Dramatycznego w Koszalinie.
Życie i twórczość
Edward Żentara urodził się w Sianowie. Jego młodszy brat, Leszek Żentara także jest aktorem. Po raz pierwszy występował na scenie Teatru Propozycji Dialog w Koszalinie w benefisowym przedstawieniu Aktor (1975). Po ukończeniu Liceum Ekonomicznego w Koszalinie w 1975, studiował na Wydziale Aktorskim Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Teatralnej i Telewizyjnej w Łodzi, którą ukończył w 1980 roku.[1]
Występował na deskach wielu teatrów m.in. w Lublinie - Teatr im. Juliusza Osterwy (1979–1980), Teatrze Polskim w Warszawie (1980–1981), Teatrze Starym w Krakowie (1981–1990), Teatrze Polskim w Szczecinie (1998–2001). w latach 2004-2005 był dyrektorem artystycznym Bałtyckiego Teatru Dramatycznego w Koszalinie. Przez dwa lata także dyrektorem artystycznym Grudziądzkich Sezonów Teatralnych i reżyserem wielu spektakli. Od 4 lipca 2008 roku pełnił funkcję dyrektora Teatru im. Ludwika Solskiego w Tarnowie. Zmarł 25 maja 2011 roku.
Po występie w serialach: "Rodzina Połanieckich" (1978) i "W słońcu i w deszczu" (1979), zadebiutował na dużym ekranie w dramacie politycznym "Był jazz" (1981) u boku Michała Bajora. Za postać plastyka-karateki w dramacie "Karate po polsku" (1982), rolę księdza Władysława Ryby w serialu "Trzy młyny" (1984) oraz kreację Janka Pradery w filmie "Siekierezada" (1985) został uhonorowany nagrodą im. Zbyszka Cybulskiego i nagrodą Złotego Ekranu przyznawaną przez tygodnik „Ekran”.
W 2007 roku wystąpił w roli pierwszoplanowej w filmie "Teczka", traktującym o powszechnym w ostatnich latach procesie lustracji prowadzonym przez IPN. Na ekranie obsadzano często w rolach ludzi zimnych, bez serca ("Ekstradycja 3", "Jan Paweł II") lub w zgoła odmiennych (np. rola księdza Władysława Ryby w serialu telewizyjnym "Trzy młyny") lub w końcu- w rolach zatracających trochę o niewielkie szaleństwo.
Za rolę tytułową w sztuce Georga Büchnera "Woyzeck" otrzymał Główną Nagrodę Aktorską na XXVI Kaliskich Spotkaniach Teatralnych 1986, za występ w monodramie "Romans z Monizą Clavier" wg Sławomira Mrożka zdobył nagrodę jury oraz nagrodę prezydenta miasta na XXI Ogólnopolskim Festiwalu Teatrów Jednego Aktora w Toruniu (1987) , a w 1988 roku odebrał nagrodę prezydenta miasta Krakowa za wybitne dokonania w dziedzinie twórczości filmowej i teatralnej.[2]
Odznaczenia
- W 1989 roku odznaczony Brązowym Krzyżem Zasługi.
Przypisy
- ↑ Edward Żentara. W: Wikipedia. Wolna encyklopedia [online]. [Przeglądany 23 lipca 2013].
- ↑ Edward Żentara. W: Filmweb [online]. [Przeglądany 20 marca 2014].
Bibliografia
- Kultura Koszalińska. Almanach 2011. Koszalin 2012, wyd MBP. ISBN-978-83-87317-74-4, str.171-173
