Otto Kunkel

Otto Kunkel
archeolog i muzealnik
Data urodzenia	14 lipca 1895
Miejsce urodzenia	Grünnerg
Data śmierci	18 lutego 1984
Miejsce śmierci	Monachium
Narodowość	niemiecka

Otto Kunkel (1895-1984) - archeolog i muzealnik.

Życiorys

Otto Kunkel urodził się 14 lipca 1895 r. w Grünnerg w Hesji, jako syn nauczyciela. Rozpoczął studia na uniwersytecie w Giessn, które przerwał wybuch pierwszej wojny światowej. W 1919 r. powrócił na uniwersytet w Giessen, gdzie studiował języki starożytne, archeologię, historię sztuki i filozofię. Doktoryzował się w 1922 r. pracą Der Mäander in den vor- und frühgeschichtlichen Kulturen Europas. Następnie pracował jako asystent w Oberhessisches Museum w Giessen.

W 1924 r. Kunkel objął stanowisko kustosza zbiorów archeologicznych znajdujących się w szczecińskim Muzeum Miejskim, jako następca zmarłego w 1922 r. Adolfa Stubenraucha (1855-1922). Trzy lata później został powołany na stanowisko dyrektora Prowincjonalnego Muzeum Pomorskich Starożytności (od 1934 r. Pommersches Landesmuseum (Pomorskie Muzeum Krajowe), które pełnił do 1945 r. W 1928 r. Kunkel przeniósł zbiory należące do Towarzystwa Historii Pomorza i Starożytności (Gesellschaft für Pommersche Geschichte und Altertumskunde) z ich dotychczasowych piwnicznych pomieszczeń Städtischen Museums (Muzeum Miejskiego) do nowo wyremontowanych pomieszczeń muzealnych dawnego budynku Landeshausu (Pałacu Sejmu Stanów Pomorskich) mieszczącego się przy Luisenstraße (obecnie ul. Staromłyńska). 18 sierpnia 1928 r. uroczyście dokonano otwarcia nowego Provinzialmuseum, w którym zwiedzający miał do dyspozycji przygotowanych trzydzieści pomieszczeń wystawienniczych. Zbiory muzealne wyeksponowano w czterech głównych działach: prehistorii, etnografii, sztuki kościelnej oraz historii regionu i kultury miasta. Roczne sprawozdania z działalności z kierowanej przez siebie instytucji publikował w Baltische Studien, roczniku Towarzystwa Historii Pomorza i Starożytności, którego był członkiem od 1913 r. Kunkel, po powołaniu do wojska w 1939 r. Adolfa Diestelkampa został wybrany na przewodniczącego szczecińskiego towarzystwa. Razem z Fritzem Moreém redagował też ostatnie dwa roczniki Baltische Studien, a w 1941 r. został redaktorem Monatsblätter.

Kunkel w 1924 r. został mianowany Staatlicher Vertrauensmann für die kulturgeschichtlichen Altertümer der Provinz Pommern. Podobne urzędy powstały w Koszalinie i Greifswaldzie. To umożliwiło mu zbudowanie struktur odpowiedzialnych za ochronę zabytków archeologicznych na terenie prowincji pomorskiej, jak również wspieranie nowo powstających muzeów regionalnych. Oprócz działalności muzealnej i konserwatorskiej skupił się Kunkel na prowadzeniu badań archeologicznych. Do najważniejszych z nich należały prace wykopaliskowe prowadzone w latach 1934-1940 na wyspie Wolin. Wyniki tych badań pojawiły się najpierw w czasopiśmie Das Bollwerk w 1935 r., a w 1941 r. razem z Karlem Augustem Wilde opublikował Wollin. Jumne, “Vineta”, Jomsburg, Julin. 5 Jahre Grabungen auf dem Boden der wikingerzeitlichen Großsiedelung am Dievenowstrom 1934-1939/40.

Po zakończeniu drugiej wojny światowej Kunkel wraz z rodziną opuścił Szczecin. W latach 1948-1953 pracował jako główny konserwator w Bayerisches Landesamt für Denkmalpflege in Würzburgu, a w 1953 r. objął stanowisko dyrektora Prähistorische Staatssammlung w Monachium. W 1960 r. otrzymał tytuł honorowego profesora na uniwersytecie w Monachium. Kunkel w 1954 r. ponownie został członkiem reaktywowanego w Hamburgu Towarzystwa Historii Pomorza i Starożytności. Był też członkiem Historische Kommission für Pommern (Pomorska Komisja Historyczna).

Otto Kunkel zmarł 18 lutego 1984 r. w Monachium.

Rodzina

W 1925 r. Otto Kunkel poślubił Ilse Hahn, córkę szczecińskiego miejskiego radcy szkolnego, z którą miał pięcioro dzieci.

Publikacje (wybór)

• Oberhessens vorgeschichtliche Altertümer. Marburg 1926.
• Pommersche Urgeschichte in Bildern. 2 Tle. Stettin 1930-1931.
• Wollin. Jumne, “Vineta”, Jomsburg, Julin. 5 Jahre Grabungen auf dem Boden der wikingerzeitlichen Großsiedelung am Dievenowstrom 1934-1939/40. Stettin 1941. (wspólnie z Karlem Augustem Wilde).
• Stettin, so wie es war. Düsseldorf 1975.

Bibliografia

• Kunkel, Otto. W: Eckhard Wendt. Stettiner Lebensbilder. Köln, Weimar, Wien 2004, s. 299-300.
• Werner, Joachim. Otto Kunkel 14.7.1895–18.2.1984. Bayerische Vorgeschichtsblätter. Jg. Bd. 50, 1985, s. 1–7.

Autor opracowania: Małgorzata Elżbieta Płoszczyńska