Pałac (Konarzewo)

Pałac w Konarzewie
Nazwa niemiecka	Kniephof
Lokalizacja	<adres lub inne określenie lokalizacji>
Projektant	nieznany
Data budowy	kon. XVIII w., przeb. XIX/XX w.

Wieś

Osada istniała już w średniowieczu. Od XIX do XVII wieku wieś była własnością rodziny von Dewitzów. W 1726 roku właścicielem majątku (razem z Jarchlinem i Kulicami) został August Friedrich von Bismarck. W rękach rodziny von Bismarcków majątek pozostał do 1945 roku. W 1777 roku majątek miał wartość 7 220 talarów. W 1816 roku właścicielem majątku był rotmistrz Carl Wilhelm Ferdynand von Bismarck. Po jego śmierci majątkiem zarządzali bracia Bernhard von Bismarck deputowany i starosta powiatu nowogardzkiego oraz Otton von Bismarck, późniejszy kanclerz. W 1868 roku właścicielem majątku liczącego 573 ha ziemi był bratanek Ottona, kapitan Filip von Bismarck. W tym czasie wieś zamieszkiwały 153 osoby w 12 budynkach mieszkalnych. W 1892 roku majątek obejmował 557 ha ziemi oraz inwentarz złożony z 24 koni, 72 sztuk bydła, 50 sztuk trzody chlewnej i 900 owiec. W 1901 w folwarku powstała gorzelnia. Po śmierci Filipa, majątkiem zarządzał jego syn Gottfryd von Bismarck. W 1928 roku właścicielem folwarku był Klaus von Bismarck. W 1939 roku majątek obejmował 401 ha ziemi oraz hodowlę złożoną z 56 koni, 172 sztuk bydła, 782 owiec i 393 sztuk trzody chlewnej. W latach 1945 – 1994 w dawnym folwarku funkcjonował PGR.

Dwór

We wsi znajduje się pałac o powierzchni 1762,5 m2 zbudowany pod koniec XVIII wieku i przebudowany na przełomie XIX i XX wieku w stylu eklektycznym. Jest to obiekt dwukondygnacyjny, składający się z korpusu głównego z frontowym ryzalitem zwieńczonym trójkątnym naczółkiem, założonego na rzucie prostokąta, krytego dachem dwuspadowym i dobudowanego skrzydła od strony północno-wschodniej. Do budynku prowadzi aleja kasztanowców. Po II wonie światowej pałac był przeznaczony na biura i mieszkania pracowników PGR. W sąsiedztwie pałacu znajdują się zabudowania folwarczne oraz park dworski o powierzchni 13 ha założony w XIX wieku z okazami lipy, dębu szypułkowego, jedlic Douglasa, dębu błotnego i jesionu przechodzący w las świerkowy. Obiekt dostępny z zewnątrz.

Bibliografia

Karty ewidencyjne zabytków architektury i budownictwa - Archiwum Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Szczecinie

Autor opracowania: Maciej Burdzy