Remiza strażacka (Stolec)

Ten artykuł jest w trakcie opracowywania. Prosimy nie edytować strony do czasu zniknięcia tej wiadomości. Nazwa użytkownika, który dodał tę wiadomość, jest wyświetlona na stronie historii.

Położenie obiektu

Budynek znajduje się na terenie wsi Stolec (gmina Dobra, powiat policki), po zachodniej stronie głównej drogi prowadzącej z Buku w kierunku Dobieszczyna, na łuku jezdni. Posadowiony na długiej i bardzo wąskiej działce, rozciągającej się w stronę zachodnią, na płaskim terenie, około 1,5 m od chodnika, lekko przesunięty w kierunku północnym (zgodnie z biegiem drogi). Po prawej stronie (północnej) obiekt sąsiaduje z przedwojennym, niskim budynkiem mieszkaniowym, przestrzeń po lewej (południowej) stronie pozostaje zaś niezabudowana. Bezpośrednio za remizą (od strony zachodniej) stoi współczesna trafostacja. Od strony ulicy teren ograniczony jest niskim, współczesnym ogrodzeniem panelowym z metalowej siatki.

Historia obiektu

Dotychczas nie natrafiono na dokumenty na ten temat. Budynek powstał zapewne pod koniec XIX w. (w karcie adresowej jest wskazana data późniejsza – lata 20. XX w.), w okresie rozbudowy folwarku, kiedy to po południowo-zachodniej stronie starego zespołu gospodarczego postawiono dom dla zarządcy majątku i trzy nowe budynki, naprzeciwko fasady rządcówki. Wówczas, w pobliżu drogi prowadzącej z folwarku do pałacu zbudowano dom ogrodnika oraz remizę strażacką – obiekty te powstały na zapleczu parku i dawnego sadu.

Po 1945 r., wg wspomnień mieszkańców wsi sięgających pamięcią do lat 50. i 60., budynek był użytkowany początkowo jako transformator. Po tym, jak postawiono na jego tyłach nowy transformator (poprzednik obecnego), obiekt zmienił funkcję i stał się remizą (jednak żaden ze świadków nie jest w stanie wskazać konkretnej daty). Zamontowano współczesną syrenę alarmową, a we wnętrzu obiektu trzymano motopompę, ubrania oraz sprzęt strażacki. W przypadku pożaru, przyciskiem znajdującym się na elewacji zewnętrznej, po północnej stronie drzwi, uruchamiano syrenę. Na wezwanie zjawiali się pracownicy PGR-u. Motopompę umieszczoną na tzw. wózku wężowym podczepiano do ciągnika i jechano na interwencję. Wodę czerpano z pobliskich stawów (obecnie wyschniętych).

Po likwidacji PGR-u (ok. 1992-1993) zlikwidowano też lokalną remizę, a budynek aż do chwili obecnej służył mieszkającym w pobliżu ludziom jako pomieszczenie do przechowywania węgla

Opis

Niewielki budynek na rzucie prostokąta, o oryginalnej (przypominającej domek) formie architektonicznej. Niepodpiwniczony, parterowy, na podmurówce. Ściany murowane z cegły ceramicznej, od zewnątrz oraz wewnątrz tynkowane i malowane. Obiekt przekryty wysokim daszkiem mansardowym (dachówka karpiówka), na środku dachu wyprowadzona drewniana wieżyczka z przepruciami.

W krótszych elewacjach (wschodniej – od ulicy oraz zachodniej – od podwórza) krawędzie szczytów podkreślone opaskami sięgającymi do krawędzi dachu. W elewacji wschodniej – otwór drzwiowy zwieńczony spłaszczonym łukiem, ujęty ze wszystkich stron tynkowanymi opaskami. Po północnej stronie drzwi – ślad po usuniętym przycisku alarmowym. Pośrodku szczytu zachodniego i wschodniego – płaski medalion bez dekoracji.

Elewacja północna i południowa – gładkie, bezokienne, zwieńczone gzymsem.

Budynek porośnięty przez bujne nasadzenia.

Wnętrze: w ścianach zachodniej oraz północnej widoczne zamurowane prostokątne otwory okienne. W ścianie południowej – zamurowany otwór drzwiowy o wykroju analogicznym do obecnie istniejącego. Otwarta więźba dachowa. W górnych partiach ścian pojedyncze pozostałości urządzeń instalacyjnych. Posadzka – wylewka.

Bibliografia

• Kalita-Skwirzyńska Kazimiera. Opęchowski M. Dobra i okolice. Szczecin: Stowarzyszenie Czas Przestrzeń Tożsamość, 2008.