Fortyfikacje (Świnoujście)
Fortyfikacje w Świnoujściu - ich budowa u ujścia Świny rozpoczęła się w średniowieczu. Pierwsze prowizoryczne umocnienia wznosili książęta pomorscy, później Duńczycy i Szwedzi, a na przełomie XVIII i XIX w. Prusacy i Francuzi. W XIX w. armia pruska rozpoczęła budowę kompleksu fortyfikacji stałych, które przekształciły Świnoujście w twierdzę. W 1863 r. miasto ogłoszono oficjalnie twierdzą morską.
Na przełomie XIX i XX w. świnoujska twierdza dysponowała czterema fortami uzbrojonymi w ciężką artylerię nadbrzeżną. W mieście pojawiły się też koszary i garnizon wojskowy. Podczas I wojny światowej Świnoujście było bazą cesarskiej marynarki, a w okresie międzywojennym i w czasie II wojny świnoujski port był największą bazą Kriegsmarine na Bałtyku. Ostatnie obiekty obronne wzniesiono wokół miasta w latach 70 XX w. Po zakończeniu „zimnej wojny” fortyfikacje przestały mieć znaczenie obronne, stały się atrakcją turystyczną.
Dziś świnoujskie forty udostępnione są do zwiedzania. Na wschodnim brzegu Świny (na wyspie Wolin), w pobliżu latarni morskiej usytuowany jest Fort Gerharda. Pozostałe fortyfikacje XIX-wiecznej twierdzy znajdują się po zachodniej stronie miasta, na wyspie Uznam. Najbliżej morza jest Fort Zachodni, w którym funkcjonuje małe muzeum.
Drugi z fortów na Uznamie to Fort Anioła, który ma formę trzykondygnacyjnej baszty zwieńczonej krenelażem. W jego wnętrzu mieści się kawiarnia.
W pobliżu fortu zachowało się tzw. laboratorium prochowe (dziś w budynku mieści się restauracja), a na południe wzdłuż ul. Jachtowej inne budynki zaplecza XIX twierdzy: podziemna prochownia, w której magazynowano do 660 t prochu, remiza artyleryjska z oryginalnymi pancernymi wrotami oraz potężna brama broniąca zwodzonego mostu, po którym można było wjechać do kompleksu fortecznego.
Zobacz też
Bibliografia
- K. Konieczny, R. Kotla, 50 cudów Pomorza Zachodniego, Wyd. Agora, Warszawa 2012
- K. Konieczny, J. Pluciński, P. Sikora, Plażownik zachodni, Wyd. Agora, Warszawa 2011
