Klasztor dominikanów (Ińsko)

Klasztor dominikanów (Ińsko) — nieistniejący klasztor Zakonu Kaznodziejskiego (OP).

Historia

Klasztor dominikanów w Ińsku (dawniej Nörenberg) został ufundowany najprawdopodobniej w czasie lub krótko po lokacji miasta na prawie niemieckim (między 1297 a 1312 rokiem). Konwent po raz pierwszy pojawił się w źródłach pisanych dopiero w 1380 roku. Według pochodzących z tego czasu statutów kapituły kamieńskiej mnisi ińscy mieli wówczas obowiązek dostarczania biskupowi jednej sarny i dwóch głuszców rocznie. W 1470 roku podczas kapituły prowincji Polonia, do której należał konwent, po raz pierwszy wzmiankowany był przeor klasztoru (prior Norbergensis). Jedynym znanym z nazwiska przeorem jest Valentin Fetgruff, który stanowisko swe objął w 1510 roku. Z kolei w 1519 roku wymienieni zostali inni mnisi z Ińska: Petrus Sutor, Johannes Banhardi, Johannes Jordani, Matthias Molitor, Clemens Barchman, Petrus Beeer i Palma Braxatoris. Z uwagi na brak źródeł trudno powiedzieć, kiedy i w jaki sposób nastąpił kres klasztoru w Ińsku. Należy przypuścić, że został on zlikwidowany po przejściu margrabiego Jana na ewangelicyzm i - co nastąpiło krótko potem - wprowadzeniu w Nowej Marchii reformacji. Nie zachowały się relikty zabudowań klasztornych ani żadne źródła pozwalające na określenie jego lokalizacji w przestrzeni miejskiej.

Bibliografia

• Springer, Klaus-Bernward. Gahlbeck, Christian. Nörenberg: Dominikaner. W: Branderburgisches Klosterbuch. Handbuch der Klöster, Stifte und Kommenden bis zur Mitte des 16. Jahrhunderts. Brandenburgische Historische Studien. Bd. 14. Hrsg. M. Bauch i in., Bd. II, Berlin 2007, s. 943-944.