Jan Stawisiński
| Jan Stawisiński | |||
| górnik, opozycjonista | |||
| |||
| Data urodzenia | 1960 | ||
| Miejsce urodzenia | Koszalin | ||
| Data śmierci | 25 stycznia 1982 | ||
| Miejsce śmierci | Katowice | ||
| Miejsce spoczynku | Cmentarz Komunalny w Koszalinie | ||
| Narodowość | polska | ||
Jan Stawisiński (1960-1982) - koszaliński robotnik, pracownik kopalni "Wujek". Zginął podczas strajku od kuli ZOMO.
Życiorys
Najmłodszy spośród dziewięciu górników - ofiar pacyfikacji Kopalni Węgla Kamiennego „Wujek” w Katowicach, dokonanej przez ZOMO po wprowadzeniu w Polsce stanu wojennego. Koszalinianin, uczeń „Elektronika”, wyjechał na Śląsk, gdzie uczęszczał do szkoły górniczej i podjął pracę w tym zawodzie. 16 grudnia 1981 został śmiertelnie ranny od kuli zomowca w wyniku postrzału w głowę. Zmarł, nie odzyskawszy przytomności, 25 stycznia 1982 w szpitalu w Katowicach Ochojcu. [1]
W pogrzebie na koszalińskim cmentarzu komunalnym uczestniczyło około 200 osób. W latach stanu wojennego i schyłkowym okresie PRL grób Janka Stawisińskiego stał się miejscem zgromadzeń opozycji solidarnościowej. Jego imieniem nazwano nowy odcinek obwodnicy śródmiejskiej w Koszalinie, a u jego wylotu odsłonięto kamień z tablicą pamiątkową.[2]
Przypisy
Bibliografia
- 555 Twarzy Koszalina, Koszalin 2011, str.213. ISBN 978-83-924050-3-0
