Gorzelnia (Rzędziny)

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł jest w trakcie opracowywania. Prosimy nie edytować strony do czasu zniknięcia tej wiadomości. Nazwa użytkownika, który dodał tę wiadomość, jest wyświetlona na stronie historii.


Gorzelnia
Gorzelnia
Elewacja północna. Karta ewidencyjna zabytków architektury i budownictwa, 1988. Oprac. A. Trojanowska.
Lokalizacja Rzędziny, działka nr 80/3
Data budowy II poł. XIX w. - pocz. XX w.
[ Zobacz Gorzelnia na mapie.]


Gorzelnia – nieistniejący obecnie budynek w Rzędzinach (gmina Dobra, powiat policki).

Położenie i zarys historii budynku

Mapa Rzędzin z zaznaczonym budynkiem gorzelni. W: Karta adresowa gminnej ewidencji zabytków. Oprac. M. W. Witek, 2019.
Plan sytuacyjny dawnego folwarku za cza-sów PGR. Karta ewidencyjna zabytków architektury i budownictwa, 1988. Oprac. Alicja Trojanowska. Archiwum ZWUOZ w Szczecinie.
Widok na elewację południową gorzelni. Karta ewidencyjna zabytków architektury i budownictwa, 1988. Oprac. Alicja Trojanowska. Archiwum ZWUOZ w Szczecinie.
Widok na elewację zachodnią gorzelni. Karta ewidencyjna zabytków architektury i budownictwa, 1988. Oprac. Alicja Trojanowska. Archiwum ZWUOZ w Szczecinie.
Wnętrze. Karta ewidencyjna zabytków architektury i budownictwa, 1988. Oprac. Alicja Trojanowska. Archiwum ZWUOZ w Szczecinie.
Plan sytuacyjny, 2019. Karta adresowa gminnej ewidencji zabytków. Oprac. M. W. Witek, 2019.
Widok na elewację północną, 2017 r. Fot. Monika Kołacz.
Widok na elewację północną, 2017 r. Fot. Monika Kołacz.

Około połowy XIX wieku na zachód od Szczecina istniał rozległy majątek liczący 13000 mórg ziemi, w tym 2145 mórg pól, 1722 – łąk, 6256 – lasów i 1480 – wód (łącznie z jeziorem Świdwie). W jego skład wchodziły Rzędziny (dawn. Nassenheide) z folwarkiem w Bolkowie, dwa folwarki w Łęgach, Węgorniku i Zalesiu, wieś Buk (dawn. Böck) z folwarkiem w Neuhof i majątek Blankensee. Do dnia dzisiejszego w Rzędzinach, z istniejących dawniej zabudowań gospodarczych, zachowało się jedynie kilka budynków. W niedużym oddaleniu od stajni i oficyny dworskiej, usytuowana elewacją wschodnią w kierunku drogi wewnętrznej przecinającej założenie folwarku na linii północ–południe, znajdowała się gorzelnia. Autor realizacji nie jest znany.

Na początku XX wieku majątek uległ rozparcelowaniu, a pałac właścicieli majątku został zbombardowany w 1944 r.[1]

Po 1945 r. budynek gorzelni uległ znacznym przekształceniom. Zapewne bezpośrednio po wojnie wyburzono przybudówki południowe i zachodnie – niewykluczone, że zrobiono to w celu ułatwienia dostępu do wnętrza, kiedy obiekt ogołacano ze wszelkich urządzeń[2].

W okresie PRL opustoszały budynek służył jako magazyn do przechowywania pestycydów[3]. Nigdy nie przeprowadzono kompleksowego remontu, zlikwidowano jedynie sklepienia pierwszej kondygnacji, wprowadzając podział na dwa piętra i drewniane stropy[4]. Sprzedany po 1992 r. prywatnym właścicielom, ulegał stopniowej ruinie. W drugiej połowie 2022 r. wyburzony, a działkę przeznaczono pod inwestycję. 20 czerwca 2023 r. gorzelnia w Rzędzinach została wykreślona z Wojewódzkiej Ewidencji Zabytków[5].

Opis (według stanu z 1988 r.)

Budynek wykonany z cegły, w wątku blokowym, na podmurówce ceglanej, tynkowany, o urozmaiconej, wielopoziomowej bryle. Założony na planie dwóch prostokątów zestawionych ze sobą: wschodni – wydłużony na osi północ–południe, zachodni prostopadły, podzielony na dwie części. Część wschodnia, pierwotnie dwukondygnacyjna z bardzo wysokim parterem, w wyniku przekształceń trójkondygnacyjna, częściowo podpiwniczona, przekryta dachem dwuspadowym o nieznacznie wysuniętych przed lico murów okapach, przedłużonym w kierunku zachodnim ponad niedużym, wystającym pomieszczeniem. Część zachodnia dwukondygnacyjna, podpiwniczona, przekryta dachem dwuspadowym, o kalenicy prostopadłej do dachu głównego.

Elewacje

  • Elewacja frontowa (północna), podzielona 6 płaskimi lizenami, kondygnacje podkreślone przy pomocy gzymsu z ukośnie wmurowanych cegieł. Część wschodnia trzyczęściowa, z wysokim, półkoliście zamkniętym oknem o uskokowym profilu (część otworów zamurowana), a ponad nimi – układ podwójnych okien prostokątnych. W zwieńczeniu trójkątny szczyt z lizenami oprofilowanymi podwieszonymi, kwadratowymi służkami, z dwoma rzędami fryzów (schodkowym i arkadkowym) oraz oculusem w środkowej części. Część zachodnia ze zdwojonymi, półkoliście zamkniętymi oknami w każdym przęśle, na obu kondygnacjach.
  • Elewacja południowa prawie pozbawiona otworów, jedynie w górnej partii przepruta małymi okienkami, ze śladami przylegającej oryginalnie od strony zachodniej przybudówki.
  • Elewacja zachodnia gładka, bez otworów. Widoczny ślad po istniejącej wcześniej dużej przybudówce.
  • Elewacja wschodnia podzielona lizenami na 3 części – w każdej zdwojone otwory okienne, zamknięte półkoliście (zamurowane).

Wnętrza
Niskie, jednoprzestrzenne, podzielone drewnianymi słupami. Jedynie w części od strony południowo-wschodniej zachowało się dawne sklepienie odcinkowe[6].

Datowanie i styl
Na datowanie wskazywały szczegóły architektoniczne i konstrukcyjne: podziały pilastrami i gzymsami z ukośnie profilowanych cegieł, półkoliście zamknięte otwory okienne sklepienia odcinkowe wsparte na podciągach stalowych.

Elewacje miały charakter historyzujący, o formach neoromańskich (półkoliste, profilowane obramienia okienne) i neogotyckich (fryzy schodkowe i arkadkowe w górnej partii elewacji, ujęcie narożników w podwieszone służki).

W kartach ewidencyjnych podkreślano szczególną staranność wykończenia oraz dbałość o estetykę kompozycji[7].

Stan zachowania według archiwalnych dokumentów oraz postulaty konserwatorskie

  • 1988 r. – mury zewnętrzne zdrowe, tynki w znacznej mierze zniszczone, odpadające. Sklepienia pierwszej kondygnacji w części wschodniej zniszczone i wprowadzony wtórnie podział trójkondygnacyjny, przy użyciu stropów drewnianych. W związku z tym zamurowano częściowo okna północne oraz wiele dawnych otworów. Konstrukcja drewniana stropów i więźby dachowej w stanie dobrym. Pokrycie dachu szczelne. Wyposażenie nie zachowane. Budynek znacznie przekształcony we wnętrzu, ale o czytelnym układzie pierwotnym. Zburzone przybudówki od strony południowej i wschodniej. Ze względu na dość nietypową oprawę architektoniczną obiekt zasługuje na opiekę. Wyróżnia się starannością wykonania i bogatym wykończeniem. Należy dokonać remontu, napraw tynku, elewacjom przywrócić pierwotne formy. Obiekt nadaje się do wykorzystania na cele turystyczne[8].
  • 2016 r. – budynek w ruinie, część rozebrana, w zachowanej partii dach zawalony. Duże ubytki w murach obwodowych, wnętrze zagruzowane. Grozi zawaleniem. Wskazane wykonanie dokumentacji konserwatorskiej, ogrodzenie terenu wokół[9].
  • 2019 r. – obiekt nieużytkowany, częściowo zrujnowany, z wyburzonymi przybudówkami[10].

Przypisy

  1. Kalita-Skwirzyńska Kazimiera, Opęchowski Mirosław. Stolec, Rzędziny, Łęgi. Szczecin: Stowarzyszenie Czas Przestrzeń Tożsamość [2005], s. 98-112.
  2. Wywiad przeprowadzony przez Monikę Kołacz z regionalistą z Rzędzin – Cezarym Cimoszko w dniu 28 kwietnia 2023 r.
  3. Sprawozdanie z wykonania badań wstępnych zanieczyszczenia gleby i ziemi z dnia 28.09.2022 r., zamawiający – Powiat Policki, wykonawca – Petrogeo Przedsiębiorstwo Usług Laboratoryjnych i Geologicznych sp. z o.o. ul. Przemysłowa 11, 38-200 Jasło, nr opracowania LJ/OŚ/00/22, s. 2. Dokument Starostwa Powiatowego w Policach.
  4. Karta ewidencyjna zabytków architektury i budownictwa. Oprac. Alicja Trojanowska, 1988. Archiwum ZWUOZ w Szczecinie.
  5. Zawiadomienie ZWUOZ w Szczecinie o wyłączeniu karty ewidencyjnej zabytku nieruchomego niewpisanego do rejestru zabytków sporządzonej dla budynku gorzelni z dawnego zespołu folwarcznego położonego na działce nr 80/3 w m.Rzędziny gm.Dobra powiat Police, z dnia 20.6.2023 r.
  6. Karta ewidencyjna zabytków architektury i budownictwa, oprac. Alicja Trojanowska, op.cit.
  7. Ibidem.
  8. Ibidem.
  9. Karta ewidencyjna zabytku nieruchomego niewpisanego do rejestru zabytków. Oprac. Kazimiera Kalita-Skwirzyńska, 2016. Archiwum ZWUOZ w Szczecinie.
  10. Karta adresowa gminnej ewidencji zabytków. Oprac. M. W. Witek, 2019.

Bibliografia



Autor opracowania: Monika Kołacz