Jerzy Zieliński (działacz)
| Jerzy Zieliński | |||
| przewodniczący Prezydium MRN w Szczecinie | |||
| |||
| Data urodzenia | 3 stycznia 1925 | ||
| Miejsce urodzenia | Gniezno | ||
| Data śmierci | 30 maja 1986 | ||
| Miejsce śmierci | Budapeszt | ||
| Miejsce spoczynku | Cmentarz Wojskowy na Powązkach w Warszawie | ||
Jerzy Zieliński (1925-1986) – działacz samorządowy i polityczny, przewodniczący Prezydium MRN w Szczecinie, dyplomata
Życiorys
Jerzy Zieliński urodził się 3 stycznia 1925 w Gnieźnie w rodzinie Józefa i Marii Zielińskich. Wychowywał się w Czarnkowie, gdzie jego ojciec był działaczem sportowym. Po wybuchu II wojny światowej wraz z ciężarną matką i młodszym bratem przez Lwów uciekł na Węgry. Jego ojciec pozostał w Polsce z zamiarem walki z okupantem. Wkrótce został aresztowany i osadzony w obozie koncentracyjnym Mauthausen. Obóz jednak przeżył. Po przybyciu na Węgry Jerzy z rodziną zamieszkał w Zamárdi, a następnie w Balatonboglár (od 1940), gdzie ukończył szkołę średnią dla Polaków. Do 1947 roku pracował jako robotnik. W Miszkolcu na Węgrzech urodziła się młodsza siostra Jerzego.
Od 1947 roku związany ze Szczecinem. Początkowo pracował jako opiekun w Państwowym Domu Dziecka. Jednocześnie kontynuował naukę. Jako eksternista zdał egzamin maturalny w Gimnazjum im. Henryka Pobożnego. W 1947 roku wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej (PPR). W 1948 roku został członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (PZPR). Był członkiem egzekutywy Komitetu Miejskiego PZPR (od 1955). W latach 1952-1954 piastował stanowisko sekretarza Rady Okręgowej Wojewódzkich Związków Zawodowych w Szczecinie.
Od 18 grudnia 1954 do 31 lipca 1961 roku pełnił funkcję przewodniczącego Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Szczecinie. Pracując, ukończył studia prawnicze w Poznaniu. W 1958 roku kandydował do Miejskiej Rady Narodowej z Okręgu Wyborczego nr 13.
Jego działalność jako radnego skierowana była na sprawy Szczecina (powiązanie gospodarki portowo-morskiej z miastem), a zwłaszcza dzielnicy Nad Odrą (usunięcie gruzów, budowa szkół, rozwój sieci handlowej, rozwiązanie problemu braku wody, oddanie wolnych terenów pod ogródki działkowe.
Następnie przeszedł do pracy w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Biegle władając językiem węgierskim, pełnił funkcję attaché prasowego i radcy ministra w polskiej służbie zagranicznej na Węgrzech. W ambasadzie w Budapeszcie był sekretarzem, a następnie radcą (1961-1967). W latach 1967-1972 pracował jako ekspert w resorcie spraw zagranicznych w Warszawie. Ponownie objął stanowisko radcy w ambasadzie w Budapeszcie. W kolejnych latach pełnił funkcję zastępcy naczelnika departamentu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych w Warszawie. Służbę w dyplomacji zakończył jako ambasador PRL w Budapeszcie (1983-1986). W ciągu wieloletniej pracy w dyplomacji przyczynił się do zacieśnienia polsko-węgierskich relacji.
Oprócz polskiego i węgierskiego biegle władał językiem francuskim.
Żonaty. Jego córka była dziennikarką.
Zmarł nagle 30 maja 1986 roku w Budapeszcie. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.
Odznaczenia
- Srebrny Krzyż Zasługi
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
- Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
- 1977 – Order Sztandaru Węgierskiej Republiki Ludowej
Bibliografia
- Encyklopedia Szczecina t. II P-Ż (pod red. Tadeusza Białeckiego, Uniwersytet Szczeciński, Szczecin 2000
