Szczecińska Stocznia Remontowa "Gryfia"
Stocznia Remontowa „Gryfia”
Dnia 12 lipca 1952 roku Minister Przemysłu Maszynowego wydał zarządzenie, na podstawie art. 1 dekretu z dnia 26 października 1950 r. o przedsiębiorstwach państwowych i tym samym utworzono „Bazę Remontową GRYFIA” z siedzibą w Szczecinie.
Przedmiotem początkowego działania, były remonty statków. Minister przydzielił przedsiębiorstwu wyspę Gryfię (Górno-Okrętową) „do prowadzenia zakładu”. Produkcję remontową zaczęto stopniowo przenosić na przejętą w 1950 roku, Wyspę Górno-Okrętową, gdzie w październiku 1952 roku powołano wyodrębnioną Stocznię Remontową „Gryfia”.
Pierwszym dyrektorem stoczni został jej główny inżynier Ryszard Erbel (l. 1952-1955), następnie Tadeusz Radomski (l. 1955-1956) i inż. Wilhelm Pustelnik (l. 1957-1971) – zastąpił go szef produkcji stoczni inż. Stanisław Ozimek (do 1978 r.- został dyrektorem Stoczni Szczecińskiej im. Adolfa Warskiego), a dyrektorem „Gryfii” został mgr inż. Józef Kwaśniuk (do 1990 r.). W okresie od 27 listopada 1956 roku do 28 lutego 1957 r. stocznia zarządzana była przez Radę Robotniczą. Przyjmuje się , że odbudowa i organizacja stoczni remontowej „Gryfia” trwała do 31 grudnia 1953 roku.
W pionierskim okresie odbudowano i uruchomiono: w budynku G-3 warsztat awaryjny, elektryczny i ślusarski; w G-8: warsztaty obróbki mechanicznej; w G-4 warsztat kadłubowy i kotlarsko - rurarski; w G-13 – stolarski. Przy ul. Górnośląskiej zlokalizowano odlewnię. Ponadto stocznia uruchomiła warsztaty: maszynowy, konserwacyjno – malarski i kadłubowy. W roku 1959, rozbudowano w pierwszym etapie, Wydział Drzewny i Wydział Obróbki Mechanicznej. Zbudowano na potrzeby stoczni odlewnię żeliwa.
Oprócz wspomnianych remontów, stocznia „Gryfia”, złomowała wraki i zaczęła odnawiać jednostki (zbudowane w pierwszym okresie w Stoczni Gdańskiej), należące do Polskiej Żeglugi Morskiej. Dnia 30 kwietnia 1957 roku, oddano do eksploatacji pierwszy kuter, wybudowany w tzw. obrotnicy, przez stocznię „Gryfię”.
Posiadanie doków umożliwiło ponadto remonty uszkodzonych kadłubów statków a pierwszymi dokami były doki o nośności 650 ton i 850 t. W listopadzie 1952 roku ze Stoczni Gdańskiej przyholowano dok o nośności 2700 t. W połowie lat 50-tych stocznia nabyła dok o nośności 5500 t. W roku 1958 z Gdyni przyholowano dok o nośności 8200 t., dok 2700 tonowy oddano do Gdańska.
W roku 1958 zaczęto budować w „Gryfii” holowniki dla Przedsiębiorstwa Robót Czerpalnych i Podwodnych. Rok 1958 przyniósł w stoczni zastosowanie nowych technologii produkcji. Rozpoczęto przebudowy jednostek dla Związku Radzieckiego i PŻM ze Szczecina. Stosowano również, tzw. metody blokowe, przygotowując je wcześniej w „sekcjach” w procesie prefabrykacji.
Bibliografia
- Białecki, Tadeusz, Historia Szczecina, Wrocław [i in.] : Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1992;
- Gryfia: stocznia na wyspie: monografia na 50-lecie istnienia, pod red. Pawła Prusa, Szczecin 2002.
